Bohaterowie wiary

 

kazanie 2026-08-09

Bohaterowie wiary

List do Hebrajczyków 11

(1)  A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy. (2)  Wszak jej zawdzięczają przodkowie chlubne świadectwo. (3)  Przez wiarę poznajemy, że światy zostały ukształtowane słowem Boga, tak iż to, co widzialne, nie powstało ze świata zjawisk. (4)  Przez wiarę złożył Abel Bogu wartościowszą ofiarę niż Kain, dzięki czemu otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, gdy Bóg przyznał się do jego darów, i przez nią jeszcze po śmierci przemawia. (5)  Przez wiarę zabrany został Henoch, aby nie oglądał śmierci i nie znaleziono go, gdyż zabrał go Bóg. Zanim jednak został zabrany, otrzymał świadectwo, że się podobał Bogu. (6)  Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają. (7)  Przez wiarę zbudował Noe, ostrzeżony cudownie o tym, czego jeszcze nie można było widzieć, pełen bojaźni, arkę dla ocalenia rodziny swojej; przez nią wydał wyrok na świat i odziedziczył usprawiedliwienie, które jest z wiary. (8)  Przez wiarę usłuchał Abraham, gdy został powołany, aby pójść na miejsce, które miał wziąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. (9)  Przez wiarę osiedlił się jako cudzoziemiec w ziemi obiecanej na obczyźnie, zamieszkawszy pod namiotami z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tejże obietnicy. (10)  Oczekiwał bowiem miasta mającego mocne fundamenty, którego budowniczym i twórcą jest Bóg. (11)  Przez wiarę również sama Sara otrzymała moc poczęcia i to mimo podeszłego wieku, ponieważ uważała za godnego zaufania tego, który dał obietnicę. (12)  Przeto też z jednego człowieka, i to nieomal obumarłego, zrodziło się potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morskim, którego zliczyć nie można. (13)  Wszyscy oni poumierali w wierze, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi. (14)  Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają. (15)  I gdyby mieli na myśli tę, z której wyszli, byliby mieli sposobność, aby do niej powrócić; (16)  lecz oni zdążają do lepszej, to jest do niebieskiej. Dlatego Bóg nie wstydzi się być nazywany ich Bogiem, gdyż przygotował dla nich miasto.

Dzisiejszy fragment to lista bohaterów wiary, którzy wytrwali pośród przeciwności i których wiara powinna być dla nas przykładem. Oczywiście przykładem wiary i wytrwania jest nasz Pan Jezus Chrystus, ale nie bez przyczyny Bóg stawia nam jako przykład listę tych, którzy spoglądając na Chrystusa żyli wiarą, podejmowali decyzje wiary i poprzez to zachowali życie, otrzymali błogosławieństwo i są dla nas wielką zachętą.

Może nie mamy w domach plakatów Abrahama, Mojżesza, Samuela, Dawida, ale czytając ich historię powinniśmy widzieć bohaterów, którzy są wskazują na osobę i dzieło Pana Jezusa.

Przejdźmy zatem do tekstu.

We wcześniejszym 10 rozdziale autor Listu do Hebrajczyków naucza, że mamy być jak ci, którzy „zachowują dusze”. Wynika z tego, że duszę można zatracić lub zachować. Jedno z dwojga. Ludzie dbają o zdrowie, pieniądze, pracę, edukację, dom. Ale czy zadbałeś o swoją duszę? Pan Jezus mówi: „Albowiem cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na duszy swej szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za duszę swoją?” (Ewangelia Mateusza 16:26)

Zadbaj o swoją duszę. I aby nas umocnić w tym celu, w wierze i nadziei (abyśmy zachowali dusze) – Bóg ukazuje nam przodków naszej wiary, których nazywa obłokiem świadków.

WIARA TO PEWNOŚĆ

Autor zaczyna od definicji wiary.

(1)  A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy. (2)  Wszak jej zawdzięczają przodkowie chlubne świadectwo.

Wiara to nie przypuszczenie. To pewność. Dlaczego aż tak? Ponieważ opieramy się na czymś pewnym, spolegliwym: na świadectwie prawdomównego Boga, który zawsze dotrzymuje Słowa.

W naszej kulturze dominuje podejście, że wiara jest niesprawdzalnym przypuszczeniem.

Możesz w coś wierzyć, ale i tak to nie ma znaczenia, bo to tylko twoja wiara, nic ponadto. 

Ale nie o takiej wierze mówi Biblia. O Mojżeszu czytamy, że wierzył w Boga tak jakby Go widział. Więź z Bogiem dla osób tu wymienionych to coś jak najbardziej realnego, a nie jedynie subiektywna opinia, ich prywatna autoterapia, by w coś wierzyć, by było łatwiej żyć. Wręcz przeciwnie. Dla wielu z nich wiara Bogu oznaczała problemy, cierpienie, prześladowanie, odrzucenie, a nawet śmierć. Jak w życiu Jezusa.

Pismo naucza, że wiara to pewność, przeświadczenie o tym czego nie widzimy. To, że czegoś nie widzimy to nie problem. Wielu rzeczy nie widzimy, choć uznajmy ich istnienie: pierwiastki chemiczne, atomy, powietrze, moralność, dobro, a więc rzeczy z definicji niematerialne, ale nie mniej realne niż ta sala.

Pomyśl, czy twoje życie ukazuje, że twoja wiara jest czymś, czego naprawdę się spodziewasz jak Abraham, gdy wychodził z Ur. Nie widział nigdy wcześniej tej ziemi, ale wyszedł z ojczystego kraju do miejsca, które wskazał mu Bóg. A więc jego wiara miała jak najbardziej realny związek z życiem, z kluczowymi, życiowymi decyzjami, które podejmował. Abraham był racjonalny, ponieważ podejmował decyzje w oparciu o Boże obietnice.

Jeśli rozumiesz, że czeka nas zmartwychwstanie ciał i sąd ostateczny, bo tak mówi Bóg, to twoje życie będzie wyglądało inaczej niż życie osoby, która lekceważy swojego Stwórcę i odrzuca łaskę swojego Zbawiciela. 

I taki sposób opisani są bohaterowie wiary w Hbr 11. To nie są osoby, które wierzyły, że Bóg jest opcją i ja tę opcję wybrałem, ale po śmierci okaże się, czy dobrze. Wiara nie jest przyrównana do teleturnieju, w którym każdy zaznacza jakąś odpowiedź: ABCD, a po skończeniu czasu prowadzący odczytuje odpowiedź.

Wiara jest pewnością, ponieważ opiera się na prawdomówności Boga, a nie na moich zmiennych uczuciach, przypuszczeniach, zmiennych ludzkich opiniach czy intuicjach.  

STWORZENIE – PIERWSZY TEST WIARY

Autor opowiada o bohaterach wiary w sposób chronologiczny. Rozpoczyna od historii stworzenia czyli od miejsca, w którym (co nie jest zaskoczeniem) niewierzący zaczynają swoją konkurencyjną opowieść.

w.3.  (3)  Przez wiarę poznajemy, że światy zostały ukształtowane słowem Boga, tak iż to, co widzialne, nie powstało ze świata zjawisk.

Początek rozdziału zabiera nas w prehistorię. Nazywamy je prehistorią, ponieważ nie ma żadnych innych opisów tamtych czasów poza Biblią. Dlatego to, o czym czytamy w pierwszych rozdziałach Pisma jest niemniej historyczne niż wydarzenia z późniejszych epok. Księga Rodzaju 1-10 to pierwszy test wiary.

Nie: czy wierzysz w istnienie Boga? Ale: czy wierzysz Bogu? Czy wierzysz Jego Słowu? Czy wierzysz w historię, którą On opowiada? W opis stworzenia? W Adama, Ewę, Abla, Kaina, Henocha, Noego, potop…

„To co widzialne nie powstało ze świata zjawisk”

Oznacza to, że wspaniale rządzony świat nie został powołany do bytu z tego, co widzialne z jakiejś uprzednio istniejącej materii. Został powołany do istnienia dzięki twórczemu Słowu Boga.

Dlatego chrześcijańska wiara zaczyna się od pierwszych rozdziałów Pisma Świętego. Już na samym początku Bóg opowiada nam historię nie tylko o tym Kto stworzył świat, ale również: w jakim czasie, w jaki sposób, jak wyglądał pierwotny świat, co i dlaczego się popsuło, jak w świecie pojawiło się zło i śmierć, jak powstał pierwszy mężczyzna, jak powstała pierwsza kobieta, jak powstało małżeństwo…

Mamy więc mnóstwo ważnych historii, prawd, faktów i wniosków, które z nich wypływają dla dalszej części Biblii i dla nas dzisiaj!

ABEL I HENOCH

Następnie przechodzimy do Abla i Henocha (w.4-5).

Obaj byli ludźmi wiary. Abel złożył sprawiedliwą i właściwą ofiarę przed Bogiem. Została ona przez Boga przyjęta w przeciwieństwie do ofiary Kaina, ponieważ Abel złożył ją w wierze. Miał wiarę, że jest grzesznikiem i musi zbliżyć się do Boga z ofiarą zastępczą, ofiarą baranka, która symbolizowała ofiarę Jezusa.

Abel był chrześcijaninem, naszym bratem w wierze. Jezus wymienił go jako pierwszego męczennika wiary. Abel uczy nas, że życie wiarą zaczyna się od przyjścia do Boga z ofiarą zastępczą za grzech. Zaczyna się od żalu za grzech i prośbą o jego przebaczenie ze względu na ofiarę Chrystusa za nasze winy.

Kain natomiast przyszedł do Boga z warzywami, własnymi zbiorami, licząc na Bożą przychylność ze względu na obfite plony, które przyniósł. Bóg nie przyjął ludzkich zasług, lecz ofiarę baranka.

Kolejna postać, Henoch jest pierwszą postacią w Piśmie, która nie doświadczyła śmierci. Henoch został wzięty do nieba przez samego Boga, ponieważ otrzymał świadectwo, że podobał się Bogu. Nie można zaś podobać się Bogu BEZ WIARY. Nie można być moralnym człowiekiem bez wiary i swoją moralnością zyskać Bożą przychylność.  w. 6.

6)  Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają.

Bóg nie może być właściwie uczczony przez człowieka poza wiarą. Każdy kto chce przyjść do Boga licząc na Jego przychylność musi uwierzyć, że On istnieje i że jest dobry. Każdy kto przychodzi dziś do Boga w ten sposób, przychodzi do Niego tak, jak nasi starożytni ojcowie, bohaterowie wiary. Przystępując do Boga w ten sposób, wstępujesz w ślady Abla, Henocha, Noego, Abrahama, Dawida.

Niektórzy pytają: Co z moralnymi ateistami? Odpowiedź Pisma brzmi: Bez wiary nie mogą podobać się Bogu.

Co z innymi religiami, wyznawcami innych bogów? Bez wiary w Jezusa nie mogą podobać się Bogu.

Co z moimi staraniami, pracą, nauką, przekonaniem, że jestem w miarę porządnym człowiekiem? Bez wiary w Jezusa nie możesz podobać się Bogu.

Dlaczego?

Ponieważ w wierze chodzi o więź. Niewiara mówi Stwórcy: Precz! Odejdź. Nie chcę cię! Niewiara jest jak dziecko, które mówi mamie lub tacie: Nie jesteś moim rodzicem! Niewiara odrzuca wdzięczność Stwórcy. Niewiara nie mówi Bogu: Dziękuję. W żadnej mierze nie możemy niewiary więc uznać za neutralną lub otwartością. To duchowe uprzedzenie wobec Boga. Ty wybór życia bez tego, który jest Autorem życia. To ucieczka od tego, który jest źródłem miłości.

Moralny człowiek nie walczy ze swoim Stwórcą. Ze Stwórcą walczy zbuntowany człowiek, który ukochał życie w ciemności.

NOE

Kolejnym przykładem jest Noe. w. 7

7)  Przez wiarę zbudował Noe, ostrzeżony cudownie o tym, czego jeszcze nie można było widzieć, pełen bojaźni, arkę dla ocalenia rodziny swojej; przez nią wydał wyrok na świat i odziedziczył usprawiedliwienie, które jest z wiary.

Potop jest wydarzeniem, które jest znane całej ludzkości. W każdej kulturze znane są opowieści o wielkiej wodzie pokrywającej całą ziemię. Antropolodzy znajdują podania o nim wszędzie: od Grecji po Chiny. Od Babilończyków po Indian Ameryki Północnej. Podobnie geolodzy mówią o śladach ogromnej wody pokrywającej ziemię.

Noe wierzył w nadejście potopu, mimo iż nikt nie widział wcześniej deszczu. Budował łódź przez wiele lat. Dla świata to dziwne – jak można zachowywać się, budować swoje życie, planować przyszłość na podstawie tego, czego nie można zobaczyć?! Noe poświęcił temu dużą część życia.

Chodzenie w wierze u Noego oznaczało rąbanie drewna, noszenie go i budowanie arki. To było jego wyznanie wiary. Gdy ludzi współczesnych Noemu budził rano dźwięk siekiery uderzanej w drzewo – słyszeli tym samym wyznanie wiary tego dziwaka. Jego przesłaniem było: „Nadejdzie potom, sąd – nawróćcie się”. Narzędziem, poprzez które wyznawał wiarę była... siekiera.

Każdy z nas składa codziennie wyznanie naszej wiary. Nie tylko poprzez usta tak jak robimy to podczas nabożeństwa. Robimy to poprzez naszą pracę, zachowanie w domu, sklepie, u sąsiada, podejście do kryzysów, pieniędzy. Narzędziami twojej wiary jest nóż jeśli jesteś kucharzem, auto jeśli jesteś kierowcą, nożyczki jeśli jesteś fryzjerem, komputer, strzykawka, tablica, twoja gościnność, wartości, które przekazujesz dzieciom itp.

 ABRAHAM

 Spójrzmy na Abrahama. Hbr 11:8-10.

8)  Przez wiarę usłuchał Abraham, gdy został powołany, aby pójść na miejsce, które miał wziąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. (9)  Przez wiarę osiedlił się jako cudzoziemiec w ziemi obiecanej na obczyźnie, zamieszkawszy pod namiotami z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tejże obietnicy. (10)  Oczekiwał bowiem miasta mającego mocne fundamenty, którego budowniczym i twórcą jest Bóg.

Biblia mówi, że Bóg powołał Abrama do miejsca, którego ten wcześniej nie znał. Bóg obiecał mu liczne potomstwo oraz ziemię na własność, choć Abraham nie miał dzieci, a ziemia. o której była mowa znajdowała się panowaniem innych władców.

Pielgrzymka Abrahama do nieznanej ziemi była czynem wiary. Miał Bożą obietnicę i to mu wystarczyło. Nie wymagał pełnego wyjaśnienia zanim podjął decyzję. Zauważcie tą kolejność: najpierw wiara – potem zrozumienie. Uwierzył, podjął decyzję, by wyruszyć, a następnie zobaczył realizację obietnicy.

Nie widział zdjęć ziemi, do której ma się udać na Instagramie. Nie słyszał opinii. Wystarczyła mu opinia i przykazanie Pańskie. Ziemię później mógł widzieć, dzięki temu, że posłuchał Boga. Najpierw wiara, potem zrozumienie.

Autor Listu do Hebrajczyków mówi nam, że wiara Abrahama spoglądała w przyszłość (w.13-16). Jego żona Sara również widziała więcej niż tylko fizyczne potomstwo. Przez wiarę widziała nas dziś rano na tym miejscu jako potomków Izaaka. Poprzez wiarę widziała narody przemieniane mocą Ewangelii.  

Abraham przez wiarę był gotowy złożyć w ofierze swojego syna Izaaka, mimo iż Bóg powiedział, że przez Izaaka potomstwo Abrahama będzie tak liczne jak gwiazdy na niebie. A jednak udał się z synem na Górę Moria, by zrobić co nakazał Bóg, ponieważ wierzył, że Bóg ma moc wskrzesić go z martwych.

IZAAK, JAKUB, JÓZEF

Kolejnymi bohaterami wiary są patriarchowie Izraela po Abrahamie: Izaak, Jakub, Józef. w.20-22

Izaak błogosławił swoich synów widząc oczami wiary ich chwalebną przyszłość. Jakub błogosławił swoich wnuków, widząc oczami wiary ich przyszłe błogosławieństwa. Józef oczami wiary widział wolność dla Izraela od niewoli egipskiej. Chciał, aby również jego kości opuściły Egipt, gdy w przyszłości Bóg wyprowadzi ich do nowej ziemi.

Wiara tych osób to nie był opis siły ich emocji, przekonań. Tego, że czuli się wspaniale w swojej wierze po wspaniałym uwielbieniu.  Historia ich wiary to opis ich czynów! Ich wiarę można było opisać. Przez wiarę osiedlił się w tej ziemi. Przez wiarę zbudował arkę. Przez wiarę przyniósł ofiarę baranka. Przez wiarę ocaliła zwiadowców.

Jak kronikarz mógłby opisać twoją wiarę? Jakie twoje uczynki wynikające z wiary znalazłyby się w takiej książce?

MOJŻESZ

Kolejny czyn wiary to czyn rodziców Mojżesza, którzy nie ulękli się nakazu faraona. Ich wiara uchroniła go przed śmiercią. (w.23)

Wiele lat później sam Mojżesz, gdy dorósł uznał „hańbę Chrystusową” za większe bogactwo niż skarby Egiptu. Mojżesz porzucił bogactwa Egiptu ze względu na Mesjasza. Mojżesz był chrześcijaninem (w.24-26)..

Wiara więc jak najbardziej dotyczy ważnych decyzji: o miejscu zamieszkania, pracy, wyborze Kościoła, małżonka, wychowania dzieci.

JOZUE

Jozue przez wiarę podbił Jerycho okrążając jego mury i dmiąc w trąby (w.30).Dziwna strategia walki, prawda? A jednak Jozue zaufał Bogu, że tak należy zrobić. I to był sposób na zwycięstwo. Wiara Bogu, uwielbienie, cześć wznoszona Bogu ze wspólnocie to do dzisiaj Boża strategia walki w świecie. Kiedy te rzeczy robimy na nabożeństwie, wierzymy, że jest to strategia duchowej walki o nasze dusze, o nasze rodziny, o świat. I robimy to przez wiarę. Jak Jozue. Jak trębacze chodzący i grający na trąbach, okrążający mury Jerycha.

RACHAB

Rahab to kolejna bohaterka wiary (w.31).

Była nierządnicą. I jest na liście bohaterów Kościoła. Co zrobiła? Czytamy, że nie zginęła wraz z nieposłusznymi, bo przyjęła przyjaźnie wywiadowców.

Pomogła zwiadowcom Izraelskim, uratowała im życie wierząc, że Bóg wydał im to miasto.

Wiara Rachab polegała na tym, że stanęła po stronie oddziałów Pańskich, a nie nieposłusznych ludzi. Nie stawaj po stronie nieposłusznych, gdy Bóg mówi: Stań raczej po mojej stronie.

Mamy wymienionych wiele innych osób: Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Samuel. Poczytajcie ich historie w Biblii. I uczcie się lekcji płynących z ich życia. w. 32-40.

PODSUMOWANIE

Lista bohaterów wiary uczy nas kilku rzeczy.

1. Korzenie naszej wiary sięgają Starego Testamentu. To nie byli ludzie bez Ducha, innego rodzaju wierzący. Wręcz przeciwnie. Byli pełni Ducha, a ich życie jest wzorem dla nas. Jest to lista bohaterów wiary Kościoła, którzy żyli przed narodzeniem Chrystusa.

2. Ta lista weryfikuje być może nasze wyobrażenie świętości, definicję dobrego chrześcijanina. Znam chrześcijan, którzy paru osób z tej listy nie umieściliby na swojej liście bohaterów wiary. Czasami musimy przedefiniować nasze pojęcie wierności i świętości i dostosować je do tego jak opisuje je Bóg.

3. Przez wiarę wymienionych tu ludzi zmiany odbywały na dwóch płaszczyznach.

Po pierwsze: ważne rzeczy dokonywały się w historii: podbili królestwa, zmusili obce wojska do ucieczki itp.

Po drugie: ważne rzeczy dokonywały się w sferze osobistej, indywidualnej.

Jedne czyny miały charakter nadprzyrodzony, inne były przykładem cierpliwości i przezorności. Jedne były wielkie: budowa arki, wędrówka przez morze. Inne całkiem zwykłe: ukrycie zwiadowców czy dziecka. Ale Bóg poprzez te czyny wierności przynosił niezwykłe rezultaty. Coś wspaniałego działo się w historii w rezultacie ich wiary. Ale i coś działo się z nimi w rezultacie ich wiary. Pamiętaj, że nawet jeśli twoje czyny wiary nie zmieniają wiele w twoim otoczeniu DZISIAJ (bo na owoce trzeba poczekać), to zawsze zmieniają ciebie.

4. Tym, co pozwoliło tym ludziom wytrwać, to spoglądanie w przód: na Chrystusa, na niebiańskie miasto, do którego zmierzają.

Kiedy upadasz – patrz na radość, która jest przed tobą. Kiedy człowiek ma już dość zimy – to nadzieję na optymizm daje mu zbliżająca się wiosna. Kiedy maratończyk ma kryzys podczas biegu, myśli, że do mety zostało już tylko kilka km. Kiedy brakuje ci sił, spójrz w obiecaną przez Boga przyszłość, która nadchodzi.

Wymieni świadkowie wiary mogą powiedzieć: Dotarcie do mety jest możliwe. Idź w ślady ich wiary, ale to nie oni są celem. Oni są drogowskazem. Natomiast miastem do którego zdążamy, naszym celem i naszą siłą jest Jezus.