1. Historia Kościoła i naszej wiary rozpoczyna się w Księdze Rodzaju, nie w Ewangelii Mateusza. Stary Testament należy do biblijnego kanonu pism chrześcijańskich. Abraham i Mojżesz wyznawali tego samego co Jan, Piotr i cały Kościół. Byli chrześcijanami - spoglądali z wiarą na Chrystusa, który ma przyjść.
2. Naszymi starszymi braćmi w wierze nie są Żydzi. Są nimi ci *spośród* Żydów i nie-żydów, którzy ufali Bogu. Naszymi starszymi braćmi w Chrystusie są np. Jakub, Józef, Samuel, Dawid, a także poganie: Korneliusz, Rut, Rachab. To ojcowie (i matki) Kościoła i bohaterowie chrześcijańskiej wiary (Hbr 11). Żydzi tacy jak Korach, Kajfasz czy Judasz są starszymi braćmi *w niewierze* tych, którzy nie odpowiadają wiarą na Boże Słowo.
3. Bóg współczesnych judaistów to nie jest ten sam Bóg, którego wyznają chrześcijanie (Ojciec, Syn i Duch Święty). Nie modlimy się do tego samego Boga. Faryzeusze nie wyznawali tego samego Boga co Abraham i Mojżesz (J 5:46; 8:42-44; 8:39-40). Kto nie zna Syna, nie zna Ojca (1 J 2:23). Dlatego jako chrześcijanie powinniśmy z postawą nacechowaną miłością i życzliwością mówić judaistom o Chrystusie jako zapowiadanym Mesjaszu i o konieczności nawrócenia do Niego.
4. Żydzi nawróceni do Jezusa powinni dołączać do lokalnych chrześcijańskich Kościołów, gdzie Jezus (poprzez krzyż) zniósł mur podziału między Żydem a nie-żydem (Ef 2:11-22).