Wielki Post to okres pokuty, purpury i czerni, okres ponury i cichy, pozbawiony blasku „Alleluja”.
Wielki Post wydaje się być okresem pesymizmu, który przebija wszelkie wybujałe nadzieje na misję Kościoła.
Wielki Post wydaje się być okresem przegranych, a ostatnią rzeczą, jaką chcemy być w dzisiejszych czasach, jest bycie przegranym.
Prawda jest jednak odwrotna. Wielki Post ukazuje prawdziwy kształt misji.
Jezus posyła Dwunastu z autorytetem jako apostołów do zaginionych owiec z domu Izraela (Mt 10). Wyruszają jak owce między wilki.
Królowie, przywódcy synagog, członkowie ich własnych rodzin zwrócą się przeciwko nim, ale ten sprzeciw nie jest porażką misji. Jest kluczowym wyznacznikiem sukcesu.
Wypełniamy misję Jezusa, kiedy stajemy się do Niego podobni.
Noszenie autorytetu Jezusa oznacza cierpienie w Nim i z Nim.
W Ewangelii Mateusza 10, Jezus po raz pierwszy wspomina o krzyżu i jest to krzyż Kościoła (10:38).
Wypełniamy misję Jezusa i zyskujemy obiecane życie w obfitości tylko wtedy, gdy poddajemy się Jemu. Zyskujemy, stając się przegranymi.
Wielkopostna misja jest jedyną misją, jaką Kościół kiedykolwiek miał lub będzie miał.
