Sprawca wiary i niewiary

Sprawcą wiary człowieka i naszego zbawienia jest Bóg. 

 Sprawcą niewiary i potępienia człowieka jest grzeszne ludzkie serce.

Zagubiony i odnaleziony

John Stott: "Jeśli ktokolwiek się zgubił, wina leży po jego stronie. Jeśli został odnaleziony i zbawiony, zawdzięcza to jedynie Bogu".

Łaska i zapłata

D. James Kennedy: "Ci, którzy trafiają do piekła, winy mogą szukać wyłącznie w sobie. Ci jednak, którzy trafiają do nieba, chwałę mogą oddać tylko Jezusowi Chrystusowi".

Nie zostawiamy naszych dzieci na brzegu

Dzieci chrześcijan powinny być ochrzczone i traktowane jako część Kościoła. Nie są obcymi, sympatykami lub gośćmi w Kościele. Są domownikami, których Bóg przyjął z łaski, podobnie jak nas - wierzących dorosłych. 

Bóg zawiera przymierze z wierzącymi oraz ich dziećmi. Jak napisał Adam McIntosh: "Kiedy zbliża się armia faraona, nie zostawiamy naszych dzieci na brzegu. Zabieramy je ze sobą przez wodę". 

Poniżej biblijne odnośniki pomocne w zrozumieniu miejsca dzieci w przymierzu, w Kościele oraz ich prawa do chrztu.

DZIECI SĄ CZĘŚCIĄ BOŻEGO PRZYMIERZA 

I ustanowię przymierze moje między mną a tobą i potomkami twoimi po tobie według pokoleń ich jako przymierze wieczne, abym był Bogiem twoim i potomstwa twego po tobie (Rdz 17:7).

A Piotr do nich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego. Obietnica ta bowiem odnosi się do was i do dzieci waszych oraz do wszystkich, którzy są z dala, ilu ich Pan, Bóg nasz, powoła (Dz 2:38-39).

KREW BARANKA PASCHALNEGO (SYMBOL DZIEŁA JEZUSA) BYŁA RATUNKIEM RÓWNIEŻ DZIECI

Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela, mówiąc: Dziesiątego dnia tego miesiąca weźmie sobie każdy baranka dla rodziny, baranka dla domu (Wj 12:3). 

A krew ta będzie dla was znakiem na domach, gdzie będziecie. Gdy ujrzę krew, ominę was, i nie dotknie was zgubna plaga, gdy uderzę ziemię egipską (Wj 12:13).

PRZEPISY DOTYCZĄCE OCZYSZCZENIA WODĄ DOTYCZYŁY RÓWNIEŻ DZIECI I NIEMOWLĄT

Takie jest prawo: Gdy ktoś umrze w namiocie, to każdy, kto wchodzi do tego namiotu, i każdy, kto przebywa w tym namiocie, jest nieczysty przez siedem dni (Lb 19:14).

Człowiek czysty weźmie hizopu, zanurzy go w wodzie i pokropi namiot, wszystkie naczynia i wszystkie osoby, które tam były oraz tego, który dotknął kości lub zabitego mieczem, lub umarłego, lub grobu (Lb 19:14).

CHRZEST W MORZU CZERWONYM OBEJMOWAŁ DZIECI

A chcę, bracia, abyście dobrze wiedzieli, że ojcowie nasi wszyscy byli pod obłokiem i wszyscy przez morze przeszli. I wszyscy w Mojżesza ochrzczeni zostali w obłoku i w morzu, i wszyscy ten sam pokarm duchowy jedli, i wszyscy ten sam napój duchowy pili; pili bowiem z duchowej skały, która im towarzyszyła, a skałą tą był Chrystus (1 Kor 10:1-4).

CHRZTY DOMOSTW (DZIECI SĄ WŁĄCZONE)

A gdy została ochrzczona, także i dom jej, prosiła, mówiąc: Skoroście mnie uznali za wierną Panu, wstąpcie do domu mego i zamieszkajcie. I wymogła to na nas (Dz 16:15).

A oni rzekli: Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony, ty i twój dom. I głosili Słowo Pańskie jemu i wszystkim, którzy byli w jego domu. Tejże godziny w nocy zabrał ich ze sobą, obmył ich rany, i zaraz został ochrzczony on i wszyscy jego domownicy. I wprowadził ich do swego domu, zastawił stół i weselił się wraz z całym swoim domem, że uwierzył w Boga (Dz 16:31-34).

Ochrzciłem też i dom Stefana; poza tym nie wiem, czy kogo innego ochrzciłem (1 Kor 1:16).

DZIECI SĄ CZĘŚCIĄ KOŚCIOŁA

Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, do świętych w Efezie i wierzących w Chrystusa Jezusa (Ef 1:1)

Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom swoim w Panu, bo to rzecz słuszna (Ef 6:1). 

Do świętych i wierzących braci w Chrystusie, którzy są w Kolosach: Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa (Kol 1:2).

Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom we wszystkim; albowiem Pan ma w tym upodobanie (Kol 3:20).

JEZUS PRZYJMOWAŁ MAŁE DZIECI 

Wtedy mu przyniesiono dzieci, aby włożył na nie ręce i modlił się; ale uczniowie gromili ich. Lecz Jezus rzekł: Zostawcie dzieci w spokoju i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie; albowiem do takich należy Królestwo Niebios. I włożył na nie ręce, po czym odszedł stamtąd (Mt 19:13-15).

Zaprawdę, powiadam wam, kto nie przyjmuje Królestwa Bożego jak dziecię, nie wejdzie do niego (Łk 18:17).

DZIECI WIERZĄCYCH RODZICÓW SĄ ŚWIĘTE

Albowiem mąż poganin uświęcony jest przez żonę i żona poganka uświęcona jest przez wierzącego męża; inaczej dzieci wasze byłyby nieczyste, a tak są święte (1 Kor 7:14).

Mędrcy ze wschodu w polskich miastach!

Miasta i wsie organizują dziś Orszak Trzech Króli. Mieszkańcy z mędrcami udają się do Jezusa śpiewając kolędy, by oddać mu hołd jako Królowi. 

Dla niektórych to po prostu zwykły spacer w zimowy i wolny od pracy dzień. 

Niemniej miły widok, gdy miasta rozbrzmiewają wieścią: "Bo się narodził Zbawiciel, świata wszego Odkupiciel", "Chwała na wysokościach Bogu!". 

Jezus jest Panem nie tylko naszych serc, rodzin i Kościoła, ale również miast i narodów. 

* fot. Karolina Misztal

Mędrcy ze Wschodu i wiara narodów

Historia o przybyciu do Betlejem mędrców ze Wschodu nie jest opowieścią, która stoi w Biblii niezależnie. 

Nie jest jakąś dawną historyjką o wędrówce paru tajemniczych postaci, które bardzo się poświęciły, by zobaczyć Jezusa. 

Oczywistym zamiarem Ewangelisty jest pokazać nam, że Chrystus jest Królem, który otrzymuje należną cześć nie tylko od pasterzy, ale i od możnych tego świata. 

Jest to zapowiedź kierunku historii, że wszystkie narody przyjdą, aby *pocałować Syna* (Ps 2.12). 

Mędrcy ze wschodu są również obrazem nas, wierzących ze wszystkich narodów, którzy przychodzimy do Króla, aby oddać Jemu pokłon. 

W opisie nieba w Księdze Objawienia mamy zbawionych ze wszystkich narodów. 

Ewangelia przekracza granice języków, kultur i tradycji narodowych. Kościół jest miejscem zjednoczenia nawróconych do Boga: Żyda i Greka, Polaka i Niemca, Ukraińca i Rosjanina. 

Mędrcy ze Wschodu przypominają prawdę, że chrześcijaństwo nie jest lokalną, plemienną, ukrytą religią. Jezus przyszedł do wszystkich narodów i kultur, a wieść o Nim powinna być głoszona w najdalszych krańcach ziemi.

Krótko o liturgicznym nabożeństwie

Dlaczego nabożeństwo powinno być liturgiczne?

1. Ponieważ takie nabożeństwo widzimy w niebie na kartach Słowa Bożego. Takie nabożeństwo odsłania przed nami Bóg w wizjach nieba objawionych w Starym i w Nowym Testamencie (Iz 6, Obj).

2. Nabożeństwo, które jest ukształtowane przez niebo i zbudowane jest na schemacie zawarcia przez Boga przymierza z Jego ludem, widzimy w opisach zgromadzeń ludu Bożego (Wj 24, Kpł 9).

3. Tak ukształtowane nabożeństwo widzimy również we wczesnochrześcijańskim Kościele, który rozumiał, że to Pismo Święte (nie zaś tradycja lub ludzka pomysłowość) powinno kształtować jego ogólną formę i kształt.

4. Liturgia historycznego Kościoła (praktykowana we współczesnych liturgicznych Kościołach) wskazuje na Chrystusa i Jego dzieło:

I. Bóg poprzez Chrystusa zaprasza nas do społeczności z Sobą (powołanie).

II. Bóg w Chrystusie wybacza nam grzechy, jeśli ich żałujemy i szczerze wyznajemy (pojednanie).

III. Bóg wzmacnia nas Słowem Chrystusowym, udzielając mądrości (pouczenie).

IV. Chrystus zaprasza nas do Stołu Pańskiego, sakramentalnej uczty radości i posilenia w wierze (posilenie).

V. Na zakończenie mamy Chrystusowe błogosławieństwo pokoju (posłanie).

5. Historyczna liturgia Kościoła nie wywodzi się z takiej czy innej tradycji. Wyrosła ze zrozumienia przez Kościół Pisma Świętego na temat tego, czym jest nabożeństwo i jak ono wygląda w biblijnych opisach.

6. Każdy Kościół ma liturgię. Liturgia to po prostu porządek nabożeństwa, wszystkie jego elementy, które dana wspólnota wykonuje w określonej kolejności.

Różnica między Kościołami „liturgicznymi” a „nieliturgicznymi” polega po prostu na tym, że Kościoły liturgiczne zwykle nieco staranniej przemyślały istotę nabożeństwa i nauczanie Pisma na ten temat, podczas gdy Kościoły nieliturgiczne podążają w stronę stronę spontaniczności lub argumentu o "braku rozpiski nabożeństwa w Nowym Testamencie".

7. Nabożeństwo jest *Bożą inicjatywą*, nie człowieka. Nasza obecność na nabożeństwie w pierwszy dzień tygodnia jest odpowiedzią na Jego wezwanie. Niechrześcijańskie religie można podsumować najkrócej jako: „Ludzka twórczość, ludzka inwencja w czczeniu Boga”. Człowiek określa jak zbliżać się do Boga na własnych zasadach.

Niestety ten sposób myślenia wdziera się też do Kościoła.

W Piśmie Świętym to Bóg zaprasza do Swojej obecności i uczy nas jak się do Niego zbliżać i czcić na *Jego* warunkach.

Szczerość w zbliżaniu się do naszego Pana i Zbawiciela jest dobra, lecz niewystarczająca. Powinna być kształtowana przez Ducha Świętego, który działa poprzez Słowo i prowadzi nas do Słowa.

* fot. Brendan Joyce

Providence Reformed Presbyterian Church (CREC) w St. Louis (USA).

Dlaczego nabożeństwo powinno być liturgiczne?

Kazanie z dn. 08.12.2025. z nabożeństwa Ewangelicznego Kościoła Reformowanego w Gdańsku

CZYM JEST LITURGIA?

Wielu ewangelikalnych chrześcijan kojarzy słowo „liturgia” z Kościołem rzymskokatolicki, czy anglikańskim. I zwykle są to negatywne skojarzenia z rytuałami, które są pozbawione życia i szczerej czci dla Boga.

 Prawda jest jednak taka, że ​​każdy Kościół ma liturgię. Liturgia to po prostu porządek nabożeństwa, wszystkie jego elementy, które dana wspólnota wykonuje w określonej kolejności. Jeśli prowadzący wita wszystkich, mówi: przeczytajmy fragment z Biblii, ludzie się modlą, pastor naucza, zbierana jest ofiara, jest śpiew – to jest liturgia, porządek nabożeństwa.

Natomiast różnica między kościołami „liturgicznymi” a „nieliturgicznymi” polega po prostu na tym, że kościoły liturgiczne zwykle dobrze przemyślały istotę nabożeństwa i nauczanie Pisma na ten temat, a Kościoły nieliturgiczne nie za bardzo i bardziej idą w stronę spontaniczności.

Biblia co prawda nie podaje nam dokładnego schematu nabożeństwa, ale mówi całkiem sporo nt. tego co i w jakiej kolejności powinniśmy czynić, kiedy przychodzimy przed Boże oblicze jako Kościół.

Kiedy czytamy wizjach nieba u Izajasza i w Objawieniu św. Jana mamy:

1. Boże wezwanie.

2. Świadomość własnego grzechu, wyznanie grzechów i pojednanie.

3. Uświęcenie Słowem Bożym.

4. Ucztę czy też posiłek z Bogiem.

5. Rozesłanie.

Ta kolejność odzwierciedla niebiańskie nabożeństwo (które jest wzorem dla ziemi) oraz istotę przymierza, które Bóg zawarł z nami przez krew Chrystusa. Uczy nas także jak powinno wyglądać nasze codzienne życie.

I teraz, żeby nie było, że to niebiańskie nabożeństwo jest Bożym wzorcem dla nabożeństwa na ziemi to moja autorska idea, bo podoba mi się taka analogia, to w dzisiejszym kazaniu chciałbym Wam pokazać przykłady biblijnych nabożeństw, w których lud Boży miał zbliżać się do Boga właśnie z tym niebiańskim wzorem.

KSIĘGA WYJŚCIA 24

Wiele błędów wkradło się do nabożeństw Kościołów z powodu braku refleksji nad relacją między nabożeństwem w niebie a opisem nabożeństw w Piśmie Świętym.

Jeszcze raz powtórzmy to, o czym już się nauczyliśmy: Wizje tej niebiańskiej chwały i czci wobec Boga objawione w wizji Izajasza i w Objawieniu św. Jana miały być korektą fałszywego uwielbienia Izraela i Kościoła.

A miało być korektą, ponieważ już wcześniej Izrael miał wzorce uwielbienia.

Pierwszy opis publicznego kultu wobec Boga w Piśmie Świętym znajduje się w Księdze Wyjścia 24. I nie był to opis twórczej czci wymyślonej przez Mojżesza, jak jemu się wydaje, że należy zbliżać się do Boga. Instrukcje dał dam Bóg. I co więcej, czynności i ich kolejność odzwierciedlały rzeczywistość nieba.

Spotkanie na Synaju rozpoczęło się od inicjatywy Boga: „Pan zawołał na niego [Mojżesza] z góry” (Wj 19:5). Sam Bóg wezwał Mojżesza, Aarona i jego synów, starszych i cały lud, aby zbliżyli się i oddali Mu pokłon (Wj 24:1).

(1)  A do Mojżesza rzekł: Wstąp do Pana, ty i Aaron, Nadab i Abihu oraz siedemdziesięciu ze starszych Izraela i złóżcie pokłon z daleka, (2)  a niech tylko sam Mojżesz zbliży się do Pana, natomiast oni niech się nie zbliżają, a lud niech nie wstępuje z nim.

Lud musiał zachować dystans (w. 2), podkreślając fakt, że grzeszny człowiek nie może w pełni stanąć przed obliczem Boga.

Nabożeństwo było dalej kontynuowane, ale z koniecznością poświęcenia ludu za grzech, aby mogli stanąć przed Bożym obliczem.

(4)  Wtedy Mojżesz spisał wszystkie słowa Pana, a wstawszy wcześnie rano, zbudował ołtarz u stóp góry i postawił dwanaście pomników dla dwunastu plemion izraelskich. (5)  Polecił też młodzieńcom z synów izraelskich złożyć ofiarę całopalenia, a ci zarżnęli cielce na rzeźną ofiarę pojednania dla Pana. (6)  Potem wziął Mojżesz połowę krwi i wlał do czaszy, a drugą połowę krwi wylał na ołtarz.

Bóg wyraził swoją aprobatę i akceptację dla nich na podstawie ofiary przebłagalnej, po czym Mojżesz przeczytał Słowo Boże:

(7)  Następnie wziął Księgę Przymierza i głośno przeczytał ludowi, ten zaś rzekł: Wszystko, co powiedział Pan, uczynimy i będziemy posłuszni. (8)  Wziął też Mojżesz krew i pokropił lud, mówiąc: Oto krew przymierza, które Pan zawarł z wami na podstawie wszystkich tych słów.

Potem mamy kolejną rzecz: Uczta z Bogiem

(9)  I wstąpił Mojżesz i Aaron, Nadab i Abihu oraz siedemdziesięciu ze starszych Izraela na górę, (10)  i ujrzeli Boga Izraela, a pod jego stopami jakby twór z płyt szafirowych, błękitny jak samo niebo. (11a)  Lecz na najprzedniejszych z synów izraelskich nie wyciągnął swojej ręki; mogli więc oglądać Boga, a potem jedli i pili.

Ceremonie zawarcia przymierza często kończyły się posiłkiem co widzimy już w Księdze Rodzaju (Rdz 26:30; 31:44.46). Dlatego nawiasem mówiąc wesele po zawarciu przymierza małżeńskiego podczas ślubu jest dobrym i biblijnym zwyczajem. Słowa przysięgi, zobowiązanie, a następnie uczta radości.

Jedzenie i picie podczas zgromadzenia ludu Bożego było wyrazem wspólnoty, znakiem i pieczęcią bliskości ludu ze sobą i ze swoim Bogiem.

Audiencja z Bogiem kończy się zejściem z góry. A więc zobaczcie ten sam schemat co w wizji nieba u Izajasza i w Księdze Objawienia:

Wezwanie, Ofiara pojednania za grzech, Pouczenie Bożego Słowa, Posiłek radości, Rozesłanie. Łatwo się nauczyć J

To pierwsze nabożeństwo Izraela stało się wzorem, który lud Boży praktykował oddając później Bogu cześć w całej Biblii. Te same elementy powinny być obecne w naszych dzisiejszych nabożeństwach, a więc „5P”: Powołanie, Pojednanie, Poświęcenie, Posilenie, Posłanie.

A więc Bóg zawarł przymierze ze swoim ludem nadając Dekalog i Prawo, a następnie 24 rozdział uczy w jaki sposób to przymierze miało być odnawiane.

Nie dlatego, że Bóg mógłby się rozmyślić, ale dlatego, że więź przymierza wymaga tego, by ją zasilać i wzmacniać. Przykładem jest małżeństwo. Więź męża i żony nazywana jest miłosnym przymierzem. Ale nie wystarczy, że jest zawarte. Więź potrzebuje regularnego podlewania, odnawiania, wzmacniania.

Każdy pocałunek, każde fizyczne zbliżenie, każde słowa czułości, każdy gest miłości jest rodzajem wzmocnienia, odnowienia więzi między mężem i żoną. Nie wystarczy, że kiedyś była przysięga i „niech się kula”. Więź jest dynamiczna i wymaga wzmacniania, zapewnień. Nie dlatego, że Bóg tego potrzebuje, ale dlatego, że my tego potrzebujemy! Potrzebujemy regularnego wyznawania win, gdy upadniemy, potrzebujemy regularnego zapewnienia od Boga, że nasze winy są przebaczone, potrzebujemy regularnego pouczenia Słowem Bożym, potrzebujemy regularnego posiłku dla naszej duszy itd.

I  Kościół zawsze odpowiada na każde z tych Bożych zapewnień. Dlatego nabożeństwo ukształtowane w ten sposób nosi nazwę nabożeństwa odnowienia przymierza. Nie dlatego, że powtarzamy, odnawiamy ofiarę Jezusa, ale dlatego, że nasza więź z Bogiem jest więzią przymierza z Osobą. A więź nie jest stagnacją, po prostu trwaniem. Więź powinna być wzmacniana!

Dlatego nabożeństwo – niczym w relacji dwojga osób – ma charakter dialogu, gdzie Bóg zaprasza, przebacza, poucza, karmi, rozsyła, zaś lud Boży na każde z tych błogosławieństw odpowiada poprzez: śpiew, modlitwę, ofiary, gesty ciała, wyznanie wiary, głośne Amen itd. Oblubieniec, Mąż inicjuje. Oblubienica, Żona chętnie odpowiada.

KSIĘGA KAPŁAŃSKA 9

I tak wyglądało nabożeństwo Izraela, które jest odbiciem nabożeństwa w niebie. Publiczna cześć wobec Boga opisana w Księdze Wyjścia 24 znajduje potem odwzorowanie w kolejności i symbolice ofiar, które Bóg nakazał składać. Widzimy to szczególnie w Księdze Kapłańskiej 9, gdzie szczegółowo mamy opisany kult Boży w Przybytku Mojżeszowym. Czasami zastanawiamy się po co było tyle różnych ofiar, jakie to ma znaczenie, czy to nie jest nudne… Otóż zrozumiemy to lepiej, jeśli zauważymy, że kolejność i znaczenie tych ofiar odzwierciedlały właśnie schemat nabożeństwa w niebie i potem z Księgi Wyjścia 24.

Otwórzmy Księgę Kapłańską 9.

Gdy lud Boży się zgromadził i zostały złożone ofiary za lewitów, zwróćcie uwagę jakie są składane ofiary za lud Boży:

Kpł 9:15-22

(15)  Następnie złożył ofiarę ludu. Wziął mianowicie kozła na ofiarę za grzech ludu, zarżnął go i złożył go na ofiarę za grzech, jak poprzednio. (16)  Potem złożył ofiarę całopalną i dopełnił jej zgodnie z przepisem. (17)  Złożył też ofiarę z pokarmów, wziął z niej pełną garść i spalił to na ołtarzu, oprócz całopalenia porannego. (18)  Na koniec zarżnął wołu i barana jako ofiarę pojednania za lud, synowie Aarona podali mu krew, którą on skropił ołtarz wokoło.

(22)  Potem Aaron podniósł swoje ręce w stronę ludu i pobłogosławił go,

1. A więc Bóg wzywa swój lud na zgromadzenie.

2. Po wezwaniu na zgromadzenie, jako pierwsza była składana ofiara zagrzeszna z baranka. Oznaczała ona, że grzesznik może stanąć przed Bożym obliczem dzięki ofierze zastępczej.

3. Potem była składana ofiara całopalna, choć lepsze tłumaczenie byłby „wstępująca”. Była nazywana całopalna, ponieważ w całości miała być w całości spalona w ogniu. Ale jej istotą było to, że jej dym unosił się ku górze. Oznaczało to, że teraz po dokonaniu przebłagania, grzesznik (w spalanym dymie ofiary) może udać się przed Bożą obecność, by nabyć Bożej mądrości.

Na wierzch ofiary całopalnej była składana ofiara z pokarmów, a więc danina. Lud Boży składał owoce swoich rąk Bogu, ale zauważcie, że na WIERZCH ofiary całopalnej. Oznaczało to, że Bóg przyjmuje nasze dary, naszą cześć, nasze dziękczynienie ze względu na dzieło Chrystusa.

Kain złożył daninę na wierzch ołtarza, a nie na wierzch baranka ofiarnego. Dlatego jego ofiara nie została przyjęta przez Boga, w przeciwieństwie do ofiary Abla, który rozumiał, że aby jego dzieło mogło zostać zaakceptowane przez Boga, może się to stać dzięki ofierze zastępczej z baranka.

To uczy nas, że kolejność w jakich wykonujemy pewne rzeczy nakazane przez Pana Boga ma znaczenie, ale o tym później.

4. Na końcu była składana ofiara pojednania (biesiadna), gdzie część miała być spalona w ofierze dla Boga, a część spożyta przez osobę składającą ofiarę, jej rodzinę oraz kapłanów. W ten sposób Bóg zapraszał do swojego stołu, co było wyrazem odnowionej wspólnoty.

5. Na zakończenie mamy błogosławieństwo Aaronowe.

Później te same czynności w tej samej kolejności pojawiają się podczas poświęcenia świątyni Salomona (2 Krn 5-7).

W ten sposób nabożeństwo Izraela ukazywało, odwzorowywało biblijny wzorzec nabożeństwa nieba.

BOŻY SCHEMAT NABOŻEŃSTWA

Kult Izraela nie był, jak kulty pogańskie narodów wokół nich, a więc działaniem ku czci Boga, zainicjowanym przez nich samych. Było to raczej nabożeństwo zainicjowane przez Boga. Jego kolejność odzwierciedla naturę przymierza, które Bóg zawarł z nami przez Chrystusa, co jest wyrażone w liturgii naszego Kościoła i wielu innych historycznych Kościołów:

1. Bóg wzywa cię do społeczności z Nim.  Tu mamy Powołanie na rozpisce nabożeństwa.

2. Następnie mamy Pojednanie. Nie jesteśmy zdolni mieć z Bogiem społeczność, ponieważ grzech oddziela nas od Niego. Potrzebujemy ofiary zastępczej za nasze grzechy. I Bóg przebacza nam winy ze względu na dzieło Jezusa, gdy szczerze je wyznajemy.  Po tym jak wyznajemy grzechy otrzymujemy Absolucję. Odpowiadamy pieśnią „Chwała Ojcu”

3. Po tym jak nam przebaczył, przyjmuje nas przed Swoje oblicze, a następnie poucza, abyśmy wzrastali w mądrości, posłuszeństwie Jemu i uświęceniu. Tu mamy Poświęcenie. Odpowiadamy pieśniami, wyznaniem wiary i ofiarami.

4. Następnie Bóg pieczętuje swoje obietnice posiłkiem przymierza, zapraszając do Stołu Pańskiego. Posilenie. Odpowiadamy dziękczynieniem i pieśnią.

5. Bóg rozsyła nas ze słowami pokoju, byśmy byli świadkami Jezusa w miejscach naszego powołania. Posłanie. Odpowiadamy głośnym Amen i Doksologią.

Tak wygląda nasze nabożeństwo. Dlatego nazywamy je odnowieniem przymierza, które ma właśnie taki kształt i taką kolejność.

Czyli uczestnicząc w nabożeństwie odnowienia przymierza nie tylko uczymy się tego, jak będziemy czcić Boga w niebie. Można powiedzieć, że w ten sposób jednoczymy się z rzeczywistością nabożeństwa w niebie. Wspólnie ze świętymi w niebie i na ziemi stajemy przed Bożym obliczem, by otrzymać od Niego zapewnienie o przebaczeniu, nabyć Jego mądrości, uczestniczyć w uczcie zbawienia.

Istnieje zatem oczywiste powiązanie między nabożeństwem ludu Bożego na ziemi a nabożeństwem w niebie.

Oczywiście wszystkie ofiary, formy, rytuały obecne w nabożeństwie przed narodzeniem Chrystusa były jedynie cieniem niebiańskiej świątyni i niebiańskiego kultu. Cienie jednak przeminęły. Nie składamy ofiar ze zwierząt, nie mamy murowanej świątyni, nie mamy pośrednictwa kapłanów, którzy muszą składać ofiary na ołtarzu.

Jednak w  Nowym Testamencie wciąż mamy ten język: oto Baranek Boży, jesteście świątynią Ducha Świętego, mamy kapłana, który wstawia się za nami i jesteśmy królewskim kapłaństwem. I to jest rzeczywistość, której zapowiedzią, obrazem były ofiary, świątynia, kapłani w Starym Testamencie.

Dlatego odtwarzamy nabożeństwa w Przybytku Mojżeszowym, ponieważ ofiary ze zwierząt były cieniami rzeczywistości, którą opowiadamy i w której uczestniczymy w Kościele na chrześcijańskim nabożeństwie.

PODSUMOWANIE

1. Pierwszym i istotnym wnioskiem jest to, że historyczna liturgia Kościoła nie wywodzi się z takiej czy innej tradycji. Wyrosła ze zrozumienia przez Kościół Pisma Świętego na temat tego, czym jest nabożeństwo i jak ono wygląda w biblijnych opisach. Jeśli więc ktoś ci powie, że pewne elementy protestanckiego czy naszego nabożeństwa wyglądają jak w Kościele rzymskokatolickim, to możemy się zgodzić. Tak, mamy trynitarne formuły, Ojcze nasz, Wierzę w Boga. Ale nie praktykujemy tych rzeczy z powodu Kościoła katolickiego, lecz z powodu biblijnego zrozumienia przez starożytny i historyczny Kościół tego, czym jest wspólnotowe nabożeństwo ludu Bożego. 

2. Nabożeństwo jest Bożą inicjatywą, nie człowieka. Niechrześcijańskie religie można podsumować najkrócej jako: „ludzka twórczość, ludzka inwencja w czczeniu Boga”. Człowiek określa jak zbliżać się do Boga, bo tak czuję, bo tak wydaje mi się, że będzie dobrze.

Niestety ten sposób myślenia wdziera się też do Kościoła. W Biblii to Bóg zaprasza do Swojej obecności i On uczy nas jak się do Niego zbliżać na Jego warunkach.

3. Choć Biblia nie zawiera rozpiski nabożeństwa, to widzimy te 5 kroków w nabożeństwie w niebie i w nabożeństwie Izraela, które było cieniem, odbiciem niebiańskiego kultu.

I powinniśmy podkreślić, że kolejność tych kroków ma znaczenie: ofiara za grzech ludu była składana przed ofiarą z pokarmów. Wyznanie grzechów na nabożeństwie i pouczenie Słowem Bożym mają miejsce przez Eucharystią.

I nie powinniśmy pomijać którejś z jej części, bo wydaje nam się, że coś spowszednieje lub stanie się rutyną LUB odwracać tej kolejności z powodów praktycznych.

Seks jest dobrą rzeczą, ale jeśli para najpierw idzie do łóżka, a potem chce zawrzeć ślub to dobra rzecz zamiast przynieść błogosławieństwo, przynosi utrapienie i poczucie winy.

Kapłan najpierw miał położyć ręce na głowie baranka, a potem go uśmiercić. Nie zaś najpierw uśmiercać, a potem położyć ręce. To symbolizowało złożenie grzechów w imieniu ludu na baranku, który był zabijany jako ofiara zagrzeszna. Zmiana kolejności zniszczyłaby znaczenie tego wydarzenia. Odwrócenie kolejności jest religią pogańską. Czynność ta sama, ale kolejność inna. A skoro kolejność inna, to inne znaczenie.

Kain złożył ofiarę z pokarmów przed lub zamiast ofiary z baranka. Odwrócił kolejność.

Przykłady można mnożyć.

Legalizm mówi: wiara + posłuszeństwo przykazaniom (etyka) = zbawienie.

Chrześcijaństwo mówi, że etyka jest dobra, ale kolejność ma kluczowe znaczenie: najpierw zbawienie z łaski przez wiarę, a następnie posłuszeństwo przykazaniom (etyka) jako owoc zbawienia otrzymanego przez wiarę w Jezusa.

Ktoś zapyta: O co ta cała kłótnia z Kościołem rzymskokatolickim o wierze i uczynkach. I wy i oni wierzycie w konieczność wiary i uczynków!

Owszem, ale wszystko rozbija się o kolejność, a w związku z tym ich znaczenie! Czy uczynki przychodzą przed zbawieniem jako jego warunek? Czy po otrzymanym przez wiarę zbawieniu jako jego owoc? To kluczowe pytanie dla zrozumienia dzieła Jezusa!

Dlatego podczas nabożeństwa nie tylko chodzi o to CO robimy, ale również JAK i w jakiej kolejności, ponieważ nabożeństwo opowiada historię upadku, odkupienia, uświęcenia i uwielbienia. I albo opowiada o niej prawdę albo nie. Albo jest ludzką twórczością w oddawaniu Bogu czci, albo podąża za Bożym wzorcem ukazanym w Biblii.

4. Cały ten schemat liturgii wskazuje nam na Chrystusa. Nabożeństwo jest chrystocentryczne. Bóg poprzez Chrystusa nas zaprasza. W Chrystusie wybacza nam grzechy. Poucza nas Słowem Chrystusowym. Chrystus zaprasza nas do Stołu karmiąc i pojąc swoją krwią. Na końcu mamy chrystusowe błogosławieństwo pokoju.

Czyli nie tylko kazanie czy pieśni powinny być wskazywać na krzyż, na dzieło Jezusa, ale cała struktura nabożeństwa. Nie tylko słuchamy o Ewangelii, ale też nią żyjemy, jesteśmy w niej umacniani w Słowie i posilani przy Stole.

5. Z powodu tego, czym jest nabożeństwo, jego nastrój powinien być i pełen bojaźni Bożej i pełen radości. Powinno być i formalne, i radosne.

Dlatego odpowiadaj Bogu z czcią i głośno, ale i z radością. Śpiewaj z czcią i głośno oraz z radością. Wyznawaj wiarę i módl się z czcią i głośno oraz z radością. Ponieważ służymy Bogu, który jest zarówno sprawiedliwy jak i łaskawy.

6. I na końcu odpowiedzmy na tytułowe pytanie: Dlaczego nabożeństwo powinno być liturgiczne?

Ponieważ takie nabożeństwo widzimy w niebie. Takie nabożeństwo odsłania przed nami Bóg w wizjach nieba w Starym i w Nowym Testamencie. Takie nabożeństwo, które jest ukształtowane przez niebo i zbudowane jest na schemacie zawarcia przez Boga przymierza z Kościołem, widzimy w opisach zgromadzeń ludu Bożego w Biblii. Takie nabożeństwo widzimy we wczesnym Kościele, który rozumiał, że to Pismo Święte ma kształtować formę i jego kolejność, a nie ludzka pomysłowość.

Chciejmy się tego uczyć, by czcić Jezusa w duchu i w prawdzie.

Niewiara i moralność

Każdy niewierzący człowiek może sobie zbudować własne zasady moralne własny użytek (każdy z nich to robi). Nie potrzebuje do tego Biblii. 

 Ale żeby nimi obarczyć życie innych ludzi, potrzeba siły, a nie odwołania do obiektywnego standardu (takowego w ateizmie nie ma).

Plany i wsparcie w 2026!

Miniony rok był dla mnie bardzo ważny i kluczowy. Po chorobie, dzięki Bożej łasce i opatrzności, mogłem wrócić do służby i odbudować formę. 

Serdecznie dziękuję za wszelkie słowa zachęty, które otrzymałem od wielu z Was. Dziękuję za modlitwy oraz wszelkie wsparcie. 

Spośród wielu budujących dla mnie rzeczy, które miały miejsce w minionym roku, chciałbym wymienić kilka:

1. Wraz z Jolą wróciliśmy do służby wydawniczej (nasze wszystkie książki możesz znaleźć tutaj: WydawnictwoTrinity.pl). Napisałem książeczkę "Katolik - Protestant. Jakie są różnice?".

2. Zorganizowaliśmy coroczną wspaniałą Czerwcówkę na Kaszubach, która była okazją do spotkania, wzrostu w wierze i odpoczynku. Wykłady na temat rodziny miał pastor z Oklahomy Mark Balthrop, który odwiedził nas ze swoją żoną Kristen.

3. Miałem kilka wizyt w Radio Gdańsk, gdzie brałem udział w audycjach o tematyce chrześcijańskiej. 

4. Na Uniwersytecie Gdańskim prowadziłem kilka wykładów i zajęć ze studentami nt. chrześcijaństwa, reformacji i protestantyzmu. Pojawiały bardzo ciekawe pytania i ubogacające dla mnie rozmowy. 

5. Nasze cotygodniowe kazania (które regularnie publikujemy na YouTube) zaczęły być tłumaczone na język hiszpański w wersji audio! Jeśli znasz kogoś, kto zna hiszpański i chciałby posłuchać, odezwij się. 

6. Niedzielne kazania tłumaczymy również na język angielski i rosyjski (w wersji pisanej). 

7. W naszym Kościele zrobiło się bardzo międzynarodowo! Mamy ludzi z Polski, Ukrainy, Białorusi, Rosji, Kolumbii, USA... Niekiedy pojawiają się goście z Brazylii, RPA, Holandii i Niemiec. Ewangelia i wiara w Jezusa przekracza bariery narodowe :) Nabożeństwa odbywają się oczywiście w języku polskim. Jednak zarówno nabożeństwo jak i kazania tłumaczymy dla osób, które tego potrzebują. 

Jednak nie chcemy spocząć na laurach. Plany na rok 2026 są jeszcze większe:

1. Jako wydawnictwo powoli kończymy pracę nad wydaniem mojej nowej książki pt. "W co wierzy Kościół?". Jest to omówienie wspólnych dla całego Kościoła powszechnego biblijnych prawd streszczonych w Apostolskim Credo. Planujemy ją wydać w pierwszej połowie 2026 roku, z czego bardzo się cieszę! 

2. Pracujemy nad tłumaczeniami i korektą kilku kolejnych książek, które planujemy wydać w 2026 roku: m.in. dwie o nabożeństwie, o Trójcy Świętej i jej praktycznym zastosowaniu, a także książka o rodzinie.

3. Planujemy poszerzyć zakres miejsc w Gdańsku z naszym Stoiskiem Misyjnym z bezpłatnymi Bibliami. 

4. Wstępnie jesteśmy umówieni z Panią redaktor z Radia Gdańsk na stałą współpracę - póki co w wymiarze comiesięcznej audycji. 

5. Kazania i rolki będą nadal regularnie i często wrzucane na naszym kanale na YouTube.com/ReformacjaTV . Ponadto rolki będą również pojawiały się na Facebooku, Tik Toku i Instagramie. 

6. Na moim blogu, nadal będę publikował po kilka wpisów w tygodniu. Zapraszam na pbartosik.pl  Ta służba jest nieustannie kontynuowana od 2007 roku, więc za rok dwudziestolecie  :) 

Co Ty możesz zrobić? 

Jeśli chciałbyś pomóc w realizacji tych planów - zachęcam Cię do jednorazowego lub comiesięcznego finansowego wsparcia w dowolnej wysokości. Każda ofiara jest formą Twojego współdziałania w docieraniu z Ewangelią i w umacnianiu Kościoła w Polsce. 

Paweł Bartosik 
Nr konta: 07 2340 0009 1040 4010 0002 2312 
lub BLIKIEM na numer telefonu: 605 282 417

(tytuł przelewu: "ofiara na służbę pastora Pawła Bartosika") 

Dziękuję za każdą wpłaconą darowiznę na naszą służbę w 2026 roku. 

Z życzeniami obfitości Bożych błogosławieństw,

pastor Paweł Bartosik