Nowy Testament wielokrotnie podkreśla dzień, w którym Pan Jezus zmartwychwstał i pojawiał się pośród zgromadzonych uczniów. Był to "pierwszy dzień po szabacie" (Mt 28:1; J 20:1.19). Z tego powodu apostołowie podkreślali, że właśnie tego dnia chrześcijanie gromadzili się "na łamanie chleba" i głoszone Słowo (Dz 20:7), był to dzień składek (1 Kor 16:2) oraz objawienia Pana Jezusa (Obj 1:10).Możemy zapytać, czy ten wyraźny akcent w Nowym Testamencie na "pierwszy dzień" nowego tygodnia jest przypadkowy? Czy jest to "widzimisię" nowotestamentowych autorów? Gdzie w Testamencie widzimy zapowiedzi tej zmiany, nadejścia nowego Dnia Pańskiego?
Zauważmy, że Bóg już w Prawie mówi, że dzień po szabacie jest równie ważny, co sam szabat.
Izraelici mieli odliczać siedem tygodni od dnia po szabacie. I w dniu po siódmym szabacie mieli złożyć ofiarę z pokarmów dla Pana.
Kpł 23:15-16 Od następnego dnia po sabacie, kiedyście przynieśli snop dla dokonania obrzędu potrząsania, odliczycie sobie pełnych siedem tygodni. (16) Aż do następnego dnia po siódmym sabacie odliczycie pięćdziesiąt dni i wtedy złożycie nową ofiarę z pokarmów dla Pana.
Święto Szałasów trwało siedem dni. Ale Bóg mówi również o ósmym dniu, który był zwieńczeniem tego święta. Co miało się wydarzyć „ósmego dnia”? Otóż lud Boży miał powstrzymać się tego dnia od pracy.
Kpł 23:36 Przez siedem dni będziecie składać Panu ofiarę ogniową. Ósmego dnia będziecie mieli święte zgromadzenie i złożycie Panu ofiarę ogniową. Jest to uroczyste zgromadzenie, żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie.
To samo miało mieć miejsce tydzień później: ósmego dnia.
Kpł 23:39 Lecz piętnastego dnia siódmego miesiąca, gdy zbierzecie plony ziemi, obchodzić będziecie święto Pana przez siedem dni. W pierwszym dniu będzie całkowity odpoczynek i w ósmym dniu będzie całkowity odpoczynek („uroczysty szabat” BT)
Widzimy więc, że „pierwszy dzień” i „ósmy dzień” są wyodrębnione spośród reszty.
Inny przykład: Po siedmiu dniach przygotowań w Namiocie Zgromadzenia, Aaron i jego synowie rozpoczynali swoją służbę kapłańską ósmego dnia, składając ofiary za grzechy i ofiary całopalne za siebie i lud.
Kpł 8:35-9:1nn U wejścia do Namiotu Zgromadzenia przebywać będziecie siedem dni, dzień i noc wykonując służbę Pańską, abyście nie pomarli, gdyż tak mi rozkazano. (36) I uczynił Aaron i jego synowie to wszystko, co nakazał Pan przez Mojżesza. (1) Ósmego dnia wezwał Mojżesz Aarona i jego synów oraz starszych izraelskich.
Ósmy dzień symbolizował przejście przez 7-dniowy „stary tydzień” i rozpoczęcie nowego stworzenia.
Ósmy dzień był kluczowy dla rytuałów oczyszczających, po tym jak człowiek wyzdrowiał z różnych upławów lub choroby skóry i miał zanieść ofiarę (synogarlice, gołębie) do wejścia Namiotu Zgromadzenia i przekazać ją kapłanowi (Kpł 14:10.23 oraz 15:14.29). Działo się to właśnie „ósmego dnia”. Kolejny raz widzimy tu symbolikę oczyszczenia z grzechu (starego tygodnia) i nowego początku.
Podobnie rzecz się miała z obrzezaniem. Nie bez przyczyny Bóg nakazał Abrahamowi, by odbywało się ono ósmego dnia (Rdz 17:12). Nie było to zwykłe "widzimisię" Pana Boga. Dziecko od dnia urodzin żyło przez tydzień jako nieobrzezane, zaś obrzezanie było granicą przejścia między starym a nowym życiem, stąd symbol odcięcia napletka. Ósmy dzień był pierwszym dniem nowego stworzenia, pierwszym dniem kiedy obrzezany syn stawał się uczestnikiem przymierza.
Zatem Stary Testament to czas zapowiedzi, figur i cieni rzeczywistości, która przyszła z Chrystusem. Ostatni tydzień starego stworzenia zakończył się śmiercią i pogrzebem Syna Bożego. Pierwszy tydzień nowego stworzenia zaczyna się od zmartwychwstania Chrystusa.
Szabat był zapowiedzią i cieniem nowego Dnia Pańskiego (nowego stworzenia) oraz figurą wyjścia z niewoli grzechu, z którego wyprowadził nas Jezus ósmego dnia, a więc w pierwszy dzień po szabacie.
Z Chrystusem zostaliśmy ożywieni (Ef 1:19-20; 2:5) i jako nowe stworzenie rozpoczynamy, a nie kończymy tydzień od spotkania z Nim (J 20:19; Dz 20:7).
Najpierw w Kościele słyszymy zachęty i pouczenia Bożego Słowa, Chrystus nas karmi przy Stole Pańskim, modlimy się i chwalimy Boga śpiewem, a następnie Bóg rozsyła nas do naszych powołań. Nabożeństwo Kościoła jest spotkaniem z Jezusem, które rozpoczyna tydzień i przynosi nam siłę, zachętę, pouczenie dla naszych powołań.
