sobota, 16 marca 2013

Czy apostoł Piotr był pierwszym papieżem?

Teologia Kościoła Rzymskokatolickiego na temat jego własnego autorytetu w dużej mierze opiera się na interpretacji jednego wersetu (Mt 16:18), a dokładnie na słowach, których w owym wersecie.. nie ma! Zgodnie z rzymskokatolickim zrozumieniem Chrystus nazwał Piotra "Skałą" (co jest prawdą) oraz przekazał mu autorytet nad Kościołem (co jest prawdą), włącznie z nakazem wyznaczania następców będących namiestnikami Chrystusa na ziemi (co nie jest prawdą).

Przyznam, że nigdy nie przekonywała mnie protestancka gimnastyka związana z próbą wyjaśniania słów Jezus skierowanych do Piotra: "A Ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go" (Mt 16:18). Każda z nich starała się w taki sposób nadać znaczenie słowom Jezusa, aby tylko nie oznaczały, że Piotr w rzeczywistości był ową Skałą. Wszelkie wyjaśnienia opierające się na różnicy znaczeń między skałą (petra), którą jest Chrystus, a kamykiem (petros), którym miał być Piotr, są dość nieudolnymi próbami egzegetycznymi. Podobnie jak stwierdzenie, że Chrystusowi jakoby nie chodziło o samego Piotra, lecz o jego wyznanie, że Jezus jest Synem Bożym.

Nie sądzę, że jako protestanci powinniśmy mieć problem, by zgodzić się, że Jezus nazywał Piotra Skałą i przekazał mu klucze do Królestwa Niebios. Tekst Pisma Świętego jest tu jasny i klarowny. Nie powinniśmy mieć żadnego problemu z odpowiedzią: "Amen, Piotr był Skałą!" Był rzeczywiście wiodącym apostołem w pierwszym Kościele! Był kimś szczególnym, choć nie pełnił przywódczej roli samodzielnie (np. Dz. Ap.15). Z pewnością obce było jemu i pierwszym wspólnotom chrześcijańskim przekonanie o istnieniu w Kościele urzędu papieskiego (Pismo nigdzie go nie wymienia wśród wielu innych funkcji kościelnych) i dogmat o jego "nieomylności". Zarówno Biblia jak i historia są tego dowodem. 

To, czemu jako ewangeliczni chrześcijanie powinniśmy się w oczywisty sposób sprzeciwić to rzymskokatolickiemu twierdzeniu, że Chrystus w tym fragmencie mówi do Piotra coś więcej niż to, że jest on Skałą i że na niej będzie zbudowany Kościół. Rzymskokatolicka interpretacja dodaje do wypowiedzi Jezusa o wiele więcej Skał niż sam Piotr, co po pierwsze: pomniejsza jego szczególną i niepowtarzalną pozycję jako apostoła, który brał udział w zakładaniu fundamentu Kościoła (Ef 2:20), po drugie zaś: nie ma nic wspólnego z uczciwą egzegezą tekstu biblijnego. Ów fragment najzwyczajniej milczy na temat wyznaczania przez Piotra lub Kościół kolejnych Skał, sprawujących funkcję „Głowy” Kościoła Jezusa Chrystusa i stojących na jego czele. 

Rzymskokatolicka nauka na temat urzędu papieskiego, będącego rzekomo fundamentem jedności i zachowania sukcesji apostolskiej zbudowana jest więc na wersecie, który nic na ten temat nie mówi! Jego wyjaśnienie jest zgrabną "podpórką" do istniejącej teologii i praktyki. Tego jednak nawet Kościołowi, robić nie wolno. Pan Jezus nie mówi o żadnych innych "Skałach" poza Piotrem. 

48 komentarzy:

  1. Czyli wraz ze śmiercią Piotra powinien umrzeć Kościół? Czy powinien prowadzić się sam. Jak to rozumieć.

    OdpowiedzUsuń
  2. Lubię Twojego bloga, pastorze. Fajne myśli. Pozdrawiam z Warszawy.

    OdpowiedzUsuń
  3. 2Sm 22:47 bw "Pan żyje, błogosławiona jest opoka moja, Wywyższony niech będzie Bóg, skała zbawienia mojego!"

    Ps 18:47 bw "Pan żyje! Nich będzie błogosławiona skała moja! Niech będzie wywyższony Bóg, mój Zbawiciel!"

    Ps 62:8 bw "W Bogu zbawienie moje i chwała moja; Skała mocy mojej, ucieczka moja jest w Bogu."

    Ps 144:1 bw "Dawidowy. Błogosławiony Pan, skała moja! On zaprawia ręce moje do walki, Palce moje do boju!"

    Ps 95:1 bw "Pójdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, Wznośmy okrzyki radosne skale zbawienia naszego!"

    Pwt 32:4 bw "On jest skałą! Doskonałe jest dzieło jego, Gdyż wszystkie drogi jego są prawe, Jest Bogiem wiernym, bez fałszu, Sprawiedliwy On i prawy."

    1Sm 2:2 bw "Nikt nie jest tak święty, jak Pan, Gdyż nie ma nikogo oprócz ciebie, Nikt taką skałą jak nasz Bóg."

    2Sm 22:3 bw "Bóg skałą moją, jemu ufam, Tarczą moją, rogiem zbawienia mojego, schronieniem moim i ucieczką moją, Wybawicielem moim, który mnie od przemocy wybawia."

    2Sm 22:32 bw "Bo któż jest Bogiem oprócz Pana I któż skałą oprócz Boga naszego?"

    Ps 18:3 bw "Pan skałą i twierdzą moją, i wybawieniem moim, Bóg mój opoką moją, na której polegam. Tarczą moją i rogiem zbawienia mego, warownią moją."

    Ps 18:32 bw "Któż bowiem jest Bogiem oprócz Pana? Kto jest skałą prócz Boga naszego?"

    Ps 31:3 bw "Nakłoń ku mnie ucho swoje, Śpiesznie ocal mnie! Bądź mi skałą obronną, grodem warownym, by mnie wybawić!"

    Ps 31:4 bw "Boś Ty skałą moją i twierdzą moją, Przez wzgląd na imię twoje będziesz mnie prowadził i wiódł!"

    Ps 71:3 bw "Bądź mi skałą schronienia, twierdzą ratunku mojego, Boś Ty opoką moją i twierdzą moją!"

    Ps 78:35 bw "Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, Że Bóg Najwyższy jest odkupicielem ich."

    Ps 89:27 bw "On wzywać mnie będzie: Tyś Ojcem moim, Bogiem moim i skałą zbawienia mego."

    Ps 94:22 bw "Lecz Pan jest twierdzą moją I Bóg mój skałą schronienia mego."

    Iz 26:4 bw "Ufajcie po wsze czasy Panu, gdyż Pan jest skałą wieczną."

    Iz 17:10 bw "Bo zapomniałeś Boga, swojego Zbawiciela, i nie pamiętałeś o skale swojego schronienia

    Pwt 32:15 bw "Utył Jeszurun i wierzga -Utyłeś, stłuściałeś, zgrubiałeś - I porzucił Boga, który go stworzył, Znieważył skałę zbawienia swojego."

    Pwt 32:18 bw "Skałę, która cię zrodziła, zaniedbałeś, Zapomniałeś Boga, który cię w boleściach na świat wydał."

    1Kor 10:4 bw "i wszyscy ten sam napój duchowy pili; pili bowiem z duchowej skały, która im towarzyszyła, a skałą tą był Chrystus."

    Rz 9:33 bw "jak napisano: Oto kładę na Syjonie Kamień obrazy i skałę zgorszenia, a kto w niego uwierzy, nie będzie zawstydzony."

    2Sm 22:47 bw "Pan żyje, błogosławiona jest opoka moja, Wywyższony niech będzie Bóg, skała zbawienia mojego!"


    2Sm 23:3 bw "Rzekł Bóg Izraela, przemówiła do mnie opoka Izraela: Kto sprawiedliwie panuje nad ludźmi, Kto panuje w bojaźni Bożej,"

    Iz 44:8 bw "Nie trwóżcie się i nie lękajcie się! Czy wam tego już dawno nie opowiedziałem i nie zwiastowałem? I wy jesteście moimi świadkami. Czy jest bóg oprócz mnie? Nie, nie ma innej opoki, nie znam żadnej."

    2Sm 22:2 bw "Pan jest opoką moją i twierdzą moją, i wybawicielem moim,"

    Ps 62:3 bw "Tylko On jest opoką moją i zbawieniem moim, Twierdzą moją, przeto się nie zachwieję."

    Ps 73:26 bw "Chociaż ciało i serce moje zamiera, To jednak Bóg jest opoką serca mego i działem moim na wieki."

    Ps 92:16 bw "Aby obwieszczać, że Pan jest prawy, Że jest opoką moją, i nie ma w nim nieprawości."

    Ef 2:20 bw "zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, którego kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus,"

    Piotr był częścią fundamentu taką jak inni apostołowie i prorocy.
    Skałą, czy opoką jest Bóg.

    Cóż to za kościół, który zbudowany jest na zawodnym człowieku?

    Piotr nie mógł być niewzruszoną skałą, ponieważ był zawodny, tak jak każdy człowiek.


    OdpowiedzUsuń
  4. Problem w tym, że protestanci twierdzą, że papież zastępuje całkowicie Chrystusa i bez niego nie możemy modlić się do Chrystusa. Podobnie uważają, że jak papieża nie będzie to kościół katolicki się zawali.

    Więc co, nie wierzycie w Boże prowadzenie papieża i cały kościół katolicki? Zresztą jest powiedziane w Piśmie "bramy piekielne Kościoła nie przemogą", a jednak Chrystus jest na czele Kościoła Katolickiego i się nim opiekuje i nad nim panuje.

    OdpowiedzUsuń
  5. Kościół prowadził się sam już za życia Piotra. Nie wiem jak to rozumiesz "sam'. Głową kościoła jest Chrystus nie papież. Pierwszy kościół miał strukturę, gdzie zarówno biskupi jak i diakoni byli pełni Ducha. Rola apostołów była jednoznaczna - mieli założyć kościół. Dziś misjonarz - posłany - to apostoł, jednak nie w sensie apostoła, którego posyła bezpośrednio Chrystus (jak miało to miejsce w przypadku dwunastu i Pawła) - a apostoła wysłanego przez kościół.

    pozdrawiam
    p

    OdpowiedzUsuń
  6. Kornel,

    Stwierdzenie o Bogu jako skale nie niszczy zasadności i symboliki słów Chrystusa w odniesieniu do Piotra.

    Te same określenia biblijne mogą mieć dwojakie znaczenie np.
    - kwas w ST oznacza grzech
    - kwas w NT oznacza rozwój, rozprzestrzenianie Królestwa Bożego

    - lew w Biblii symbolizuje Chrystusa (Obj 5:5),
    - ale i szatana, który jest przyrównany do lwa (1 Pt 5:8)

    Przykładów jest więcej.

    OdpowiedzUsuń
  7. Paweł M.

    Chrystus jest Głową Kościoła powszechnego, a nie jedynie rzymskokatolickiego. I owe zwierzchnictwo Chrystusa nad całym Kościołem powszechnym nie jest gwarancją tego, że jego poszczególne nurty są wolne od błędów i wypaczeń. O różnicach między chrześcijanami warto rozmawiać, ale pamiętając, że są to rozmowy w gronie rodziny, o czym niestety często zapominamy obrzucając się "anathemami".

    Zatem o tym, czy papiestwo jest właściwe powinno rozstrzygać Pismo Święte, nie zaś fakt, że ono... istnieje (i to od stuleci). Stary błąd nie staje się prawdą po upływie setek lat. Oczywiste jest, że apostołom urząd papieski nie był znany.

    Kiedy Biblia mówi o strukturach i urzędach kościelnych, to nie przemilcza tego jak Kościół powinien być zarządzany po śmierci Apostołów: wymienia więc starszych (prezbiterów, pastorów), biskupów oraz diakonów jako urząd pomocniczy względem powyższych. Nic o papiestwie. Pan Bóg o czym nie zapomniał.

    OdpowiedzUsuń
  8. Zachęcam do przeczytania dzisiejszej wypowiedzi papieża Franciszka:

    "Chrystus jest Pasterzem Kościoła, ale jego obecność w historii realizuje się poprzez wolność ludzi: spośród nich wybiera się jednego, aby służył [papież] jako Jego [Chrystusa] Wikariusz, Następca Apostoła Piotra, ale Chrystus jest centrum, nie Następca Piotra: Chrystus jest centrum. Chrystus jest fundamentalnym punktem odniesienia, sercem Kościoła. Bez Niego Piotr i Kościół nie istniałby i nie miałby racji istnienia. Jak wielokrotnie powtarzał Benedykt XVI, Chrystus jest obecny i przewodzi Kościołowi. We wszystkim, co się wydarzyło, ostatecznie głównym działającym jest Duch Święty. To On inspirował decyzję Benedykta XVI dla dobra Kościoła; On kierował Kardynałami w modlitwie i w wyborze. To ważne, drodzy przyjaciele, aby mieć na uwadze ten horyzont interpretacyjny, tę hermeneutykę, aby uwydatnić samo serce wydarzeń tych dni."

    http://www.deon.pl/religia/serwis-papieski/dokumenty/przemowienia-papieskie/art,3,chcialbym-kosciola-ubogiego-i-dla-ubogich.html

    Papież Franciszek, 16-03-2013, Spotkanie z dziennikarzami

    OdpowiedzUsuń
  9. Paweł M.

    Po części zgadzam się z papieżem Franciszkiem. Mianowicie w tych miejscach, w których wskazuje na Chrystusa jako na centrum i Pasterza Kościoła.

    Nie mówimy jednak o relacji jaką względem Jezusa zajmuje papież. Mówimy o tym czy w ogóle taki urząd został ustanowiony przez Jezusa. I odpowiedź brzmi: nie. Pismo Święte milczy na ten temat. Wczesna historia Kościoła również.

    Dlatego błędne jest wskazywanie na Ducha Świętego przy wyborze nowego papieża przez kardynałów. Duch Święty nie działa w sposób niezgodny z Pismem Świętym i nie powołuje ludzi do pełnienia kościelnych urzędów, których nie ustanowił Boży Syn.

    OdpowiedzUsuń
  10. Pastorze, ale przecież papież to też biskup, tylko taki "ekstra".
    Gdyby nie Duch Święty nie mielibyśmy teraz tak kochanego papieża Franciszka. Oglądałam dzisiejsze spotkanie z dziennikarzami. Duch Święty musiał być obecny na konklawe i w dodatku bardzo dobrze podpowiedział kardynałom, nie ma innej opcji.

    Joanna

    OdpowiedzUsuń
  11. Jeśli "papieżem" nazywano by tylko zwyczajowo biskupa Rzymu, to nie miałbym z tym problemu. Tak jednak nie jest. To urząd, który łączy się z władzą w całym Kościele (stąd "Rzymski") i zwierzchnictwem nad innymi biskupami. Czegoś takiego w Piśmie Świętym nie widzimy.

    Nadrzędna pozycja biskupa Rzymu zaczęła ewoluować w połowie II wieku. Przyczyn jest kilka. Jednak nie mieszałbym w to Ducha Świętego

    :-)

    Wszystkiego dobrego.

    OdpowiedzUsuń
  12. Pawle, czy funkcja papieża stanowi dla ciebie aż taki problem? Uważam za pozytywne i korzystne reprezentowanie kościoła na ziemi w postaci jednej osoby. Jednak, nie wiem czy wiesz, papież i tak nie jest osamotniony. Ma swoich doradców i współpracowników. Może zbytnia "instytucjonalność" i formalizm razić, to jednak takie postawienie hierarchii jest korzystne z punktu widzenia jedności chrześcijańskiej. Radziłbym nie doszukiwać się błędów czy nie błędów, a zalet takiego rozwiązania. Podejmowanie takich dyskusji i upieranie się przy swoich racjach nie ma sensu. To jest odgrzewanie starego protestanckiego kotleta.

    Trzeba się cieszyć, że w obecnych czasach mamy tylu wspaniałych papieży. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że nawet wybór złego papieża w czasach średniowiecznych było wbrew pozorom korzystne na poprawę kościoła rzymskokatolickiego w przyszłości.

    Jak widać w obecnych czasach papież staje się coraz bliższy ludziom, dystans między nim a wiernymi drastycznie się zmniejszył. Jest on bliższy ludziom. Widać udział Ducha Św. przy wyborze. To nie może wyłącznie czysta kalkulacja. Każdy, kto zwraca się do Boga, do Jezusa czy do Ducha Św., Pan Bóg obdarza błogosławieństwem. On słucha modlitw każdego z nas i słucha modlitw kardynałów przy wyborze papieża.

    OdpowiedzUsuń
  13. Kto jest „Skałą” z Mt 16, 18?

    Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?» Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego». Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr czyli Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie». (Mt 16, 15-19)


    Oto odpowiedź, jaką daje najlepszy ze słowników biblijnych opracowany przez protestantów i wydany przez zespół pod kierownictwem Gerharda Kittla:

    Dosyć powszechne jest przekonanie, że to powiedzenie (chodzi tu o Mt 16, 17-19) ma charakter semicki, i to potwierdza, że nie mogło powstać w greckiej diasporze. Gra słów ma pełny sens tylko w aramejskim, który ma to samo słowo kefa dwa razy, nie πέτρος … πέτρα, jak to ma miejsce w grece. Wzmianka ojca Piotra poprzez wyrażenie Bar-Jona, wyrażenie „ciało i krew” na oznaczenie ludzi, stroficzny rytm i obraz skały jako fundamentu, dla którego istnieje dokładna analogia w literaturze rabinicznej (Abraham jako skała świata) – wszystko to świadczy o semickim charakterze logionu (powiedzenia) i konsekwentnie o jego starożytności. (“Theological Dictionary of the New Testament”, tom VI, str. 106)

    OdpowiedzUsuń
  14. Niektórzy protestanci uważają, że “Skałą” w Mt 16, 18 jest wiara św. Piotra. Oto, co na ten temat jest napisane w „Teologicznym Słowniku Nowego Testamentu”:

    Ale co ma Pan Jezus ma myśli mówiąc: „I na tej skale wybuduję Kościół mój”? Idea reformatorów, że On ma na myśli wiarę Piotra, jest nieprzekonywująca w obliczu kontekstu tego fragmentu. Nie ma tu odniesienia do wiary Piotra. Raczej, paralelizm pomiędzy „ty jesteś Skałą” i „na tej skale wybuduję” pokazuje, że druga skała może być tylko ta sama, co pierwsza. W ten sposób jest oczywiste, że Jezus odnosi to do Piotra, któremu dał imię „Skała”. (tamże, s. 108)


    Przyznaje to nawet Marcin Luter, który napisał w 1530 roku, lata po tym, jak opuścił Kościół katolicki:

    „Dlaczego szukając moich kluczy, wpatrujecie się w niebo? Czyż nie rozumiecie, że Jezus powiedział: ‘Dałem je Piotrowi. To są rzeczywiście klucze do nieba, ale one nie znajdują się w niebie, bo Ja zostawiłem je na ziemi.’ To mówi Jezus: ‘Piotr jest moimi ustami, jego język jest moją szkatułką zawierając klucze, jego klucze są Moimi kluczami. One są urzędem’” Luter widział nawet: „One są potęgą, przykazaniem, które dał Bóg przez Chrystusa dla całego chrześcijaństwa dla zatrzymywania i odpuszczania grzechów”.

    OdpowiedzUsuń
  15. Oczywiście Luter odrzucał sukcesję papieską, jak i apostolską w ogóle. Ale w słowach Pana Jezusa jest klucz do zrozumienia Jego słów także w odniesieniu do sukcesji. Tym kluczowym słowem jest właśnie słowo „klucze” i wyrażenie „wiązać i rozwiązywać”.

    Co to znaczy "związywać i rozwiązywać"? Inny słownik protestancki przy haśle "wiązać" podaje:

    "związywanie i rozwiązywanie" może być interpretowane jako:

    a) zgodnie z żydowskim rabinicznym zwyczajem: określać, co jest zabronione, a co jest dozwolone, lub

    b) zgonie z rozumieniem wczesnych Ojców Kościoła: nakładać lub usuwać ekskomunikę.
    (Friberg, „Analytical Lexicon of the New Testament Greek”)


    Jeśli tak, to ten obraz nie ma sensu, jeśli założy się, że klucze były tylko na czas ziemskiego życia Piotra. Przecież także po jego śmierci jest oczywista potrzeba, aby wyjaśniać, co jest zabronione, a co dozwolone, lub też nakładać i zdejmować karę ekskomuniki. Rozumienie obrazu kluczy inaczej nie ma podstaw biblijnych ani patrystycznych.

    OdpowiedzUsuń
  16. Także współcześnie egzegeci protestanccy przyznają, że obraz kluczy zaczerpnięty został z Iz 22:

    (…) tegoż dnia powołam sługę mego, Eliakima, syna Chilkiasza. Oblokę go w twoją tunikę, przepaszę go twoim pasem, twoją władzę oddam w jego ręce: on będzie ojcem dla mieszkańców Jeruzalem oraz dla domu Judy. Położę klucz domu Dawidowego na jego ramieniu; gdy on otworzy, nikt nie zamknie, gdy on zamknie, nikt nie otworzy. Wbiję go jak kołek na miejscu pewnym; i stanie się on tronem chwały dla domu swego ojca (Iz 22, 20-23).


    Eliakim miał zastąpić Szebnę na stanowisku zarządcy pałacu królewskiego. Klucze oznaczały, że otrzymał on władzę nad pałacem. Po jego śmierci (albo stracie urzędu) klucze, a z nimi i władza przechodziły na następcę. (Oczywiście władza ta podlegała królowi, tak jak Piotr i jego następcy podlegają Jezusowi.) Aluzją do kluczy i władzy z nimi związanej jest aramejskie brzmienie imienia Piotr – Kefas. Przypomnę, że Piotrowi jako jedynemu Pan zmienił imię. (Starożytni rabini mówili, że Pan Bóg na widok Abrahama zawołał "Oto znalazłem skałę, na której wybuduję świat". To tylko tak na marginesie. Nie znajdziemy takich słów w Biblii. Ale znajdziemy słowa mówiące o zmianie imienia Abram na Abraham. Z imieniem łączyło się powołanie, misja. Zmiana imienia oznaczała zmianę tego powołania. Zmienić imię mógł tylko ten, kto miał władzę na tym, którego imię zostało zmienione. Piotr-skała podlegał Jezusowi-Skale). To nie stało się bez znaczenia. To aramejskie słowo zapisane literami hebrajskimi (כיפא) można przeczytać „kajfa” albo „kejfa” (Przypomnę, że język hebrajski i aramejski nie posiada zapisu samogłosek. O sposobie czytania i znaczeniu danego wyrazu decydował kontekst. Wyraz zapisany powyżej posiada dwa sposoby czytania i dwa możliwe znaczenia: „skała” to pierwsze, „trezor, sejf, schowek służący do przechowywania kluczy od świątyni jerozolimskiej” to druga możliwość odczytania tego słowa).

    OdpowiedzUsuń
  17. Pan dał klucze Piotrowi, kiedy odchodził z ziemi i uczynił go kimś w rodzaju odźwiernego. Zadaniem odźwiernego jest „otwierać i zamykać”, oraz czuwać na domem aż do chwili, kiedy Pan przyjdzie powtórnie. Ponieważ ziemskie życie jednego odźwiernego nie wystarczy, aby objąć czas pomiędzy pierwszym i drugim przyjściem, sukcesja jest czymś niezbędnym i oczywistym. Wydaje się, że mamy do tego aluzję w przypowieści mówiącej o potrzebie gotowości na przyjście Pana (Łk 12, 35-40) oraz w wyjaśnieniu jej danym Piotrowi (12, 41-48 – Pan mówi o czujności do wszystkich, ale ze szczególnym odniesieniem, jak się wydaje, właśnie do Piotra, i tu pewnie nie przypadkiem, pojawia się odniesienie do drzwi i ich otworzenia, gdy przyjdzie gospodarz domu) jak również w eschatologicznej mowie Pana zanotowanej w trzynastym rozdziale Ewangelii według św. Marka. Tu istotne stwierdzenie z tej mowy: Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. (Mk 13, 34)

    Odźwierny” – w oryginale: θυρωρός – (czyt.: thyroros) – „ten, kto ma kontrolę nad miejscem i pozwala do niego wejść” (Friberg, Lexicon). Pan mówi do trzech wybranych uczniów: Piotra, Jakuba i Jana, żeby czuwali i byli gotowi na Jego powtórne przyjście. Tym „człowiekiem, który udał się w podróż” może być tylko Pan Jezus, sługami byli ci wszyscy, którym powierzona została jakakolwiek funkcja w Kościele, a „odźwiernym” może być tylko ten, który otrzymał klucze, czyli Piotr i jego następcy aż do skończenia świata.

    OdpowiedzUsuń
  18. @Kornel,
    słusznie, Piotr jest "skałą" w innym sensie, niż jest nią Bóg czy Jezus. To oczywiste. Podobnie wierzący w Jezusa są w innym sensie "światłem świata" (Mt 5, 14) niż jest nim Pan Jezus (J 8, 12), chociaż Jezus stosuje to określenie zarówno do siebie, jak i do swoich uczniów. Wierzący w Jezusa są o tyle światłem świata, o ile żyją Ewangelią - ich światło jest odbiciem światłości Pana; nie "świecą" zatem sami z siebie. Podobnie jest z Piotrem-Skałą. Jest on skałą nie sam z siebie, bo Ewangelie ukazują jego słabość; jego bycie "skałą" pochodzi całkowicie od Pana-Skały. Jeśli więc nazywamy go skałą, to z dwóch powodów:
    1. Dlatego, że Pan tak uczynił - nazwał go Skałą;
    2. To Pan umacnia Piotra.

    Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę; ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci».
    (Łk 22:31-32 BT).

    Z tych słów Pana wynika, że chociaż WSZYSCY Apostołowie mieli zostać poddani próbie (przesiani jak pszenica przez szatana), TYLKO Piotrowi zapewnił szczególną asystencję – swoją modlitwę.

    OdpowiedzUsuń
  19. Joanno,

    ładnie piszesz, od razu widać kobiecą wrażliwość na piękno ( to nie sarkazm), ale szczypta racjonalnego myślenia też potrzebna.

    Nikt nie kwestionuje papieża jako takiego jako przywódcę kościoła RK. Tu raczej chodzi o zgodność z Biblią w kwestii interpretacji tego urzędu.

    Z innej beczki, co sądzicie o powołaniu apostoła przez pozostałą jedenastkę, kiedy Judasz ich opuścił? Jest to jak dla mnie kontrowersyjny temat, losowanie... Potem o owym dwunastym cicho... a nagle Pan Jezus powołuje osobiście (tak jak osobiście powołał pierwszy komplet) Saula na apostoła...który musiał przekonywać innych, że jest przez Pana powołany, bo przez pozostałych oczywiście nie był.

    pozdrawiam
    p

    OdpowiedzUsuń
  20. p.,

    Nic w tekście nie wskazuje jakoby było to samozwańcze, bezprawne działanie.

    Ap. Paweł nie należał zaś do grona Dwunastu.

    OdpowiedzUsuń
  21. Paweł (pastor),

    nie w tym rzecz. Oczywiści, że nie należał (Paweł apostoł) do 12. Jednak, jednym z wyróżników powołania apostoła jest powołanie bezpośrednio przez Pana. My dziś też słyszymy powołanie przez Pana, jednak nikt nie ma złudzeń, że to kościół rozpoznaje powołanie ludzi do służby. I dlatego misjonarz jest apostołem, ale nie w takim sensie jak była dwunastka i ap. Paweł. Problem z Pawłem był taki, że jedynego świadka powołania miał w Panu i tylko na Niego mógł się powołać, pozostali byli świadkami swojego powołania. Jeśli apostołowie mogli dobierać kolejnych (np po śmierci któregoś) to mamy sukcesję urzędu apostoła. Widzisz, dlatego ap. Paweł miał problemy i musiał nieskromnie bronić swojego powołania. Dla mnie temat jest kontrowersyjny, wylosowali kolejnego, ale ten kolejny nie miał powołania od Pana tworzą w twarz jak inni.

    pozdrawiam
    p

    OdpowiedzUsuń
  22. Pan Jezus nazwał Piotra Petros, a nie Petra. Petros - Kamień. Petra - skała. Piotra, tak jak inni apostołowie i prorocy był częścią fundamentu kościoła zbudowanego na skale, którą jest Jezus Chrystus.

    Eph 2:19-22 bw "(19) Tak więc już nie jesteście obcymi i przychodniami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga, (20) zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, którego kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus, (21) na którym cała budowa mocno spojona rośnie w przybytek święty w Panu, (22) na którym i wy się wespół budujecie na mieszkanie Boże w Duchu."

    Jakoś nie znajduję w Biblii jednoosobowego, szczególnego kierowania kościołem przez Piotra. Raczej widzę trzech, których zabierał Pan Jezus w szczególnych momentach ze sobą i których później uważano za filary kościoła.

    Gal 2:6-10 bw "(6) A co się tyczy tych, którzy cieszyli się szczególnym poważaniem - czym oni niegdyś byli, nic mnie to nie obchodzi; Bóg nie ma względu na osobę - otóż ci, którzy cieszyli się szczególnym poważaniem, niczego mi nie narzucili, (7) raczej przeciwnie, gdy zobaczyli, że została mi powierzona ewangelia między nieobrzezanymi, jak Piotrowi między obrzezanymi - (8) bo Ten, który skutecznie działał przez Piotra w apostolstwie między obrzezanymi, skutecznie działał i przeze mnie między poganami - (9) otóż, gdy poznali okazaną mi łaskę, Jakub i Kefas, i Jan, którzy są uważani za filary, podali mnie i Barnabie prawicę na dowód wspólnoty, abyśmy poszli do pogan, a oni do obrzezanych; (10) mieliśmy tylko pamiętać o ubogich, czym się też gorliwie zająłem i co starałem się wykonać."

    OdpowiedzUsuń
  23. Kornel Makaron:
    "Pan Jezus nazwał Piotra Petros, a nie Petra. Petros - Kamień. Petra - skała."

    Odpowiem słowami uznanego protestanckiego słownika teologicznego:
    Oczywista gra słowna, która jest widoczna także w greckim tekście sugeruje materialną identyczność pomiędzy πέτρα (czyt.: petra) i Πέτρος (czyt.: petros), tym bardziej, że niemożliwe jest ścisłe rozróżnienie pomiędzy znaczeniem tych dwóch słów. Z drugiej strony tylko dosyć pewny aramejski oryginał tego powiedzenia pozwala nam stwierdzić z całą pewnością formalną i materialną identyczność pomiędzy πέτρα i Πέτρος: πέτρα == כֵּיפָא (czyt.: kefa) == Πέτρος. Na innych miejscach NT indywidualny chrześcijanin nigdy nie jest nazwany πέτρα, chociaż nazwany jest λίθος (czyt.: litos – kamień) w duchowej budowli, w ciele Chrystusa (1 P 2, 5). W poprawnym zrozumieniu tylko sam Chrystus jest πέτρα. Jeśli zatem, według Mt 16, 18 zmusza do przyjęcia formalnej i materialnej tożsamości pomiędzy πέτρα i Πέτρος, pokazuje to, jak bardzo apostolat, a nim do pewnego stopnia pozycja Piotra, jest częścią i istotowo należy do objawienia Chrystusa. To Πέτρος jest tą πέτρα, a nie tylko jego wyznanie. Jest nią, oczywiście, tylko jako Szymon, którego Chrystus trzyma za rękę. Ale właśnie w ten sposób, jak ten idący po falach morza, on jest prawdziwie jest tym Πέτρος. Jeśli Chrystus wybuduje duchowy dom, ἐκκλησία (czyt.: ekklesia – Kościół), na tej πέτρα, Πέτρος jest fundamentem tej ἐκκλησία, na podstawie powiedzenia Chrystusa: „Ty jesteś Piotrem”. (Vol. 6: "Theological dictionary of the New Testament". 1964- (G. Kittel, G. W. Bromiley & G. Friedrich, Ed.) (electronic ed.) (98–99). Grand Rapids, MI: Eerdmans.)

    OdpowiedzUsuń
  24. Kornel:
    "Jakoś nie znajduję w Biblii jednoosobowego, szczególnego kierowania kościołem przez Piotra."

    Natomiast uznani protestanccy uczeni potrafili to znaleźć:
    Dzieje Apostolskie ukazują jak Piotr, po śmierci Jezusa, wypełnia powierzoną mu misję. Przedstawiciel grupy uczniów zgromadzonych wokół swojego nauczyciela staje się ich przywódcą. (…)
    Jego pozycję przywódcy można zaobserwować w wyborze dwunastego apostoła (Dz 1, 15), interpretacji cudu Pięćdziesiątnicy (2, 14), uzdrowieniu paralityka (3, 1), obronie Ewangelii wobec przywódców religijnych (4, 8 i 5, 29), egzekwowania dyscypliny kościelnej (5, 1-11), inspekcji misji w Samarii (8, 14-17), i misjonarskiej działalności w Lyddzie, Jopie i Cezarei, z nawróceniem poganina Korneliusza (9-10).
    (G. Kittel, G. W. Bromiley & G. Friedrich, Ed.) (electronic ed.) (109). Grand Rapids, MI: Eerdmans.)

    OdpowiedzUsuń
  25. Placyd Kon

    Zbyt wiele tekstów Pisma Świętego należałoby usunąć, żeby uznać, że Piotr to skała.
    Tekst grecki w tej sprawie jest jednoznaczny.
    Petra nie odnosi się do Piotra, tylko do Jezusa.
    Piotr jest kamieniem-petros.

    Piotr był jednym z przywódców, a nie jedynym, najważniejszym.

    OdpowiedzUsuń
  26. @Kornel Makaron
    Tu znajdziesz zestawienie tekstów autorów protestanckich, które rozbijają w puch Twoją pseudo-egzegezę:
    http://niebieski519.blogspot.de/2011/07/kto-tu-jest-manipulatorem.html

    OdpowiedzUsuń
  27. Placyd Kon

    Twoja argumentacja i tobie podobnych nie jest oparta na nauczaniu Biblii, tylko na nauczaniu kościoła. Teksty Pisma Świętego próbujesz zrozumieć dopasowując je do ideologii kościelnej.

    A gdyby ten tekst przetłumaczyć z języka greckiego w ten sposób.

    Mat 16:18 bw "(18) A ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, a na tej opoce zbuduję Kościół mój i bramy piekielne nie przemogą go."

    Co do kluczy, to nic innego jak nauka o zbawieniu. To nie jest jakaś władza sięgająca nieba, ale prawda o zbawieniu w Chrystusie.
    Związywanie i rozwiązywanie to nic innego, jak dbanie o zbawienie ludzi.

    Mt 16:19 bw "I dam ci klucze Królestwa Niebios; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie."

    Mt 18:18 bw "Zaprawdę powiadam wam: Cokolwiek byście związali na ziemi, będzie związane i w niebie; i cokolwiek byście rozwiązali na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie."

    Myślę, że moja pseudo-egzegeza nie dorównuje egzegezie uczonych, ale jest bliższa prawdzie.

    Mt 11:25 bw "W tym czasie odezwał się Jezus i rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom."
    Łk 10:21 bw "W owej godzinie rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom; zaprawdę, Ojcze, bo tak się tobie upodobało."

    OdpowiedzUsuń
  28. Placyd Kon

    Nie przyjmujesz nauki Pisma Świętego, tylko masz utrwalony światopogląd i próbujesz poprzez ten światopogląd patrzeć na teksty Biblii.

    Co powierz na takie tłumaczenia?

    Przekład Dosłowny (2002)
    Mat 16:18 bpd "(18) A ja ci mówię: ty jesteś Kamieniem, a na tej opoce zbuduję mój Kościół i bramy Hadesu nie przemogą go."



    Biblia Brzeska (1563)
    Mat 16:18 bb "(18) Ale ja tobie powiedam: Iżeś ty jest Piotr, a na tej opoce zbuduję kościół mój i bramy piekielne nie zwyciężą go."

    Biblia Gdańska (1632)
    Mat 16:18 bg "(18) A Ja ci też powiadam, żeś ty jest Piotr; a na tej opoce zbuduję kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go:"

    Nowa Biblia Gdańska (1632)
    Mat 16:18 bgn "(18) A ja ci także powiadam, że ty jesteś Piotr, a na owej opoce zbuduję moje zgromadzenie wybranych i bramy Krainy Umarłych go nie przemogą."

    Nowa Biblia Gdańska (ŚTB) (2011)
    Mat 16:18 nbg-pl "(18) A ja ci także powiadam, że ty jesteś Piotr, a na owej opoce zbuduję moje zgromadzenie wybranych i bramy Krainy Umarłych go nie przemogą."

    Uwspółcześniona Biblia Gdańska
    Mat 16:18 bug "(18) Ja ci też mówię, że ty jesteś Piotr, a na tej skale zbuduję mój kościół, a bramy piekła go nie przemogą."

    Czy teraz wyraźniej widzisz różnicę pomiędzy Piotrem, a opoką, skałą?

    Moja pseudo-egzegeza nie dorównuje egzegezie uczonych, ale myślę że jest bliższa prawdzie.

    Mt 11:25 bw "W tym czasie odezwał się Jezus i rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom."
    Łk 10:21 bw "W owej godzinie rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom; zaprawdę, Ojcze, bo tak się tobie upodobało."

    OdpowiedzUsuń
  29. Kornel: "Co powierz na takie tłumaczenia? (...)
    Czy teraz wyraźniej widzisz różnicę pomiędzy Piotrem, a opoką, skałą?"

    A co powiesz na to:
    "Odnoszenie πέτρα do Chrystusa jest wymuszone i nienaturalne. W sposób oczywisty odnosi się to słowo do Piotra. Emfatyczne „tej” jest naturalnym odniesieniem do najbliższego odnośnika; i oprócz tego, metafora jest osłabiona, ponieważ Chrystus występuje tutaj, nie jako fundament, ale budowniczy: ”Na tej skale wybuduję”. I znowu, Chrystus jest fundamentem, „kamieniem węgielnym”, ale Autorzy Nowego Testamentu nie uważali na niestosowne odnosić do członów Chrystusowego Kościoła terminów, które odnoszą się do Niego. Dla przykładu, sam Piotr (1 P 2:4) nazywa Chrystusa żywym kamieniem, a w wierszu 5. zwraca się do Kościoła, żyjących kamieni. W Ap 21:14 fundamentem niebieskiego miasta są imiona dwunastu Apostołów, a w Ef 2:20 jest powiedziane: „(Jesteście) zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. (...)

    „Słowo πέτρα” – mówi Edersheim – “było używane w tym samym sensie przez rabinów. Według rabinów, kiedy Pan Bóg zamierzał wybudować świata, nie mógł go wznieść na pokoleniu Henocha, także nie na pokoleniu z czasów potopu, które przyniosło zniszczenie światu; ale kiedy zobaczył Abrahama, który miał przyjść później, powiedział: ‘Oto znalazłem skałę, na której można budować i założyć świat’, dlatego także Abraham jest nazwany skałą, jak jest powiedziane: „Wejrzyjcie na skałę, z której was wyciosano” (Iz 51:1)."
    (Vincent, M. R. (2002). "Word studies in the New Testament" (1:91-92).)

    OdpowiedzUsuń
  30. Placyd Kon

    Piotr i inni apostołowie i prorocy był częścią fundamentu. Fundament jest częścią budowli (kościoła), ale nie jest podłożem, na którym stoi budowla. Kościół stoi na skale, opoce, którą jest Jezus Chrystus.
    Każdy naśladowca Jezusa Chrystusa jest częścią budowli.

    Eph 2:19-22 bw "(19) Tak więc już nie jesteście obcymi i przychodniami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga, (20) zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, którego kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus, (21) na którym cała budowa mocno spojona rośnie w przybytek święty w Panu, (22) na którym i wy się wespół budujecie na mieszkanie Boże w Duchu."

    W Iz.51 jest zachęta do spojrzenia na początki, na wierzącego Abrahama i Sarę. Nie ma tam nauki o budowaniu kościoła na człowieku.

    OdpowiedzUsuń
  31. jakkolwiek by się teologowie nie gimnastykowali, budowanie kościoła "na człowieku" brzmi śmiesznie.

    dalej, cokolwiek owa skała w odniesieniu do Piotra oznacza, to postawienie akcentu na człowieku, gdy obok mamy Boga, który z pewnością jest dobrym (i jedynym słusznym) fundamentem do budowania czegokolwiek, jest równie śmieszne.

    Cała dysputa jest tylko teologiczną gimnastyką. Biblia nie uczy o urzędzie papieskim, apostołowie w mocy Bożej założyli kościół, a budowniczym prawdziwym jest Pan. Człowiek sieje, ale to Pan odpowiedzialny jest za wzrost, życie.

    Niektórzy katolicy przeceniają rolę biskupa Rzymu.

    p

    OdpowiedzUsuń
  32. p.

    Dokładnie. To jest bałwochwalcze i cielesne.

    Jeremiasz ostrzega: "Przeklęty mąż, który na człowieku polega i z ciała czyni swoje oparcie" (Jer 17:5).

    To dotyczy każdego ugrupowania, które człowiekowi przypisuje miano nieomylności i na tym założeniu buduje swoją tożsamość: papiestwo, Ellen White u Adwentystów, "prorok" u Mormonów, Strażnica u świadków Jehowy, Moon w Kościele Zjednoczeniowym, David Berg w Rodzinie Miłości itd.

    OdpowiedzUsuń
  33. Tylko protestanci mają jakiś problem z papiestwem. Katolicy jakoś nie mówią, że papież zastąpił Chrystusa czy kościół jest zbudowany tylko na Piotrze bez podstawy Chrystusa.

    Najśmieszniejsze jest to, że mają z tym problem od 500 lat ;)

    OdpowiedzUsuń
  34. Papiestwo jako urząd w Kościele jest problemem od chwili jego powstania.

    Przed Reformacją niewielu głośno o tym mówiło bo zwykli ludzie nie czytali i nie znali Biblii.

    OdpowiedzUsuń
  35. Nie dlatego. Protestanci po prostu sztucznie stworzyli sobie ten problem, by komuś coś udowadniać ;)

    OdpowiedzUsuń
  36. Paweł M.

    "Sztucznie" została stworzona instytucja papieska. Była odpowiedzią na cielesne potrzeby posiadania hierarchicznej struktury. Izrael też chciał mieć króla "jak inne narody".

    Napisałem o Mt 16:18. Nie wiem z czym się nie zgadzasz w tym opisie. Tam naprawdę nie ma nakazu "wyznaczania nowych skał" po Piotrze. Cała idea papiestwa jest oparta na idei, której w tym wersecie nie ma - przechodnim urzędzie.

    Katolicyzm zaś z papiestwa uczynił NAJWAŻNIEJSZE kryterium bycia Kościołem Jezusa. Jesteś podporządkowany biskupowi Rzymu, to jesteś w prawdziwym Kościele. Jeśli nie jesteś - to jesteś schizmatykiem. To nauczanie wyssane z palca. Dostrzegasz coś takiego w Piśmie Świętym? Czy nauczanie Biblii ma wg Ciebie w tej kwestii jakieś znaczenie?

    OdpowiedzUsuń
  37. @Kornel

    Postaram się Ci odpowiedzieć, może osobnym wpisem. Ale wcześniej proszę, odpowiedz na pytania odnośnie Ef 2, 20: Jaką rolę, Twoim zdaniem, pełni/pełnił kamień węgielny? Jak jest relacja pomiędzy fundamentem, a kamieniem węgielnym?

    OdpowiedzUsuń
  38. Pastorze

    Adwentyści nie przypisują Ellen White nieomylności. Kłamstwo jest grzechem.

    OdpowiedzUsuń
  39. Kornel,

    Katolicy też nie przypisują papieżowi nieomylności. Mówią, że nieomylny jest "tylko" podczas szczególnych chwil: występowała ex-cathedra.

    Adwentyści nie mówią, że Ellen White zawsze była nieomylna. Mówią natomiast, że tam, gdzie wypowiada się na temat spraw wiary, to "jest prorokinią", a więc przemawia z natchnienia Ducha Świętego. Duch Święty zaś jest nieomylny,

    "Adwentyści wierzą, iż dar ten (proroctwa), będący znakiem wyróżniającym ostatni Kościół, objawił się w posłannictwie Ellen G. White. Pisma jej — służebnicy Pańskiej — są stałym i autorytatywnym źródłem prawdy".

    http://www.adwent.pl/o-kosciele/zasady-wiary

    OdpowiedzUsuń
  40. Pastorze

    Pisz zatem precyzyjnie. Nie Ellen White była nieomylna, ale Duch Święty jest nieomylny. Nie Piotr był nieomylny, ale Duch Święty jest nieomylny.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dobrze wiesz o czym mowimy. O tym czy slowa Ellen White sa slowami Ducha Swietego, tak jak slowa Piotra lub Pawla, ktore mamy spisane.

      Usuń
  41. Tak, Ellen White została wybrana przez Boga.

    Pisma Ellen G. White są traktowane przez Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jako pomocnicze w stosunku do Pisma Świętego, jedynej reguły wiary, według której winny być oceniane wszystkie nauki i doświadczenia. Mimo tego spotykają się oni często z zarzutami, iż stawiają jej pisma wyżej niż Biblię. Według oświadczeń samej Ellen G. White "jedynie Biblia jest probierzem wszelkiej nauki i doświadczeń – Duch proroctwa nie został dany w tym celu, by zastąpić Biblię; Pismo Święte bowiem stwierdza wyraźnie, że Słowo Boże jest tym wzorcem, według którego sprawdzać należy wszelkie nauki."[2]. Należy zauważyć, iż jednym z darów Ducha Świętego jest proroctwo. Adwentyści wierzą, iż dar ten, będący znakiem wyróżniającym ostatni Kościół, objawił się w posłannictwie Ellen G. White.

    OdpowiedzUsuń
  42. Ellen White została wybrana do czego?

    Czy jej rola jest jedyna i szczególna, czy też można ją przyrównać do tysięcy innych nauczycieli Bożego Słowa, którzy swoje książki i nauczanie traktują jako pomocnicze i wyjaśniające?

    OdpowiedzUsuń
  43. W dwunastym rozdziale Objawienia Jana identyfikuje Kościół w czasach końca jako „resztę (...), która strzeże przykazań Bożych i trwa przy świadectwie o Jezusie” (w. 17). Wierzymy, że jest to krótki proroczy obraz, za pomocą którego autor opisał Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Zachowuje on nie tylko „przykazania Boże”, ale ma także „świadectwo Jezusa”, a jest nim „duch proroctwa” (Obj. 19,10).

    W życiu i służbie Ellen G. White (1827-1915) widzimy spełnienie się Bożej obietnicy udzielenia „ducha proroctwa” Kościołowi „Ostatków”. Choć Ellen G. White nie przypisywała sobie tytułu „prorokini”, wierzymy, że wykonywała dzieło proroka, a nawet coś więcej. Powiedziała: „Moim zadaniem jest pełnić dzieło prorockie, ale nie tylko” (Selected Messages, t. I, s. 36); „Gdy inni tak mnie nazywają [prorokinią], nie wdaję się z nimi w spory co do tej kwestii” (tamże, s. 34); „Moje dzieło obejmuje znacznie więcej niż oznacza ten termin. Uważam się za posłańca, któremu Pan powierzył poselstwo dla swego ludu” (tamże, s. 36).

    Głównym zadaniem Ellen G. White było kierowanie uwagi ludzi na Pismo Święte. Napisała ona: „Mało uwagi zwraca się na Biblię, więc Pan dał mniejsze światło, by prowadzić ludzi do większego światła” (Review and Herald, 20 I 1903). Wierzyła, ze chociaż jej pisma są jedynie „mniejszym światłem”, to jednak źródłem tego światła jest Bóg.

    Jako adwentyści dnia siódmego, wierzymy, że „w swoim słowie, Biblii, Bóg przekazał ludziom wiedzę niezbędną do zbawienia. Stąd też Pismo Święte powinno zostać przyjęte jako autorytatywne, nieomylne objawienie woli Boga. Zawarty jest w nim ideał charakteru, do jakiego człowiek powinien dążyć, znajdują się w nim też wszelkie nauki i jest ono miernikiem naszego postępowania” (Wielki bój, s. 10). Uważamy kanon biblijny za zamknięty. Jednak wierzymy także, podobnie jak adwentyści współcześni Ellen G. White, że jej pisma mają boski autorytet, zarówno jako wskazówki co do pobożnego życia, jak i nauczanie wiary.

    OdpowiedzUsuń
  44. O ludzie...

    Naprawdę wierzysz, że Biblia mówi o Adwentystach Dnia Siódmego i Ellen White?

    Błagam... Otwórz oczy.

    OdpowiedzUsuń
  45. Biblia mówi o ludziach przestrzegających przykazania Boże i trwa przy świadectwie o Jezusie.

    Rev 12:17 bw "(17) I zawrzał smok gniewem na niewiastę, i odszedł, aby podjąć walkę z resztą jej potomstwa, które strzeże przykazań Bożych i trwa przy świadectwie o Jezusie."

    Rev 19:10 bw "(10) I upadłem mu do nóg, by mu oddać pokłon. A on rzecze do mnie: nie czyń tego! Jam współsługa twój i braci twoich, którzy mają świadectwo Jezusa, Bogu oddaj pokłon! A świadectwem Jezusa jest duch proroctwa."

    Jeżeli znasz ludzi, którzy spełniają te kryteria, to o nich mówi Biblia.

    OdpowiedzUsuń
  46. Wracając do głównego wątku przeczytajcie to.

    http://www.dekalog.pl/eliasz/goscie/dunkel/piotr2.htm

    OdpowiedzUsuń