Jedz i pij jako odnaleziony i ożywiony z martwych

Wspólny posiłek w Biblii ma charakter odnowienia więzi. 

Bóg nam przebacza, uświęca i zaprasza do wspólnego Stołu. Wieczerza Paska to wyciągnięte ramiona Pana Boga niczym ojca w podobieństwie o synu marnotrawnym. 

Ojciec przygotowuje radosną ucztę i zaprasza do niej tych, którzy byli zgubieni, a zostali odnalezieni; tych, którzy byli umarli, a o ożyli. Zaś naszą odpowiedzią powinno by radosne: Amen! 

Zatem jako odnaleziony, jako ożywiony z martwych z radością jedz i pij. Oto ciało i krew Chrystusa dane dla Ciebie. Niechaj one cię utrzymują i wzmacniają w wierze ku życiu wiecznemu.

Główny mankament dzisiejszej teologii sakramentalnej

"Głównym mankamentem dzisiejszej teologii sakramentalnej jest to, że zamiast szukać sensu Eucharystii w składających się na nią świętych czynnościach, w niej samej, jej strukturze, porządku jej sprawowania i modlitwach, stosuje ona do Eucharystii i jak gdyby 'narzuca' jej swoje' aprioryczne' i abstrakcyjne przesłanki".

Aleksander Schmemann, Za życie świata, s.27.

Ochrzczone dzieci przy Stole Pańskim

Wieczerza Pańska ma zarówno charakter wzmocnienia nas w osobistej wierze, jak i wzmocnienia nas jako wspólnoty jednego ciała. 

W obu przypadkach oznacza to, że ochrzczone dzieci, będące częścią Kościoła, mają prawo do darów od Jezusa przy Stole Pańskim. 

Zapraszając cały Kościół do społeczności ciała i krwi Chrystusowej, nie odsuwa od niej dzieci. 

Odsuwanie ochrzczonych dzieci od Stołu Pańskiego nie jest dla Jezusa czymś błahym. Nasz Pan korygował uczniów, którzy odsuwali dzieci od Jego obecności. Napominał faryzeuszy, dla których obecność dzieci wokół Jezusa była problemem.

Nie rozpoznając, że dzieci są częścią ciała Chrystusa, a więc mają prawo do społeczności ciała przy Stole Pańskim, narażamy się na poważne tarapaty i grzech nierozpoznawania ciała Pańskiego.

W nauczaniu Jezusa dzieci posiadają status uczestników Królestwa, kapłanów w Jego świątyni, świętych i Jego uczniów. Ich miejsce jest przy Jezusie, w Bożej świątyni, przy Stole Pańskim, nie zaś jako obserwatorów, którym nie wolno sięgać po Boże błogosławieństwa. 

 “Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im. Albowiem do takich należy Królestwo Boże” (Łk 18:16).

Co się dzieje podczas komunii? - Peter Leithart

Peter Leithart

Poniżej znajduje się fragment mojego tekstu „Blessed Are the Hungry” (Canon Press, 2000).

Przez wieki teologowie próbowali wyjaśnić „co dzieje się w świętej komunii”, posługując się koncepcjami filozoficznymi zaczerpniętymi z tradycji Arystotelesa, egzystencjalno-personalistycznej lub innej – bądź też jak ostatnio, modelami z nauk społecznych. Pod wieloma względami te wysiłki (ujęte w ramy tego, co teologowie nazywają „dyskursem drugiego rzędu”) były pouczające i przyczyniły się do pełniejszej praktyki Wieczerzy.

Jednak te wysiłki dają złudzenie wyjścia poza „naiwną” perspektywę Pisma Świętego i dotarcia do bardziej „fundamentalnej” rzeczywistości sakramentu. Wychodzę z całkowicie przeciwnego przekonania, a mianowicie, że ​​biblijne opisy Wieczerzy są najbardziej fundamentalnymi opisami, choć mogą być (ostrożnie) rozwijane z wykorzystaniem pojęć pozabiblijnych.

Na pytanie: „Co dzieje się podczas komunii?”, moja pierwsza odpowiedź brzmi zatem nie: „Cała substancja chleba i wina przemienia się w substancję Ciała i Krwi Jezusa”; ani: „Wkraczamy w boską teraźniejszość, gdzie przeszłe wydarzenie śmierci Jezusa jest wiecznie przedstawiane”; ani: „Doświadczamy osobistego spotkania ze zmartwychwstałym Chrystusem za pośrednictwem znaków”; ani: „Przechodzimy rytualnie przez graniczny moment communitas ku odnowie zróżnicowanej wspólnoty”.

Uważam, że niektóre z tych sformułowań są po prostu błędne, ale nawet gdyby wszystkie były całkowicie poprawne, nie przybliżyłyby nas do podstawowej rzeczywistości Wieczerzy bardziej niż różnorodność biblijnych opisów.

Co dzieje się podczas komunii? 

„My, jako dzieci Adama, otrzymujemy drzewa ogrodu; jako synowie Abrahama świętujemy zwycięstwo w Dolinie Króla; jako święci otrzymujemy święty pokarm; jako prawdziwy Izrael karmimy się krainą mlekiem i miodem płynącą; jako wygnańcy, którzy powrócili do Syjonu, jemy szpik i tłuszcz oraz pijemy wino; my, którzy jesteśmy liczni, stajemy się jednym chlebem i uczestniczymy w ciele i krwi Chrystusa; jesteśmy oblubienicą świętującą ucztę weselną Baranka, a także oblubienicą poddawaną próbie zazdrości; przy Stole Pańskim zobowiązujemy się do unikania stołu demonów”.

Twierdzenia zawarte w powyższym akapicie można bronić z dwóch punktów widzenia: soteriologicznego i eschatologicznego. Argument soteriologiczny jest następujący: sednem naszego odkupienia jest nasze zjednoczenie z Chrystusem w Jego śmierci, zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu. Jesteśmy usprawiedliwieni przez zjednoczenie ze zmartwychwstaniem Chrystusa, przybrani w Synu, ożywieni razem z Tym, którego Ojciec wskrzesił z martwych, uświęceni przez zamieszkującą w nas obecność Chrystusa przez Jego Ducha, ustanowieni kapłanami i królami w Kapłanie i Królu. Niezależnie od tego, jak chcemy opisać nasze odkupienie, opisujemy jakiś aspekt naszego zjednoczenia z Chrystusem.

I to jest właśnie soteriologiczne znaczenie Wieczerzy Pańskiej: „Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest społecznością krwi Chrystusowej? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest społecznością ciała Chrystusowego? Ponieważ jest jeden chleb, my, ilu nas jest, stanowimy jedno ciało, wszyscy bowiem jesteśmy uczestnikami jednego chleba" (1 Kor 10:16). 

Jeśli te dwie rzeczy są prawdziwe – że zjednoczenie z Chrystusem jest fundamentalną rzeczywistością naszego zbawienia, a Wieczerza jest komunią z Chrystusem – to Wieczerza musi oznaczać wszystko, co oznacza zjednoczenie z Chrystusem.

Wieczerza jest rytualnym znakiem naszego usprawiedliwienia, gdyż w niej Bóg pokazuje, że uważa nas za sprawiedliwych, tj. współbiesiadników i dotrzymujących przymierza; jest znakiem naszego usynowienia, gdyż otrzymujemy pokarm od naszego Ojca niebieskiego; przez chleb i wino jesteśmy zjednoczeni z mocą zmartwychwstałego Chrystusa, który jest obecny w swoim Duchu i przez Niego; w Wieczerzy jesteśmy wskrzeszeni do nieba, aby ucztować z Chrystusem, zasiadamy na tronie w niebie, dopuszczeni do miejsca świętego, aby spożywać poświęcony chleb. Znaczenie Wieczerzy jest tak wysokie, głębokie i szerokie, jak samo zbawienie.

Co więcej, Jezus jest kulminacją i podsumowaniem całej historii odkupienia. Jest zwycięskim Potomstwem obiecanym poza bramami Edenu, cudownym Dzieckiem Abrahama, prawdziwym Izraelem, Prorokiem większym od Mojżesza, Kapłanem na wzór Melchizedeka, większym Synem wielkiego Dawida. Cała historia Pisma Świętego jest historią Jezusa Chrystusa, a w Wieczerzy jesteśmy włączeni w Chrystusa i tę historię. Historia odkupienia osiągnęła punkt kulminacyjny, gdy Ojciec posłał Syna, który dał siebie jako chleb z nieba, za życie świata.

Zatem posiłek, w którym karmimy się Chrystusem, jest punktem kulminacyjnym historii zbawienia. Innymi słowy, Biblia mówi o totus Christus, całym Chrystusie, Głowie i Ciele. Ponieważ ciało Chrystusa staje się ciałem przy stole, cała Biblia mówi o tym posiłku.

Argument eschatologiczny jest następujący: Pismo Święte naucza, że ​​ostatecznym porządkiem rzeczy będzie Królestwo Boże, a Jezus konsekwentnie opisywał Królestwo Boże jako miejsce ucztowania. Co więcej, Królestwo nie jest miejscem ucztowania, ale samą ucztą. Trajektoria ludzkiej historii została wyznaczona na krzyżu i została wytyczona ku jednemu celowi: aby wybrani mogli ucztować na wieki w obecności Boga.

Przy Stole Pańskim otrzymujemy początkowy smak ostatecznych niebios i ziemi, ale Wieczerza Pańska nie jest jedynie znakiem uczty eschatologicznej, jakby te dwie uczty były oddzielnymi ucztami. Wręcz przeciwnie, Wieczerza jest wczesnym etapem tej właśnie uczty. Za każdym razem, gdy celebrujemy Wieczerzę Pańską, ukazujemy w historii przebłysk końca dziejów i antycypujemy w tym świecie porządek świata przyszłego.

Nasze święto nie jest początkową formą jednej małej cząstki nowego stworzenia; jest początkową formą samego nowego stworzenia. A to oznacza, że ​​święto, którym już się cieszymy, ma tak szeroki zakres, jak święto, którym będziemy się cieszyć w nowym stworzeniu. To znaczy, jest tak szerokie, jak samo stworzenie.

Komunia i dzieło Jezusa

Pismo Święte mówi: Albowiem, ilekroć ten chleb jecie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie. (1 list do Koryntian 11:26)

Te słowa oznaczają, że uczestnicząc w Wieczerzy Pańskiej, oznajmiasz, że Jezus umarł za grzeszników, Jezus umarł za ciebie. 

Ale oznajmiamy również jako Kościół śmierć Pańską za nasze (liczba mnoga) grzechy. Robimy to zarówno jako jednostki, jak i wspólnota. Na nabożeństwie śpiewam pieśni, chwaląc Boga, ale i śpiewamy jako Kościół, chwaląc Boga razem. Jedno i drugie jest prawdą. Jezus umarł za mnie, jednocześnie Jezus umarł za Oblubienicę (Kościół). 

Zatem Wieczerza jest ogłaszaniem dobrej nowiny. Przy Stole Pańskim nie debatujemy, nie rozprawiamy, nie przekonujemy do własnych racji. Oznajmiamy. 

W jaki sposób to oznajmiamy, skoro w zasadzie nic nie mówimy? Po pierwsze, oznajmiamy, kiedy są odczytywane słowa ustanowienia Wieczerzy. Po drugie, kiedy jemy chleb i pijemy wino. Po trzecie, kiedy dostrzegamy, że inni chrześcijanie, uczestnicy Wieczerzy, są częścią jednego Ciała, Kościoła, którym jesteśmy winni miłość wzajemną. 

Powinniśmy widzieć dzieło Jezusa właśnie w tych rzeczach. Nie tylko powinniśmy o Nim słyszeć, gdy jest kazanie, ale również widzieć, gdy podawane i spożywane są chleb i wino.

Dlatego możemy powiedzieć, że komunia jest uobecnieniem śmierci Jezusa, lecz nie w tym sensie, że jest tą samą ofiarą co ofiara krzyża (jak błędnie naucza Kościół rzymskokatolicki). Jest uobecnieniem Jego dzieła, kiedy jako jedno ciało, miłujący się wzajemnie uczniowie Jezusa jemy i pijemy razem, zwiastując w ten sposób Jego śmierć za nasze grzechy.

Komunia jako konfrontacja i zaproszenie

Wieczerza Pańska jest nie tylko pokrzepieniem, ale i konfrontacją. 

Jednak nie konfrontujemy innych chrześcijan, których nie ma z nami, mówiąc, że się mylą, że ich zrozumienie Wieczerzy jest błędne itp. Jest konfrontacją tych, którzy są obecni podczas nabożeństwa. 

Po pierwsze, jest konfrontacją tych, którzy nie zaufali Jezusowi i uczciwie to mówią. Komunia jest ogłaszaniem śmierci Pańskiej za nasze grzechy, a więc jest m.in. zaproszeniem do nawrócenia i wiary Bogu.

Po drugie, jest konfrontacją tych, którzy wyznają, że ufają Jezusowi, ale żyją w grzechu. Ta grupa jest w największym niebezpieczeństwie, ponieważ Biblia nazywa to hipokryzją. Jeśli ktoś udaje wierzącego i uczestniczy w komunii to spożywa własny sąd. Dlatego Wieczerza jest zaproszeniem dla takich osób przede wszystkim do nawrócenia, również z grzechu obłudy.

Dla tych, którzy są ochrzczeni, wierzący, upadają i powstają z grzechu lub pragną się podnieść, Wieczerza jest zaproszeniem dobrego Ojca, który zaprasza na wspólną ucztę radości. 

Dzieci, szczenięta i Stół Pański

Dzieci chrześcijan nie są przy Stole Pańskim niczym szczenięta, którym po zakończeniu posiłku (nabożeństwa) można dać resztki do zjedzenia (Mk 7:27-28). Są raczej ochrzczonymi uczestnikami przymierza, częścią Bożej rodziny, Kościoła, a więc i uczestnikami jednego chleba, który symbolizuje jeden Kościół. 

Otrzymują duchowy pokarm i duchowy napój tak jak my, dorośli, ponieważ pielgrzymują z nami do niebiańskiej ojczyzny, również one toczą duchowe bitwy, również one potrzebują pokrzepienia od Jezusa (1 Kor 10:1-4). 

Nie mówimy do nich: "Poczekaj na zakończenie nabożeństwa. Jak zostanie chleb, to sobie skubniesz". Mówimy raczej: "Jezus cię kocha. Jezus umarł za ciebie. Jesteś ochrzczonym uczniem Jezusa. To jest Twój Kościół, a to jest wspólnota Stołu z Panem Jezusem, do której jesteś zaproszony jak każdy inny członek Kościoła". 

Kiedy dorośli odsuwają dzieci od obecności Pana Jezusa narażają się na poważne problemy (Mk 10:14; 1 Kor 11:29). Jezus nie jest zadowolony, gdy dorośli uczniowie odsuwają dzieci od Jego obecności i Jego darów. 

Dlatego z radością bierz i jedz chleb, bierz i pij wino - z braćmi i siostrami, z dużymi i małymi. Oto społeczność Ciała Chrystusowego, za które On oddał życie. 

Cud podczas jedzenia

"W biblijnym i reformowanym podejściu, nigdy nie ma niczego na stole/ołtarzu oprócz chleba i wina. Nie ma też – i nie powinno być – żadnej konsekracji. Przyjmujemy Chrystusa w samym akcie spożywania chleba i wina, ale kiedy chleb znajduje się na stole lub jest w rękach pastora, albo w twojej ręce – jest niczym więcej jak tylko zwykłym chlebem. Cud ma miejsce podczas jedzenia, a nie na stole". 

 James B. Jordan, Pułapka liturgiczna

Kogo dopuszczamy do Stołu Pańskiego?

Dla kogo jest Eucharystia i kogo do niej zapraszamy w Ewangelicznym Kościele Reformowanym w Gdańsku?

1. Każdy ochrzczony jest członkiem Kościoła powszechnego (1 Kor 12:13). Dlatego przed Wieczerzą podkreślamy zarówno obiektywne kryterium (chrzest), jak i subiektywne kryterium (osobistą wiarę). 

2. Jeśli do tych kryteriów dodamy członkostwo w lokalnym zborze to mamy problem, bo zaczynamy działać czysto uznaniowo. Powstają bowiem pytania:

- czy wymagamy członkostwa od każdego, kto odwiedza nas na nabożeństwie od samego początku czy po jakimś czasie? Po jakim czasie? Dlaczego takim, a nie innym? 

- czy liczy się członkostwo w Kościele rzymskokatolickim/prawosławnym/grekokatolickim itp.? Jeśli nie, to mamy niebiblijne zrozumienie Kościoła powszechnego (i Eucharystii)

- członkostwo w jakim protestanckim zborze uznajemy? W liberalnych KEA lub KER? W KER? W charyzmatycznych zborach? Wszystkich? W fundamentalistycznych, separatystycznych zborach? Nowoapostolskich? 

3.  Odsuwając kogoś od Wieczerzy komunikujemy: jesteś poza ciałem, a więc poza zbawieniem (poza Chrystusem). Naprawdę to chcemy komunikować każdemu ochrzczonemu, wyznającemu wiarę, lecz bez członkostwa w Kościele protestanckim?

4. Komunia nie jest własnością lokalnego zboru, tak jakbyśmy mogli ustalać własne zasady odnośnie kto może w niej uczestniczyć. Podczas Komunii to Chrystus zaprasza wierzących do społeczności Stołu. Odmawianie Jego darów komukolwiek, kto jest ochrzczony i wyznaje wiarę jest bardzo niebezpieczne. Może to przyjąć formę uczniów, który odsuwali od obecności Jezusa dzieci lub uczonych w Piśmie oburzonych, że je i pije z grzesznikami, którzy nie pasowali do ich profilu prawdziwych wyznawców. Ja bym się bał  :)  

5. Nie oczekujemy wyznania wiary przed Wieczerzą , ponieważ wierzymy, że udział w Wieczerzy Pańskiej jest wyznaniem wiary w Chrystusa ukrzyżowanego, który umarł za moje grzechy i za grzechy całego świata (1 Kor 11:26). (Nawiasem mówiąc wcześniej wyznajemy wiarę słowami Credo, więc każdy uczestniczący w Komunii wyznaje wiarę z całym Kościołem). 

6. W DNA naszej denominacji (CREC i WEKR) leży katolickość Kościoła i sakramentów (jeden chrzest, gościnność eucharystyczna).  Właśnie z powodu grzechu nierozpoznawania ciała Pańskiego (np. poprzez odsuwanie ochrzczonych dzieci od Stołu, ale i wielu ochrzczonych wierzących dorosłych) sporo osób opuszcza prezbiteriańskie/baptystyczne zbory/denominacje i dołączają do CREC/WEKR, gdzie praktykowana jest powszechność Kościoła m.in. w praktyce sakramentalnej. 

7. Ludzi, którzy przychodzą do naszych zborów od paru miesięcy i lat, wyznają wiarę i uczestniczą w Wieczerzy, oczywiście powinniśmy zachęcać do członkostwa. Zwykle problemem jest niedojrzałość, obawa przed zobowiązaniami lub bagaż doświadczeń z innej wspólnoty. Naszym zadaniem jako starszych jest cierpliwość, zachęcanie, rozwiewanie ewentualnych wątpliwości (np. że członkostwo nie jest dożywotnim kontraktem) i zapewnienie o modlitwie za nich. Chyba, że ktoś trwa w publicznym grzechu lub mamy podstawy sądzić, że jest niewierzący lub heretykiem. Wówczas jednak powinniśmy dyscyplinować ich tak samo jak członków zboru, a więc m.in. odsuwając od Stołu. Brak członkostwa nie oznacza, że ta osoba jest poza naszą dyscypliną i napomnieniami. 

Natomiast odsuwanie od Stołu wierzących i ochrzczonych osób bez członkostwa, gdzie nie ma mowy o trwaniu w publicznym grzechu, nie jest formą zachęty do członkostwa. Jest raczej formą zachęty, by te osoby opuściły nasze Kościoły z powodu naszych niewłaściwych poprzeczek. 

Katolicy i komunia u protestantów

Niekiedy słyszę pytanie: Czy ochrzczeni w swoim Kościele katolicy, którzy przychodzą na wasze nabożeństwo mogą przystępować do komunii?

Odpowiedź brzmi: Tak, o ile są ufają Jezusowi jako Panu i Zbawicielowi.

Nie wierzymy, że dary od Jezusa są nagrodą za 100% doktrynalnej poprawności (ani nawet za 75%) i porzucenia wszystkich rzymskokatolickich błędów teologicznych.

Komunia jest pięknym obrazem zbawienia z łaski, nie przez nasze zasługi.

Stół Pański to społeczność wszystkich ochrzczonych chrześcijan, bez względu na przynależność konfesyjną lub zrozumienie komunii.

Uczestnictwo w niej nie jest nagrodą za wyznawanie teologii protestantyzmu/katolicyzmu. Jest ona wyrazem jedności Ciała Chrystusa oraz Bożym środkiem budowania jej. Ochrzczeni i wierzący katolicy są częścią Ciaĺa - jakkolwiek usiłowaliby się ich z niego wykluczyć niektórzy fundamentaliści.

Ani rzymskokatolicki, ani symboliczny, ani luterański pogląd na Wieczerzę Pańską nie zmienia jej obiektywnego znaczenia (opisanego w Biblii). Jest ona społecznością z Chrystusem i Jego Kościołem, podczas której Pan karmi nas w realny i duchowy sposób ciałem i krwią poprzez widzialne elementy chleba i wina (J 6; Mt 26; 1Kor 10).

Oczywiście jest miejsce na dyskusje, debaty, dialog nt. jej znaczenia i chętnie to robimy. Kiedy jednak Jezus przychodzi do uczniów ze swoimi darami przy Stole - robi to ze słowami: "Bierz i jedz, bierz i pij". Nie zaś: "Debatuj i jedz - o ile masz rację".

Pan buduje Swój dom

Uri Brito

Święci, przystępując do Stołu Pańskiego, pamiętajmy, że to nie nasze działanie, lecz Boże.

Psalm 127 mówi: „Jeśli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go budują”.

Przy Stole Pańskim Budowniczy karmi swoich budowniczych.

Poprzez Eucharystię Chrystus nas uświęca – nasze domy, miasto, rodzinę Kościoła – dając nam Siebie. Ten chleb i to wino nie są symbolami naszego sukcesu ani znakami naszej siły. Są darami dla umiłowanych, dla dla tych, którzy wyznają, że bez Pana nic nie możemy uczynić.

Przy tym Stole gości nas sam Pan Domu. Karmi nas Pan Miasta. Głowa Kościoła, duchowej Rodziny spaja nas umacniając jako jedno ciało.

Tutaj uczy nas mądrości: wzrostu bez pychy, obfitości bez niezależności, radości bez zapominania. Daje swoim ukochanym odpoczynek – nie ucieczkę, daje błogosławieństwo i siłę dla wiernej pracy. 

Spożywamy ten sakramentalny posiłek nie jako rewolucjoniści kulturowi, którzy gratulują sobie samym, ale jako słudzy, którzy otrzymują siłę do posłuszeństwa.

Przyjdźcie więc do tego Stołu z wiarą. Przyjdźcie głodni. Przyjdźcie wdzięczni.

A kiedy jecie i pijecie, pamiętajcie: ten posiłek jest sposobem, w jaki Pan wciąż buduje Swój dom – karmiąc Swój lud życiem Swojego Syna.

Jako protestant wierzę w obecność Pana Jezusa podczas Eucharystii

Wszystkie nurty Kościoła Powszechnego wierzą w obecność Pana Jezusa podczas Komunii. 

Różnica pomiędzy nimi dotyczy sposobu, w jaki jest On obecny. Kościół rzymskokatolicki wierzy w realną, fizyczną obecność Chrystusa pod postacią chleba (opłatka). Nauka o transsubstancjacji oznacza, że po słowach konsekracji wypowiadanych przez kapłana – Pan Jezus staje się obecny podczas Komunii w sposób fizyczny. Konsekrowana hostia pozostaje ciałem Chrystusa  w sposób trwały, a więc również po zakończeniu sakramentu. Hostie po konsekracji są przedmiotem czci i adoracji, używa się ich także przy następnym rozdawaniu komunii.

Luterańskie zrozumienie obecności Jezusa jest zbliżone (konsubstancjacja). Chleb jest fizycznie ciałem Chrystusa, lecz jest nim podczas spożywania go w trakcie Wieczerzy Pańskiej. Po jej zakończeniu chleb (opłatek) pozostaje zwykłym chlebem. W obu powyższych przekonaniach obecność Jezusa podczas Komunii jest szczególna, fizyczna i realna.

W zwingliańskim ujęciu reprezentowanym przez większość zborów ewangelicznych (baptyści, zielonoświątkowcy itp.) Pan Jezus jest również obecny podczas Wieczerzy Pańskiej, lecz w tym samym sensie, w jakim jest obecny wszędzie indziej. Jezus jest wszechobecnym Bogiem, dlatego jest w każdym miejscu, w każdym czasie. Jego obecność podczas Wieczerzy Pańskiej nie różni się od Jego obecności podczas wycieczki do lasu czy kolacji rodzinnej. Chrystus jest obecny przy każdym posiłku, więc również przy Wieczerzy Pańskiej, która jest jedynie symbolem.

Reformowane nauczanie (z którym się utożsamiam) podkreśla, że Wniebowstąpienie Chrystusa oznacza Jego fizyczną nieobecność na ziemi. Jezus zasiadł po prawicy Ojca w niebie. Gdybyśmy zapytali: gdzie obecnie Jezus znajduje się fizycznie jako Bóg-Człowiek w zmartwychwstałym ciele? – odpowiedź brzmi: Pan Jezus fizycznie jest w niebie, nie na ziemi.

Zauważając to reformowana teologia mówi jednocześnie o realnej obecności Jezusa podczas Wieczerzy Pańskiej. I choć nie jest to obecność fizyczna, to jest to obecność jak najbardziej realna i szczególna. 

Aby była ona realna nie musimy uciekać się do stwierdzenia, że jest ona fizyczna. Nie wszystko realne musi być fizyczne. Pan Jezus jest obecny w szczególny sposób podczas Eucharystii, w inny, aniżeli jest obecny podczas rodzinnego obiadu. Jest pośród nas obecny dzięki Duchowi Świętemu, którego posłał po swoim fizycznym odejściu. Dzięki mocy Ducha Świętego Bóg karmi nas ciałem i krwią Pańską poprzez fizyczny chleb i wino (zauważmy trynitarny charakter Komunii). Jednak to nie one ulegają przemianie, lecz przyjmujący z wiarą chleb i wino. Przemiana odbywa się nie na stole, lecz na krzesłach; nie w elementach Wieczerzy, lecz w uczestnikach Wieczerzy.

To dzięki działaniu Ducha Świętego mówimy, że zwykłe środki niosą niezwykłe skutki. Dzięki działaniu Ducha omylni ludzie spisują bezbłędne, święte Słowo Boże; zwykła woda staje się Bożym środkiem włączenia do społeczności Kościoła; zwykły chleb i wino stają się elementami duchowego posilenia i wspólnoty z Bogiem wokół Stołu. Wszystko to czyni Duch Święty.

Zatem kiedy mówimy o obecności Chrystusa w Eucharystii, podkreślamy dwie biblijne prawdy:

- po pierwsze: prawdę o fizycznej nieobecności Jezusa. Sprawujemy Komunię aż Pan przyjdzie (1 Kor 11.26), co oznacza, że obchodzenie Wieczerzy Pańskiej jest wyznaniem wiary, że Chrystus fizycznie jeszcze nie przyszedł.

- druga prawda dotyczy realnej (choć nie fizycznej) obecności Jezusa przy Stole Pańskim. Realne niekoniecznie oznacza fizyczne.

Spójrzmy na chleb i wino oczami wiary. Bierzmy je rękoma wiary, spożywajmy ustami wiary. Sam Chrystus karmi, umacnia nas w ten sposób swoim ciałem i krwią. 

Komunia i Boże Narodzenie

Wstęp do komunii na nabożeństwo bożonarodzeniowe.

Obchodzimy dzisiaj Święto Narodzenia Pańskiego. Możemy narzekać na to, że wielu ludzi nie rozumie znaczenia tych świąt albo że przykładają do nich zupełnie inne znaczenie niż powinni. Tak czy siak faktem jest, że 25 grudnia jest jest Świętem Bożego Narodzenia, które jest hucznie obchodzone – nawet bez świadomości ich znaczenia u tych, którzy zasiadają do świątecznego i wigilijnego stołu.

Jednym z powodów, dla których nasza kultura odeszła od właściwego zrozumienia Bożego Narodzenia jest fakt, że Kościół odszedł od właściwego celebrowania sakramentalnego posiłku - Wieczerzy Pańskiej - czyniąc uczestnictwo przy Stole Pańskim czym melancholijnym, smutnym i bardzo okazjonalnym (raz na miesiąc, kwartał, a nawet rok). 

Jako chrześcijanie mamy przywilej świętowania w obecności Boga każdego tygodnia. Jeśli robimy to regularnie z właściwą postawą, to kiedy potem przychodzimy do świętowania w naszych domach innych wydarzeń jak np. Boże Narodzenie, to nie robimy czego zupełnie obcego dla nas. 

Świętowanie Bożych pamiątek stanie się częścią naszego rytmu życia, bo będziemy ludźmi radości, którzy czynią to regularnie. 

Oczywiście nie chodzi o to, że komunia jest po prostu „treningiem” dla wydarzeń takich jak Boże Narodzenie. Eucharystia jest raczej centralnym świętem Kościoła. W każdą niedzielę uczestniczymy w nabożeństwie i eucharystycznej uczcie, gdzie powinna być kształtowana nasza wdzięczność za wspólnotę przy stole w naszych domach, modlitwa dziękczynna za posiłki, radość, przebaczenie.

Kiedy dziś wrócicie do waszych domów, wnoście do celebracji Bożego Narodzenia właśnie to, czego uczy nas wspólnota ciała Chrystusa przy Stole Pańskim.

Komunia jest dla chrześcijan

Wieczerza Pańska (Komunia) jest dla chrześcijan, wszystkich chrześcijan i nikogo więcej poza chrześcijanami. 

Na Stole Pańskim mamy jeden chleb, który symbolizuje jedno ciał, nie 3/4 ciała. 

Jest kielich z winem, który symbolizuje krew Jezusa przelaną za Kościół, nie za 3/5 Kościoła. 

Kluczowe pytanie więc brzmi: czy jesteś chrześcijaninem? 

Biblia odpowiadając na pytanie o to, kto nim jest, wskazuje na dwie rzeczy: 

1. Obiektywny znak chrztu. 2. Subiektywne wyznanie wiary w Jezusa. 

A więc jesteś zaproszony do Stołu Pańskiego jeśli: jesteś ochrzczony oraz zaufałeś Chrystusowi jako Bogu, Panu i Zbawicielowi. 

Co jednak oznacza zaufanie Jezusowi: 1. Żal za grzechy i wyznanie ich Bogu. 2. Wiara, która przejawia się w postanowieniu, by pełnić wolę Bożą, żyjąc zgodnie z przykazaniami Jezusa. 

Owszem, czasami możesz upaść, ale posiłek jest dla słabnących i potrzebujących wzmocnienia w drodze. Nie jest jednak dla tych, którzy nie rozpoczęli drogi i postanowili zostać w murach własnego grzechu. Jeśli rozpocząłeś drogę z Jezusem ufając Jemu, zostałeś ochrzczony, oto dary od Jezusa dla ciebie.

Obecność Chrystusa podczas komunii

Chrystus jest obecny podczas komunii (Wieczerzy Pańskiej) w podobny sposób co w Swoim Słowie.

Kiedy słuchasz w Kościele głoszonego i wyjaśnianego Pisma Świętego, spotykasz się z Chrystusem, który posila cię w wierze Słowem Bożym.

Kiedy spożywasz chleb i wino podczas komunii spotykasz się z Chrystusem, który posila cię w wierze swoim ciałem i krwią.

Wieczerza Pańska nie jest zwykłym wspominaniem przez domowników męki nieobecnego przy Stole Gospodarza. Jest społecznością ciała i krwi Pańskiej.

Podobnie Słowo nie jest odczytywaną zza kazalnicy informacją od nieobecnego Nadawcy. Jest wspólnotą Głowy Kościoła z Jego rodziną.

Ty słodki głuptasku

Pan Jezus wypowiedział do uczniów mocne słowa dotyczące spożywania Jego ciała i picia Jego krwi. Jaka była ich reakcja? Czytamy: „Od tej chwili wielu uczniów jego zawróciło i już z nim nie chodziło” (J 6:66). Zawrócili nie dlatego, że Jezus powiedział im o wygórowanych oczekiwaniach i ciężkiej pracy, którą będą musieli wykonać, aby być godnymi spożywania Jego ciała i picia Jego krwi. Wręcz przeciwnie. Odeszli, ponieważ nie zależało to od ich uczynków, ale od czystej łaski Bożej. 

Ludzie religijni często mają przyjemność w podejmowaniu wysiłku, by stać się godnymi. Wielu z nich odchodzi od Jezusa z powodu Jego darmowej łaski. Nikt nie może przyjść do Mnie, powiedział Jezus, jeśli mu to nie będzie dane, jeśli Ojciec go nie pociągnie do Syna (J 6:44). Oto jest dar.

Czy jesteś niegodny, aby przyjść do Jezusa? Oczywiście, że jesteś niegodny! W takim razie idealnie się kwalifikujesz, aby przyjść do Niego i otrzymać od Niego dar! Czy jesteś grzeszny? Pewnie, że tak! W takim razie masz potrzebę Zbawiciela. Czy czujesz się utrudzony i chwiejny w wierze? Chwała Bogu! Jest dla Ciebie umocnienie! Czujesz się głodny i spragniony obecności Jezusa? W takim razie miejsce przy Stole Pańskim jest zarezerwowane dla ciebie. 

Nie jesteśmy w stanie zasłużyć na miejsce przy tym Stole tak jak nie jesteśmy w stanie zasłużyć na głód. To Stół łaski i umocnienia.

Jednym z naszych największych grzechów, kiedy przychodzimy do Kościoła jest traktowanie tego sakramentalnego posiłku jako nagrody czy trofeum. Owszem, są w życiu takie wyróżnienia, wynagrodzenia za naszą wytrwałą i pilną pracę, ale nie tutaj. 

Tutaj jesteśmy jak dziecko w krzesełku do karmienia, które prosi o kolejną łyżeczkę jedzenia od łaskawej matki Kościoła i pytające: „Czy jest coś, co mogę zrobić? Skosić trawnik? Wykonać jakąś pracę? Przecież muszę być godny!”. Ale odpowiedź łaski brzmi: „Nie, ty słodki głuptasku. Otwórz tylko usta. Z wiarą i wdzięcznością". 

Na podst. rozważań Douglasa Wilsona z jego bloga: dougwils.com

Nabożeństwo nie jest salą lekcyjną

Cotygodniowa Komunia (Wieczerza Pańska) przypomina, że nabożeństwo nie jest klasą lekcyjną ani salą koncertową. Jest spotkaniem z Chrystusem, społecznością z Ojcem, Synem i Duchem Świętym.

Niebo, Kościół i Stół Pański

Niebo, Kościół (a więc chrzest), Stół Pański nie są miejscami z oznaczeniem: "tylko dla dorosłych".

12 powodów, dla których zapraszamy ochrzczone dzieci do Stołu Pańskiego

Oto 12 powodów, dla których jako Kościół zapraszamy ochrzczone dzieci do Stołu Pańskiego:

1. Ponieważ ochrzczone dzieci nie są przyszłymi członkami ciała Chrystusa — są członkami teraz (Ef 6:1-3).

2. Chleb przy Stole Pańskim jest społecznością całego Ciała, nie zaś jego części (1 Kor 10:16).

3. Dzieci uczestniczyły w posiłku paschalnym, będącym zapowiedzią dzieła Chrystusa. Choć nie wszystkie rozumiały jej znaczenie, to miały uczestniczyć w społeczności baranka i słyszeć pouczenie o znaczeniu tego obrzędu (Wj 12:3-4.25-27).

4. Dzieci ludu Bożego wyszły z Egiptu, przeszły przez wodę i potrzebują duchowego umocnienia w drodze do nieba. Otrzymywały duchowy pokarm i duchowy napój ze skały, którą był Chrystus (1 Kor 10:1-11). Manna – pokarm z nieba, który jest obrazem prawdziwego chleba, który zstąpił z nieba (Chrystus) – miała być również udzielana dzieciom (Pwt 16:16).

5. Dzieci w Starym Przymierzu miały dostęp do cieni, które zapowiadały rzeczywistość. Odsuwając dzieci od Stołu Pańskiego w Nowym Przymierzu, musielibyśmy uznać, że dzieci w Nowym Przymierzu zostały pozbawione darów i przywilejów, które miały dzieci w Starym Przymierzu. 

6. Wszyscy Izraelici brali udział w rytualnych posiłkach podczas świąt Izraela. Dzieci uczestniczyły w świątecznych posiłkach Święta Paschy, Święta Tygodni, Święta Szałasów (Pwt 16:10-14). Nowy Testament nigdzie nie wprowadza tak radykalnej zmiany, która polegałaby na usunięciu dzieci spośród uczestników świątecznych posiłków ustanowionych przez Boga. Peter Leithart napisał: "Bez dzieci Kościół jest klubem dla religijnie dojrzałych. Bez dzieci święta Kościoła są bardziej restrykcyjne niż święta starego Izraela, tak jakby Boża gościnność skurczyła się po przyjściu Syna i Ducha Świętego, co jest nie do pomyślenia".

7. Komunia nie jest nagrodą za wiedzę teologiczną lub znajomość katechizmu. Jest środkiem łaski i umocnienia dla całego Kościoła — zarówno dzieci jak i dorosłych.

8. Pan Jezus powiedział: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie”. Dlatego przyprowadzamy je do Jego obecności: w głoszonym Słowie Bożym, w chrzcie i przy Stole Pańskim. 

9. Pan Jezus, ustanawiając Wieczerzę Pańską, podał chleb i wino wszystkim uczniom (Mt 26:27). Dzieci chrześcijan są częścią Kościoła, są małymi uczniami Chrystusa. Jezus nie odmawia im swoich darów i posilenia w wierze. 

10. Eucharystia jest obrazem zbawienia z łaski, nie przez uczynki lub funkcję intelektu. Jest przedsmakiem uczty w Bożym Królestwie, w której udział będą miały również dzieci. 

11. Ani Kościół, ani pastor, starsi nie posiadają autorytetu, by odmówić ochrzczonym członkom ciała (nie poddanym dyscyplinie kościelnej) udziału przy Stole Pańskim. Co Bóg złączył – człowiek niechaj nie rozłącza. Bóg złączył uczestnictwo w przymierzu z prawem do udziału w sakramentalnym posiłku przymierza. 

12. Odsuwanie dzieci od Chrystusa obecnego przy Stole Pańskim jest nierozpoznawaniem Ciała Pańskiego, przed czym ostrzegał apostoł Paweł (1 Kor 11:29). Tim Galant napisał: „Gdy apostoł Paweł stawia wymaganie badania samego siebie (1 Kor 11:28), to z kontekstu wynika, że jego celem jest powstrzymanie chrześcijan od przystępowania do Stołu Pańskiego w sposób manifestujący podział. Tymczasem odsuwanie dzieci przymierza od Stołu jest samo w sobie podziałem: separuje bowiem dzieci od „dojrzałych” członków, sugerując, że są obywatelami drugiej klasy w królestwie niebios (co stoi jednoznacznie w sprzeczności ze stwierdzeniem Chrystusa w Ewangelii Mateusza 19:13-14)”.

Nabożeństwo: klasa lekcyjna czy sala koncertowa?

Nabożeństwo Kościołów, które nie praktykują cotygodniowej Komunii w każdą niedzielę, przyjmuje tendencję do bycia albo klasą lekcyjną (nacisk na intelekt), albo salą koncertową (nacisk na emocje), albo spotkaniem motywacyjnym (nacisk na świadectwa). 

Społeczność Stołu Pańskiego z chlebem i winem jest zastępowana przez społeczność stołu z kawą i ciastkiem. Tymczasem pierwsze jest powołaniem i zadaniem Kościoła, zaś drugie miłym dodatkiem. 

Nabożeństwo z Komunią jest wspólnym ucztowaniem z Jezusem, odnowieniem przymierza i miłosnym dialogiem Oblubieńca (Chrystusa) z Oblubienicą (Kościołem). 

Nie tylko mówimy i śpiewamy o Bożej dobroci, ale także jej *doświadczamy i smakujemy*. 

Nie tylko słuchamy o ciele i krwi Pańskiej, lecz również *karmimy się* nimi przy Stole Pańskim.