czwartek, 28 marca 2013

Wielki Czwartek - dzień ustanowienia Eucharystii, ale nie Kapłaństwa

Wielki Czwartek to dzień ustanowienia Eucharystii (Wieczerzy Pańskiej). Nie jest jednak dniem ustanowienia sakramentu Kapłaństwa, jak naucza Kościół Rzymskokatolicki. W Nowym Testamencie nie znajdziemy urzędu Kapłana. Przyczyną jest fakt, że od czasu Golgoty nie ma potrzeby składania ofiar, ani ustanawiania dodatkowych (poza Chrystusem) pośredników między Bogiem, a ludźmi. Pośrednik jest jeden: "Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus" (1 Tm 2:5). Doskonały Kapłan - Jezus Chrystus złożył ofiarę z samego siebie na krzyżu i obecnie wstawia się za nami u Ojca (Hbr 7:25; 9:24). Dlatego List do Hebrajczyków naucza o zakończeniu systemu kapłaństwa w nowotestamentowym Kościele (Hbr 7-9). 

Kapłanami w Nowym Testamencie są wszyscy wierzący, ponieważ każdy z nas ma bezpośredni dostęp do tronu Ojca, dzięki zasługom Syna: Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości; - 1 Piotra 2:9

Oczywiście kapłaństwo łączy się także ze wstawiennictwem za Kościół oraz za świat, o który "walczymy" w modlitwach, szczególnie podczas każdego niedzielnego Nabożeństwa. Bycie nowotestamentowym kapłanem oznacza aktywne zaangażowanie w duchową walkę za pomocą duchowych środków (Efezjan 6:10-20). Nie składamy więc ofiary zagrzesznej, nie uobecniamy jej, nie aktualizujemy. Chrystus na krzyżu zawołał: Wykonało się! - oznajmiając, że dzieło odkupienia jest zakończone, a doskonała ofiara została złożona raz na zawsze. Dlatego cotygodniowym elementem nabożeństwa nie jest ofiarniczy Ołtarz, lecz komunijny Stół, przy którym spożywamy Chleb i pijemy Wino, poprzez które Chrystus karmi i poi nas Swoim Ciałem oraz Krwią.


Oczywiście nie oznacza to, że składanie ofiar należy do przeszłości. Ofiara zagrzeszna została złożona raz na zawsze i obecnie Duch Święty rozlewa błogosławieństwa Golgoty na świat. Jednak ofiary nadal składamy. Są nimi nasze ciała, które mamy składać w służbie Bogu i bliźnim (Rzymian 12:1), nasze majętności (1 Kor 16.1-2), całe nasze życie.

Skoro więc nie ma urzędu Kapłana w Kościele, kto powinien nim zarządzać w świetle nauczania Pisma Świętego? Biblia naucza, że już przed przyjściem Chrystusa Bóg ustanowił w ludzie Bożym lewitów i starszych. Kontynuacją tego porządku są prezbiterzy, biskupi, starsi w Nowym Testamencie. Pan Jezus nie przyszedł ustanawiać nowej religii i nowego sposobu zarządzania nią. Wskazał raczej, że On sam jest kontynuacją wiary Abrahama, Mojżesza, Dawida i proroków. O Nim świadczył cały Stary Testament (Łk 24.44nn). Wielki Czwartek nie jest dniem ustanowienia nowego urzędu w Bożym ludzie, jakiegoś nowego rodzaju kapłaństwa. Urząd kapłana odszedł do przeszłości wraz z murowaną Świątynią, ołtarzem, kadzidłami i ofiarami ze zwierząt. Przede wszystkim zaś wraz z ofiarą krzyża. 

Co więc z tekstem o z Ew. Jana 20:21-23, który mówi: "I znowu rzekł do nich Jezus: Pokój wam! Jak Ojciec mnie posłał, tak i Ja was posyłam. A to rzekłszy, tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego. Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są zatrzymane" ?


Powyższe słowa Chrystus wypowiedział do... uczniów (Jn 20.19), nie zaś jedynie do Apostołów. Określenie "uczniowie" ma o wiele szersze znaczenie niż "Apostołowie" i w Nowym Testamencie odnosi się do wszystkich wierzących, naśladowców Chrystusa. Każdy z nas, kto ufa Chrystusowi i podąża za Nim jest Jego uczniem. Dlatego nasze poselstwo w świecie to poselstwo odpuszczania grzechów. To poselstwo Kościoła i jego wiernych. W taki sposób św. Paweł głosił ewangelię:

Dawid bowiem, gdy wykonał służbę, jaką mu wyroki Boże za jego pokolenia wyznaczyły, zasnął, został przyłączony do ojców swoich i oglądał skażenie;lecz Ten, którego Bóg wzbudził, nie oglądał skażenia. Niechże więc będzie wam wiadome, mężowie bracia, że przez tego zwiastowane wam bywa odpuszczenie grzechów i że w nim każdy, kto wierzy, bywa usprawiedliwiony w tym wszystkim, w czym nie mogliście być usprawiedliwieni przez zakon Mojżesza  (Dz. Ap. 13.36-39)

To, co głosił Apostoł Paweł to odpuszczenie grzechów. To jest właśnie przesłanie z Ew. Jana 20.21-22. Jako Kościół jesteśmy rozesłani do świata, by nieść mu zapewnienie o przebaczeniu przez wiarę w Chrystusa.

Słowa naszego Pana mają również zastosowanie w  nabożeństwie, gdy pastor po wyznaniu grzechów w imieniu Chrystusa publicznie ogłasza absolucję, czyli odpuszczenie win dla wszystkich, którzy je w szczerości wyznali. W naszym kościele brzmi to następująco:

Kiedy szczerze wyznajemy nasze grzechy, Bóg zapewnia nas o przebaczeniu, jak powiada Pismo: „Jeśliby kto zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy. On ci jest ubłaganiem za grzechy nasze.” (1 Jn 2.1-2). Jak wierzysz, tak niech ci si stanie. Pan Jezus Chrystus powiedział do swoich apostołów: „Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którymkolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane”. (J 20, 23) Dlatego jako powołany i ustanowiony sługa Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego witej Ewangelii, zwiastuj wszystkim pokutującym łaskę Bożą, i z rozkazu Pańskiego odpuszczam wam grzechy wasze w imię † Ojca i Syna, i Ducha witego. Amen.

23 komentarze:

  1. Wiadomo, że przez lata różnie były przez różnych ludzi rozumiane Słowa Pisma. Przykre, że w tym wpisie na Wielki Czwartek pojawia się potrzeba stawania w opozycji do innych. Co taka postawa ma wspólnego z duchem Eucharystii i jej świętowaniem?

    OdpowiedzUsuń
  2. A propos przedostatniego akapitu warto podkreślić, że ten zwyczaj dotyczy tylko określonych denominacji. Chrześcijanin sam staje przed Bogiem i wyznaje mu zgodnie z Biblią swoje grzechy i dostępuje oczyszczenia, którego nikt nie musi ogłaszać. Wspomniane echa liturgii katolickiej mogą budzić niejasności i dlatego m.in. zostały zarzucone przez wierzących ewangelicznie chrześcijan.

    OdpowiedzUsuń
  3. Słowa Pana Jezusa w Wieczernika w czasie Ostatniej Wieczerzy:
    Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą” (J 17:17 BT).

    Co oznaczają? Oto dwa cytaty z protestanckich komentarzy biblijnych:

    Uświęć” ((ἁγίασον – czyt.: hiagiason). To słowo w Septuagincie jest używane do wyrażenia całkowitego poświęcenia i konsekracji Bogu zarówno osób jak i rzeczy. Zob. Wj 29, 1.36; 40, 13; Kpł 22, 2-3. (Vincent, M. R. (1887). Vol. 2: "Word studies in the New Testament" (266). New York: Charles Scribner’s Sons.)

    Czasownik ἁγιάζειν (czyt.: hiagiadzein) „konsekrować” jest deniniowany przez Bultmana: „wziąć ze sfery profanum i umieścić w sferze Bożej” (509 n.1). Jest to słuszne, ale to słowo należy w sposób wyjątkowy do Biblii i naznaczone jest swoim znaczeniem. W ST jest stosowane szczególnie do poświęcenia czy to człowieka czy zwierzęcia na służbę Bogu (do Bożego kultu).
    (Beasley-Murray, G. R. (2002). Vol. 36: John. "Word Biblical Commentary" (300). Dallas: Word, Incorporated.)

    OdpowiedzUsuń
  4. To, co robisz z biblijnym tekstem, jest "mistrzostwo świata". Takiego "uzasadnienia" jeszcze nie słyszałem.

    1. Gdzie w Jn 17 jest mowa o Ostatniej Wieczerzy?

    2. Uświęcenie oznacza oddzielenie dla Boga, do czego wezwani są WSZYSCY wierzący.

    3. W arcykapłańskiej modlitwie Jezus modli się o WSZYSTKICH uczniów, wzywając nas do jedności, uświęcenia, trwania w prawdzie (a nie jedynie wąską grupę chrześcijan).

    Biblia wiele razy wzywa do uświęcenia wszystkich nas. Co nie znaczy powołania do pełnienia urzędu kościelnego.

    "A takimi niektórzy z was byli; aleście obmyci, UŚWIĘCENI, i usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego"." - 1 Kor 6:11

    "Albowiem mąż poganin UŚWIĘCONY jest przez żonę i żona poganka uświęcona jest przez wierzącego męża" - 1 Kor 7:14

    "Taka jest bowiem wola Boża: UŚWIĘCENIE wasze, żebyście się powstrzymywali od wszeteczeństwa" - 1 Tes 4:3

    OdpowiedzUsuń
  5. Paweł Bartosik: Zgodnie z Ew. Jana 20:21-22 Chrystus powierzył Apostołom (a nie Kapłanom) jako jego ówczesnym reprezentantom autorytet i władzę "związywania i rozwiązywania". To robimy każdej Niedzieli, gdy pastor podczas nabożeństwa po Wyznaniu Grzechów publicznie ogłasza absolucję, czyli odpuszczenie win dla wszystkich, którzy je w szczerości wyznali:

    Pastor Apostołem? Nieźle.

    OdpowiedzUsuń
  6. Napisałem wyraźnie, że Apostołowie byli reprezentantami Kościoła. Dlatego autorytet "związywania i rozwiązywania" został im powierzony.

    Po ich śmierci nie mamy już Apostołów. Był to szczególny i niepowtarzalny urząd związany z zakładaniem fundamentu Kościoła (Ef 2:20). Chociaż są dziś ugrupowania, które wierzą, że w Ameryce i innych krajach wciąż mamy Apostołów Jezusa (co jest poważnym błędem).

    Natomiast OBECNIE Kościołem zarządzają pastorzy, biskupi, starsi i to oni w imieniu Jezusa, zgodnie z Jn 20 ogłaszają odpuszczenie win wszystkim, którzy je wyznają.

    OdpowiedzUsuń
  7. Według Biblii urząd Apostoła i urząd biskupa jest jednym i tym samym. Biskupi się następcami Apostołów. Kapłani (prezbiterzy) są ich pomocnikami. O tyle są ważne święcenia biskupie czy kapłańskie, o ile są w sukcesji apostolskiej. Z Twojej strony jest to tylko uzurpacja.

    OdpowiedzUsuń
  8. Nigdzie Pismo nie naucza o urzędzie kapłana w Nowym Testamencie, a tym bardziej o jego ustanowieniu w Wielki Czwartek.

    Cytując Jn 17 jako "podpórkę" zwyczajnie zadajesz gwałt tekstowi. Pismo nie jest do dowolnej interpretacji. Nawet jeśli dokonuje jej ktoś z habicie lub koloratce.

    Co do sukcesji, to inny temat. Pismo nigdzie nie naucza o takim jej zrozumieniu, jak to przedstawiłeś. Trwanie w nauce i sukcesji apostolskiej oznacza wierność nauce apostołów, a nie wyznaczanie spadkobierców błędnych nauk przez nakładanie na nich rąk.

    OdpowiedzUsuń
  9. Paweł Bartosik: "Cytując Jn 17 jako "podpórkę" zwyczajnie zadajesz gwałt tekstowi. Pismo nie jest do dowolnej interpretacji. Nawet jeśli dokonuje jej ktoś z habicie lub koloratce."

    1. Zgadza się, że Pismo nie jest do dowolnej interpretacji. Tylko rzecz w tym, że w tym momencie piszesz przeciwko sobie samemu.

    2. Dwa przytoczone przez mnie cytaty mają protestanckich autorów. Ich interpretacja jest, Twoim zdaniem, "dowolna"? Nie bardzo się mogę z Tobą zgodzić, bo przecież tam nie ma żadnej interpretacji tylko stwierdzenie faktu. Jeśli się mylą, to udowodnij to.

    OdpowiedzUsuń
  10. 1. Ale ja się zgadzam z tymi wyjaśnieniami komentarzy. Problem w tym, że Ty nie tylko przeinaczasz znaczenie biblijnego tekstu, ale także ICH słowa.

    Słowa z tych komentarzy należy rozumieć jako "konsekrację" "oddzielenie dla Boga" KAŻDEGO UCZNIA JEZUSA, każdego chrześcijanina, a nie wąskie grono "kapłanów". Każdy chrześcijanin jest przez Ducha uświęcony i ma prowadzić życie będące ofiarą dla Boga.

    Dowodem tego jest wiele innych cytatów, które Ci napisałem, mówiących o UŚWIĘCENIU wszystkich wierzących.

    Ty zaś, nie wiedzieć dlaczego, widzisz tam TYLKO katolickich kapłanów, tak jakby tylko oni zostali wezwani do życia uświęconego.

    OdpowiedzUsuń
  11. Pawle, czytaj ze zrozumieniem.

    OdpowiedzUsuń
  12. Zaczynam się o Ciebie martwić, skoro Ty sądzisz, że protestanccy komentatorzy widzą w słowie "uświęcić" ustanowienie rzymskokatolickiego kapłaństwa.

    Operujesz katolickim paradygmatem istnienia dwóch grup ludzi: kapłanów i świeckich. Nic dziwnego, że patrząc na tych drugich trudno Ci dostrzec "konsekrację" KAŻDEGO ucznia Jezusa.

    Faktem jest jednak, że Jn 17 Jezus modlił się o NAS - o wszystkich uczniów, a nie o rzymskich kapłanów.

    OdpowiedzUsuń
  13. Pastorze

    Gdy w modlitwie wyznaję moje grzechy Bogu i proszę o wybaczenie, to Bóg mi je odpuszcza, czy muszę poczekać na formułkę wypowiedzianą przez pastora lub księdza?

    W Jana 20 czytam, że nie było wtedy apostoła Tomasza. Czy jemu Pan Jezus nie dał władzy odpuszczania grzechów?

    OdpowiedzUsuń
  14. Nie musisz czekać na absolucję w Kościele. Wyznawaj grzechy na bieżąco i na bieżąco korzystać z zapewnienia o przebaczeniu.

    Jn 20 jednak znajduje się w Piśmie i nie da się go wymazać. I ten tekst oznacza, że Kościół posiada autorytet ogłaszania odpuszczania grzechów. Nie mamy usznej spowiedzi. Zapewnienie o przebaczeniu ogłaszamy publicznie po Wyznaniu Grzechów podczas nabożeństwa.

    OdpowiedzUsuń
  15. Paweł Bartosik: Jn 20 jednak znajduje się w Piśmie i nie da się go wymazać. I ten tekst oznacza, że Kościół posiada autorytet ogłaszania odpuszczania grzechów.

    W interesującym nas miejscu czytamy: Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. (J 20, 23 BT). Mowa tu nie tylko o odpuszczaniu grzechów, ale też o ich zatrzymywaniu. Skoro tak, to Apostołowie musieli jakoś wiedzieć, czy w danej sytuacji mogę odpuścić grzech, czy muszą je 'zatrzymać' - odmówić rozgrzeszenia. Zatem domniemane jest wyznawanie grzechów - spowiedź uszna, aby można było poznać, czy grzesznik ma odpowiednią dyspozycję do otrzymania rozgrzeszenia.

    OdpowiedzUsuń
  16. Robimy to podczas każdego nabożeństwa. Ogłaszamy odpuszczenie tym, którzy szczerze pokutują i żałują i ogłaszamy zatrzymanie grzechów dla tych, którzy nie oddali życia Jezusowi i nie chcą się nawrócić.

    OdpowiedzUsuń
  17. Spowiedź uszna to wynalazek nieznany Apostołom i Kościołom pierwszych wieków.

    OdpowiedzUsuń
  18. O wyznawaniu grzechów wspomina zarówno Pismo św., jak i najwcześniejsze świadectwa pozabiblijne. Wyraźnie o tym, że to kapłani w sakramencie święceń otrzymują władzę odpuszczania grzechów pisze św. Hipolit Rzymski w roku 215.

    OdpowiedzUsuń
  19. Biblia mówi o wyznawaniu grzechów JEDNI DRUGIM.

    "Wyznawajcie tedy grzechy jedni drugim i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego". - List Jakuba 5:16

    Kontekst dotyczy wszystkich chrześcijan. Nie ma mowy o żadnej spowiedzi wobec kapłanów (nie ma w NT takiego urzędu).

    Oczywiście jeśli ktoś chce porozmawiać z duszpasterzem o swoich grzechach, być przed nim odpowiedzialny, to jest to dobra rzecz. Jednak Pismo naucza, że przede wszystkim mamy wyznawać grzechy Bogu i tym, przeciwko którym grzeszymy. To dotyczy zarówno pastorów, księży, jak i hydraulików, programistów, nauczycieli...

    OdpowiedzUsuń
  20. Doktor Marcin Luter:
    "7.Bóg nie odpuszcza nikomu win, jeśli zarazem nie przywodzi go do upokorzenia się przed kapłanem, jako swoim zastępcą."

    OdpowiedzUsuń
  21. Luter był katolikiem. Zapomniałeś? Ja również w to wierzyłem i równie dobrze mógłbyś mnie zacytować. Ale co z tego?

    :-)

    OdpowiedzUsuń
  22. Pastorze

    Oczywiście, że codziennie wyznaję grzech Bogu prosząc o przebaczenie. Nie czekam na absolucję kościoła, bo żaden człowiek nie ma prawa odpuszczać grzechów w imieniu Boga.
    Człowiek przebacza tylko w swoim imieniu. Nie ma prawa przebaczać nawet w imieniu drugiego człowieka, a co dopiero w imieniu Boga.
    J.20,22 nie mówi o przekazaniu Bożych kompetencji ludziom, ale o mocy przebaczania winowajcom.
    Jeżeli ktokolwiek z ludzi ośmiela się odpuszczać lub zatrzymywać grzechy w imieniu Boga, jest bluźniercą.

    Mat 9:1-50 bw "(1) I wstąpiwszy do łodzi, przeprawił się na drugi brzeg i przybył do swego miasta. (2) I oto przynieśli mu sparaliżowanego, leżącego na łożu. A gdy Jezus ujrzał wiarę ich, rzekł do sparaliżowanego: Ufaj, synu, odpuszczone są grzechy twoje. (3) A oto niektórzy z uczonych w Piśmie pomyśleli sobie: Ten bluźni. (4) Ale Jezus przejrzawszy ich myśli, rzekł: Dlaczego myślicie źle w sercach swoich? (5) Cóż bowiem jest łatwiej, czy rzec: Odpuszczone są grzechy twoje, czy rzec: Wstań i chodź? (6) Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma moc na ziemi odpuszczać grzechy - rzekł do sparaliżowanego: Wstań, weź łoże swoje i idź do domu swego!

    OdpowiedzUsuń
  23. „’Potem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu…’ (Mk 3, 13-14 B). Należy najpierw rozważyć sformułowanie ‘ustanowił Dwunastu’ [er machte zwölf – tłumaczenie wyrażenie greckiego: ἐποίησεν δώδεκα (czyt.: epoiesen dodeka) – dosłownie: ‘uczynił dwunastu’], które brzmi dla nas trochę dziwnie. W rzeczywistości ewangelista posługuje się tu terminem zaczerpniętym ze Starego Testamentu, gdzie oznacza on ustanowienie kogoś kapłanem (zob. 1 Krl 12, 31; 13, 33), a funkcję Apostoła nazywa posługą kapłańską”. (Ojciec św. Benedykt XVI, „Jezus z Nazaretu”, tom I, str. 148)

    Por.: „Dlatego, bracia święci, uczestnicy powołania niebieskiego, zwróćcie uwagę na Apostoła i Arcykapłana naszego wyznania, Jezusa, bo On jest wierny Temu, który Go uczynił, jak i Mojżesz w całym Jego domu.” (Hbr 3, 1-2 BT).

    OdpowiedzUsuń