Niewiara i moralność

Każdy niewierzący człowiek może sobie zbudować własne zasady moralne własny użytek (każdy z nich to robi). Nie potrzebuje do tego Biblii. 

 Ale żeby nimi obarczyć życie innych ludzi, potrzeba siły, a nie odwołania do obiektywnego standardu (takowego w ateizmie nie ma).

Samo się zrobiło

Nie różnimy się od niewierzących tym, że jako chrześcijanie wierzymy, że coś martwego ożywa. Oni też w to wierzą. Porozmawiajcie z nimi o wielkim wybuchu, o pochodzeniu życia. Różnimy się w tym, kto to sprawia i jak to się dzieje. Chrześcijanie wskazują na Boga. Niewiara rozkłada ręce i ze ściszonym głosem oznajmia: Samo się zrobiło. Zrobił to wybuch, temperatura, czas, przypadek, kosmici, coś.

Wiara w "nic"

"Nic to koncepcja dobrze znana filozofii moralności. Takie stanowisko reprezentują zarówno studenci pierwszego roku na zajęciach z filozofii, jak i wszyscy wrogowie ludzkości. Nie wierzymy w żadne absolutne prawdy moralne, powtarzali mi zawsze studenci, chociaż prawdy dotyczące systemu ocen wydają się interesującym wyjątkiem. Trudno nie usłyszeć wewnętrznego głosu łączącego tę formę relatywizmu moralnego z moralnością Himmlera. On również bardzo nie wierzył w nic, w które wierzy także wielu naukowców.

- David Berlinski, Szatańskie urojenie. Ateizm i jego pretensje naukowe

Czy Abraham i Mojżesz naprawdę istnieli?

Być może zetknęliście się z twierdzeniem, że Abraham i Mojżesz są postaciami fikcyjnymi, wymyślonymi przez jerozolimskich kapłanów w czasach istnienia świątyni. 

Liberalna teologia zalewa wyższe uczelnie i seminaria teologiczne, stąd powyższe stwierdzenia nie powinny nikogo dziwić. Atak na Boże Słowo jest od samego początku strategią ciemności. Powinien jednak zostać stanowczo odparty przez chrześcijan, dla których treść wiary i wiarygodność Pisma Świętego stanowią fundament nadziei i zbawienia. 

Jak więc odpowiedzieć na powyższy zarzut? 

MOJŻESZ

1. Jeśli Mojżesz jest fikcyjny to kto wraz z Eliaszem ukazał się Panu Jezusowi oraz trzem apostołom na Górze Przemienienia? Niewiara w Mojżesza niszczy historyczność Eliasza, a tym samym wiarygodność wydarzeń opisanych w Ewangeliach.

2. Pan Jezus wiele razy odwoływał się do Mojżesza jako historycznej postaci. Poniższe wypowiedzi naszego Pana tracą sens jeśli Mojżesz nie istniał. 

Rzecze im: Mojżesz pozwolił wam odprawiać swoje żony ze względu na zatwardziałość serc waszych, ale od początku tak nie było (Ewangelia Mateusza 19:8).

A On odpowiadając, rzekł im: Co wam nakazał Mojżesz? (Ewangelia Marka 10:3)

3. Apostoł Paweł odwoływał się do Mojżesza jako historycznej postaci. Jeśli pisarze biblijni są w błędzie, nie można ufać Pismu Świętemu jako Słowu Bożemu.

Podobnie jak Jannes i Jambres przeciwstawili się Mojżeszowi, tak samo ci przeciwstawiają się prawdzie, ludzie spaczonego umysłu, nie wytrzymujący próby wiary (2 List do Tymoteusza 3:8).

Jeśli tedy służba śmierci, wyryta literami na tablicach kamiennych taką miała chwałę, że synowie izraelscy nie mogli patrzeć na oblicze Mojżesza z powodu przemijającej wszak jasności oblicza jego (2 list do Koryntian 3:7).

4. Pan Jezus jest większym Mojżeszem (szczególnie w Ew. Mateusza). Jest tym, który nadaje Prawo i je wyjaśnia (Kazanie na Górze). Nie ma wątpliwości, że Tora przedstawia Mojżesza jako kluczową postać dla historii Izraela. 

5. Mojżesz wymieniony jest na liście bohaterów wiary obok innych historycznych postaci: Jakuba, Rachab, Gedeona, Baraka, Samsona, Jefte, Dawida i Samuela...

6. Bóg powierzył Mojżeszowi Dekalog na kamiennych tablicach. Jeśli Mojżesz jest fikcją - fikcją są również przykazania Boże. 

A gdy Pan zstąpił na górę Synaj, na szczyt góry, wezwał Pan Mojżesza na szczyt góry i Mojżesz wstąpił (Księga Wyjścia 19:20).

7. Przymierze Boga z Mojżeszem jest kluczowym wydarzeniem w Starym Testamencie. Pan Jezus i apostołowie wyjaśniali różnice między Nowym Przymierzem a Starym. Jeśli Stare Przymierze to historyczna fikcja, to Nowe również. Jeśli nie istniał pośrednik Starego Przymierza (Mojżesz), nie istniał pośrednik Nowego Przymierza (Jezus).

Mojżesz zwołał wszystkich Izraelitów i rzekł do nich: Słuchaj, Izraelu, ustaw i praw, które wam dziś ogłaszam, abyście się ich nauczyli i przestrzegali ich wykonywania. Pan, nasz Bóg, zawarł z nami przymierze na Horebie. (Księga Powtórzonego Prawa 5:1-2)

8. Mojżesz w Nowym Testamencie jest wymieniany ok. 100 razy. Zawsze jako historyczna postać. Jest bardzo ważną osobą w historii Izraela i Kościoła. 

ABRAHAM

Większość tego, co napisałem o Mojżeszu, dotyczy Abrahama. 

1. Pan Jezus wierzył w Abrahama.

Abraham, ojciec wasz, cieszył się, że miał oglądać dzień mój, i oglądał, i radował się (Ewangelia Jana 8:56).

Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, pierwej niż Abraham był, Jam jest (Ewangelia Jana 8:58).

Jeśli Abraham nie istniał, to Pan Jezus się myli lub kłamie. To zaś niszczy wiarygodność Ewangelii i naszego Pana.

2. Wierzymy w Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba. Nie wierzymy w Boga marsjan i krasnoludków. Nie wierzymy w Boga martwych postaci. Wierzymy w Boga żyjących. 

Bóg Abrahama i Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem, który uważał, że należało go wypuścić na wolność (Dzieje Apostolskie 3:13).

3. Abraham jest wymieniany w Piśmie Świętym w rodowodach obok innych historycznych postaci. Rodowód Pana Jezusa sięga do Abrahama. 

Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego (Ewangelia Mateusza 1:1).

4. Paweł wymienia Abrahama jako przykład usprawiedliwienia z wiary. Podaje przykład z historii, nie z podań ludzkich, mitów lub baśni. Abrahama spotkamy w niebie i po zmartwychwstaniu. 

Bo co mówi Pismo? Uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało za sprawiedliwość (List do Rzymian 4:3).

5. Obietnica dana przez Boga Abrahamowi to jeden głównych wątków Biblii. Jezus jest obiecanym potomkiem Abrahama. 

A gdy się zbliżał czas obietnicy, którą Bóg dał Abrahamowi, rozrósł się i rozmnożył lud w Egipcie (Dzieje Apostolskie 7:17).

6. Wierzący w Chrystusa są nazywani potomstwem Abrahama. Nie jesteśmy potomstwem fikcyjnej postaci. Nasz duchowy ojciec istniał w historii. 

A jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy (List do Galatów 3:29).

7. Abraham wymieniony jest na liście bohaterów wiary obok innych historycznych postaci: Izaaka, Jakuba, Józefa, Rachab, Gedeona, Baraka, Samsona, Jefte, Dawida i Samuela...

PODSUMOWUJĄC, zaprzeczanie historyczności Mojżesza i Abrahama nie jest więc odmianą wiary lub chrześcijaństwa. Jest odmianą niewiary.

Twierdzenie, że którykolwiek z nich (lub obaj) nie istniał historii nie ma nic wspólnego z solidną egzegezą biblijną, historyczną uczciwością i rzetelnością. Jest czysto uznaniowym, pełnym uprzedzeń myśleniem, którego źródło tkwi w braku zaufania wobec prawdomówności Bożego Słowa. 

Poznając Pismo Święte nie ma wątpliwości, że czytamy o historycznych postaciach.

Ateista i powietrze

"Wyobraźmy sobie osobę, która zjawiłaby się tu dziś, aby toczyć spór o to, że powietrze nie istnieje. W trakcie dysputy jednakże nie przestawałby nim oddychać. Ateista w wymiarze intelektualnym, nie przestaje oddychać - korzystając z rozumu do wyciągania naukowych konkluzji (co zakłada porządek wszechświata), do formułowania sądów moralnych (co zakładach istnienie wartości absolutnych) - choć jego ateistyczne poglądy na to, jak się sprawy mają, wykluczają takie "oddychanie". Nie przestaje zatem zaprzeczać Bogu, wdycha on nieustannie Jego powietrze.

- Greg Bahnsen, Presuppositional Apologetics w: Tim Keller, Komentarz do Listu do Rzymian

"Bóg widzi, co robicie"

"Przez całą swoją karierę ci szubrawcy postępowali tak, jak by nie istniała żadna potęga większa niż ich własna. Dawkins przyjmuje do wiadomości te fakty, odrzucając jednak ich znaczenie. Ani działania nazistów, ani komunistów - twierdzi - nie wynikały z ich ateizmu. Mieli po prostu ochotę zabić mnóstwo ludzi. Ateizm nie miał z tym nic wspólnego. Równie dobrze mogli być członkami Stowarzyszenia Chrześcijańskiej Nauki. 

Na początku niemieckiej inwazji na Europę Wschodnią, kiedy jeszcze możliwość sowieckiego odwetu nie zaprzątała ich wyobraźni, nazistowskie plutony eksterminacyjne napadały na wioski i, zmusiwszy najpierw mieszkańców, by sami wykopali sobie groby, rozstrzeliwały ich z karabinów maszynowych. Pewnego razu gdzieś w Europie Wschodniej oficer SS przyglądał się leniwie, odłożywszy na bok karabin, jak starszy brodaty chasydzki Żyd pracowicie wykopuje jamę, która ma się stać jego grobem. Wyprostowawszy się, starzec rzekł do swego oprawcy:

- Bóg widzi, co robicie.

A potem został zastrzelony. 

Hitler, Stalin, Mao, SS, NKWD, komisarze, żandarmi, butni oprawcy, nazistowscy lekarze, teoretycy partii komunistycznej, intelektualiści, brązowe koszule, czarne koszule, gauleiterzy i tysiące funkcjonariuszy partyjnych - wszyscy oni nie wierzyli właśnie w to, że Bóg widzi, co robią.

O ile wiadomo, w ogóle bardzo niewielu spośród tych, którzy dokonywali największych potworności XX wieku, martwiło się nadmiernie tym, że Bóg widzi ich uczynki. A na tym właśnie polega sens świeckiego społeczeństwa". 

David Berliński, Szatańskie urojenie, Ateizm i jeg pretensje naukowe, Prószyński i S-ka, Warszawa 2009, s.33-34.

Od Darwina do Hitlera

"Można by pomyśleć, że w tej mrocznej panoramie niegodziwości Holokaust bardziej niż cokolwiek innego skłoni naukowych ateistów do zastanowienia. Niemcy Hitlera były zaawansowanym technicznie świeckim społeczeństwem, a sam nazizm, jak podkreślali niestrudzenie partyjni propagandyści, kierował się etyką chlubiącą się tym, że jest etyką opartą na zasadach naukowych. 

To słowa historyka Richarda Wiekarta, który w swym godnym podziwu dziele From Darwin to Hitler, Evolutionary Ethics, Eugenics and Racism in Germany (Od Darwina do Hitlera, Etyka ewolucjonistyczna, eugenika i rasizm z Niemczach) stwierdza jasno to, czego mógł dowiedzieć się każdy, kto miał dostęp do źródeł niemieckich: złowroga inspiracja płynęła od Darwinowskiej teorii ewolucji do hitlerowskiej polityki eksterminacji. Całe pokolenie niemieckich biologów czytało Darwina i wyciągnęło z jego teorii wniosek, że odpowiednikiem rywalizacji międzygatunkowej jest w świecie ludzkim rywalizacja między rasami. 

David Berlinski, Szatańskie urojenie, Ateizm i jego pretensje naukowe, Prószyński i S-ka, Warszawa 2009, s.33-34.

Skąd możesz wiedzieć?

Jeśli nie wiesz kiedy pojawia się życie ludzkie, ile jest płci, kim jest mężczyzna, kim jest kobieta, to skąd możesz wiedzieć kim jest człowiek i czym są prawa człowieka?

Złość na Boga

„Żyłem wtedy, jak wielu ateistów lub antyteistów, w świecie pełnym sprzeczności. Utrzymywałem , ż Bóg nie istnieje. Ale równocześnie złościłem się na Boga za Jego nieistnienie. Złościłem się na Niego także za to, że stworzył świat”.

- C.S. Lewis 

Ludzie jako przedmioty

 „W chwili gdy zanegujemy unikalność ludzi jako istot stworzonych przez Boga i zaczniemy postrzegać ludzkość jako zaledwie jeden z układów genów, jaki przypadkiem pojawił się na Ziemi, nie ma już powodu, by nie traktować ludzi jak przedmioty, na których można wykonywać eksperymenty, jak i nie ma powodu, aby cała ludzkość nie miała być stworzona od nowa, zgodnie z decyzją względnie wąskiego grona decydentów. Jeśli ludzie nie są unikalnymi – jako stworzenia na obraz Boga – to ta bariera przestaje istnieć.”

Francis Schaeffer

Znaczenie człowieka

Francis Schaeffer: “Jeśli człowiek nie jest uczyniony na obraz Boga, to nic nie stanie na drodze jego nieludzkich zachowań. Nie ma wtedy racjonalnych powodów, by postrzegać go jako istotę szczególną. Ludzkie życie dramatycznie traci swoją wartość”

W co musiałbym uwierzyć chcąc być ateistą?

Nie mam silnej wiary, by być ateistą. 

Chcąc być uczciwym i konsekwentnym ateistą musiałbym uwierzyć: 

- że nic stworzyło coś,

- że materia nieożywiona stworzyła materię ożywioną, 

- że jesteśmy przypadkowo istniejącą materią napędzaną procesami chemicznymi w ciele i wyładowaniami atomów w czaszce, 

- że człowiek nie ma żadnej obiektywnej wartości - niezależnej od ludzkich opinii,

- że nie istnieje uniwersalne dobro i zło, a więc również ponadczasowy standard ich oceny, 

- że nie ma uniwersalnych, obiektywnie istniejących praw człowieka, praw kobiet itd. 

- że przemoc wobec kobiet, dzieci, mniejszości, zabijanie nienarodzonych, słabych, starszych lub chorych ludzi - to wszystko jest jedynie elementem procesu doboru naturalnego, wykorzystania przewagi silniejszych osobników i eliminacji najmniej przystosowanych, 

- że twoje i moje przekonania, myślenie, argumentowanie to jedynie przypadkowe zderzenia atomów bez żadnego związku z tym, co nazywamy racjonalnością, logiką, prawdą lub rzeczywistością,

- że twoje i moje życie, a także to, co robimy dla drugiego człowieka nie ma żadnego znaczenia,

- że nie istnieją moralne i niemoralne zachowania seksualne, 

- że wszystko mi wolno, a jedynym hamulcem przed użyciem przemocy, brutalności jest chęć uniknięcia konsekwencji w postaci usankcjonowanej przemocy aparatu państwa, który siłą może mi narzucać inny niż mój system wartości.

Oczywiście móżna pisać więcej na ten temat. To jedynie przykłady.

Dzięki Bogu nie wszyscy ateiści przyznają, że wierzą w te rzeczy i postępują zgodnie z nimi - co jedynie pokazuje, że nie da się być konsekwentnym ateistą. 

Nie da się żyć w Bożym świecie na ateistycznych założeniach.

PS. Masz pytania, chciałbyś porozmawiać, posłuchać Słowa Bożego, wzmocnić lub rozbudzić swoją wiarę Bogu? Odwiedź nas w GDAŃSKU na niedzielnym nabożeństwie. 

Przyzwoity ateista

– Czy poznałeś kiedyś ateistę, który byłby przyzwoitym, przestrzegającym prawa obywatelem? 

– Tak – przytaknąłem. 

– Pytanie teraz, czy był on konsekwentny z podstawowymi założeniami swojego ateistycznego światopoglądu? 

 Roześmiałem się. 

– Nie. Nie był. Dużo z nim o tym rozmawiałem. Traktował mnie z szacunkiem, jednak biorąc pod uwagę jego światopogląd, byłem dla niego jedynie kupą białka. Martin przytaknął: 

 – Właśnie o to chodzi. Poszczególni ateiści często bywają niekonsekwentni – jednak ateistyczne społeczeństwa nigdy takie nie są. 

– Mówisz, że nigdy nie są niekonsekwentne? 

– Dokładnie tak. Przekonania jednostek, nawet jeśli są jedynie czysto teoretyczne, z czasem jednak zostaną konsekwentnie wprowadzone w życie przez grupy ludzi. Ateiści bez problemu potrafią się odnaleźć i spokojnie żyć w wolnym społeczeństwie. Jednak ateiści nie budują wolnych społeczeństw. Tworzą społeczeństwa, które są istnym piekłem na ziemi.

Powyższy dialog pochodzi z książki "Wygodne fotele, twarde słowa" autorstwa Douglasa Wilsona. Premiera wkrótce nakładem Wydawnictwa Trinity (tu można już składać zamówienia: bartosik7@gmail.com). Tłum. Marek Kmieć. 

Nowoczesna teologia i agnostycyzm

"T. H. Huxley okazał się w tych wszystkich sprawach prorokiem mającym bardzo trafne rozeznanie. Już w 1890 r. wypowiedział zdanie, że nadejdzie czas, w którym z wiary – a szczególnie z relacji biblijnej dotyczącej okresu przed Abrahamem – zostanie usunięte wszelkie znaczenie, wszelka treść. A potem można będzie powiedzieć: „Teraz, skoro wiara przestała mieć jakiekolwiek powiązanie z faktami, pozostaje na zawsze dumnie niedostępna dla wszelkich ataków niedowiarków”. I dlatego właśnie, że współczesna teologia przyjęła dychotomię i usunęła sprawy religii ze świata rzeczy poznawalnych i sprawdzalnych, znalazła się właśnie w takiej sytuacji, jaką przepowiedział dziadzio Huxley w swoim proroczym zdaniu. Dlatego też nowoczesna teologia nie różni się prawie niczym od agnostycyzmu, czy nawet ateizmu, jaki panował w roku 1890".

Francis Schaeffer, Ucieczka od rozumu

WydawnictwoTrinity.pl

Jak nóż w masło

Bo wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat, a zwycięstwo, które zwyciężyło świat, to wiara nasza (1 Jana 5:4).

Wiara jest siłą. Wiara zwycięża świat. Jan oczywiście w swoim liście wyjaśnia, że nie chodzi o nieokreśloną, ezoteryczną wiarę w nieokreślonego boga, Najwyższy Byt. Mówi o wierze w Jezusa jako Mesjasza i Syna Bożego (1 J 5:1-5). Wiara w Jezusa zwycięża świat, ponieważ Jezus zwyciężył świat. Poprzez wiarę mamy współudział w Jego dziele. 

O jakim jednak świecie Jan pisze? jak świat zwycięża wiara? Apostoł ma tu na myśli styl życia i myślenia bez Boga. Możemy to nazwać "światowością", egzystencją w ciemności pod względem myślenia i działania. Wiarą zwyciężamy taki świat i nie dajemy mu przystępu pod nasze drzwi. 

Ktoś, kto nie ma wiary, jest pozbawiony tej zapory. Apostoł Paweł w Liście do Efezjan 6:16 nazywa wiarę – tarczą, którą bronimy się przed pociskami złego. Człowiek bez wiary jest człowiekiem bezbronnym, narażonym na wszelkie ataki, kłamstwa i pokusy świata. I nie tylko jest narażony na te rzeczy. Bez wiary nie ma możliwości, by się temu oparł. 

Jeśli odrzucasz wiarę Bogu, to uwierzysz w każde kłamstwo. Jak? Łatwiutko. Kłamstwo wchodzi w człowieka bez wiary jak nóż w masło. Nie jest to nic trudnego. Ale jeśli masz wiarę w Boże Słowo, to masz tarczę. I tej tarczy nie przebije żaden nóż kłamstwa. 

Zatem chwytajmy za tarczę i gaśmy wszystkie ogniste pociski złego. 

Materialistyczne ograniczenia

"Doktryny religijne w rzeczywistości nie ograniczają umysłu tak dalece jak materialistyczne zaprzeczenia. Nawet jeśli wierzę w nieśmiertelność, wolno mi o niej czasem nie myśleć. Ale jeśli w nią nie wierzę, nie wolno mi o niej myśleć pod żadnym pozorem. W pierwszym przypadku droga stoi przede mną otworem i mogę iść nią tak daleko, jak zechcę, w drugim - jest zamknięta".

- G. K. Chesterton, Ortodoksja

Dni Ateizmu

W Warszawie odbywają się obecnie (1-3.10.) tzw. Dni Ateizmu podczas których ateiści chcą publicznie i z dumą ogłaszać światu, że są ubocznym produktem wybuchu i krewnymi krewetek. 

Pan Bóg daje niewierzącym życie, zdrowie i każdy oddech, by mogli nawet takie festiwale organizować. Przede wszystkim posłał swojego Syna na świat z miłości do nich (do świata).

Teologia prognozy pogody

Nawet telewizyjne Prognozy Pogody nie są wolne od przekazu teologicznego i wyznania wiary. I tak uczymy się z nich, że niematerialnymi prawami "rządzi Matka Natura", aura "jest łaskawa", pogoda "lubi zaskakiwać", przyroda "sobie poradzi", a natura "zechciała przedłużyć niskie temperatury".

Nie bądź bez wiary, lecz wierz

Apostoł Tomasz często jest nazywany niewiernym Tomaszem. Osobiście wolę go nazywać wiernym i poszukującym Tomaszem. Jest w nim coś, co da się lubić.

Jego wiara doznała uszczerbku, gdy nie przebywał wraz z uczniami w pierwszy dzień po Szabacie i nie spotkał zmartwychwstałego Jezusa. Skutkiem było zwątpienie, gdy Jezus ukazał się uczniom tydzień później, w kolejny Dzień Pański (Jn 20:24-26).

Jednak nie poprzestał na zwątpieniu. Nie utożsamiłby się ze współczesnym agnostykiem i sceptykiem. Tomasz miał wątpliwości, ale nie służyły one *walce z prawdą*. Służyły *poszukiwaniu prawdy*. I ostatecznie otrzymuje odpowiedź, której pragnie i dochodzi do wiary, która jest wiarą, za którą może oddać życie.

Każdy, kto zmaga się z wątpliwościami, w historii Tomasza znajdzie otuchę. Bóg cię nie potępia, gdy słabniesz i pytasz: "Panie, czy to Ty? Gdzie jesteś, Boże?". Jezus mówi: "Daj tu rękę, włóż w mój bok mój, a nie bądź bez wiary, lecz wierz" (Jn 20:27).

Słyszysz?

Owszem, szukaj, pytaj, LECZ nie pozostawaj w swoim zwątpieniu, lecz wierz. Przyjdź do Kościoła. Przyjdź do Stołu Pańskiego. Przyjdź do głoszonego Słowa Bożego. Tak jakby Jezus i nam mówił: Wątpisz? Słabniesz? Upadasz? Przyjdź do mnie - chcę się z tobą spotkać. Nadstaw uszy - chcę byś posłuchał. Daj oczy - chcę, byś zobaczył. Daj usta - chcę, byś posmakował chleba i wina. Abyś na końcu ustami wyznał: "Pan mój i Bóg mój" (Jn 20:28).

A wówczas będziesz błogosławiony, bo choć nie widzisz Jezusa fizycznymi oczami, to ujrzałeś go oczami wiary.

Z lotu ptaka

Ateista: Gdybyś urodził się w rodzinie buddyjskiej, twoje wypowiedzi o Bogu brzmiałyby zupełnie inaczej. 
Chrześcijanin: Gdybyś urodził się w rodzinie islamskiej, nie byłbyś ateistą i nie pisałbyś takich rzeczy.