czwartek, 25 kwietnia 2013

Chrzest niemowląt i "prawo do samodzielnego wyboru"

"Arcykapłani zaś i uczeni w Piśmie, widząc cuda, które czynił, i dzieci, które wołały w świątyni i mówiły: Hosanna Synowi Dawidowemu, oburzyli się i rzekli mu: Czy słyszysz, co one mówią? A Jezus mówi do nich: Tak jest; czy nigdy nie czytaliście: Z ust niemowląt i ssących zgotowałeś sobie chwałę?" - Ew. Mateusza 21:15-16.

W powyższym fragmencie dzieci są wzorcowymi uczniami Jezusa. Nasz Pan daje do zrozumienia arcykapłanom, że miejsce dzieci jest wśród wielbiących Boga. Świątynia stała się "jaskinią zbójców" między innymi dlatego, że radosne, szczere uwielbienie zostało zastąpione okrzykami kupców i duchową korupcją przywódców Izraela. 

Jeśli oburzamy się obecnością dzieci w Kościele, to jesteśmy jak arcykapłani z powyższego fragmentu lub uczniowie odsuwający dzieci od obecności Jezusa (Mt 19:13). W przyprowadzaniu naszych synów i córek do Kościoła nie chodzi nam o to, by dzieci jedynie wytrzymały półtorej-godzinne nabożeństwo. Celem jest to, aby włączały się wraz z nami w uwielbienie. Czynimy dzieci czcicielami Jezusa, a nie obserwatorami aktywności dorosłych. Bóg cieszy się ze śpiewu dzieci, ich nauki uważnego słuchania, wznoszenia rąk, Wyznania Wiary, ich modlitw, ich obecności przy Stole Pańskim... To są bardzo ważne rzeczy. Pan Jezus bardzo lubił obecność dzieci i chętnie je przyjmował. 

Dzieci w Kościele nie są jednie ilustracją prawdy, że ewangelię należy przyjąć z dziecięcą szczerością. Nie są jedynie obrazkami. Nie tylko przypominają nam konieczność usługiwania słabszym. Przede wszystkim są w Kościele na przekór nieprzyjaciołom, wrogom Boga by powstrzymać nieprzyjaciół (Ps 8:1-2), są strzałami w naszym kołczanie, nie zaś żołnierzami wroga stacjonującymi w naszym obozie (Ps 127:3-5). Są sadzonkami w naszym ogrodzie, a nie chwastami, które w przyszłości mają się stać innymi roślinami (Ps 128). Traktujemy je jak "swoich", jak "małych uczniów Jezusa", członków Kościoła.

Dlatego chrzest niemowląt tak bardzo irytuje wszelkiej maści antyklerykałów. Jest  bowiem wybieraniem dla dziecka drogi i środowiska wzrostu bez czekania na jego samodzielną deklarację. "Pozwólcie aż samo dorośnie. Po co ten chrzest? Po co ta Komunia? Po co ten Kościół? Po co decydować za nie? Człowiek powinien sam wybrać!" - mówią. Jednak wiemy, że nie chodzi o wybór. Chodzi o przyszłość naszych dzieci oraz ich (nie)wiarę. Chodzi o ideologię wyznawaną przez nasze dzieci, a nie troskę o ich samodzielność. Niechrześcijanie często rozumieją to o wiele lepiej niż niektórzy wierzący. I dobrze wiedzą, że brak znaku identyfikacji z Chrystusem i członkostwa w Jego rodzinie (poprzez chrzest), nieobecność na spotkaniach z Głową Kościoła, nieobecność przy Stole Pańskim - służą kształtowaniu ich niewiary.

Jeszcze nie słyszałem, by "w imię samodzielnego wyboru" zadeklarowany ateistyczny rodzic, zwolennik prawa do "wolnego wyboru" każdego człowieka zapytał swojego syna lub córkę czy podwieźć ich autem na niedzielne nabożeństwo do chrześcijańskiego Kościoła - aby w ten zdecydowali czy chcą zostać chrześcijanami. Oczywiście takie rzeczy w przyrodzie się nie zdarzają. Chyba, że mówimy o cudzie. Ateistyczny rodzic raczej zakłada, że nie jest to nawet opcja dla jego dzieci ponieważ celem jest wychowanie ich w niewierze, z dala od Kościoła i Boga Biblii. Dlatego ateiści nie chrzczą swoich dzieci i nie przyprowadzają na nabożeństwo. Dobrze wiedzą, że unikanie tych rzeczy służy kształtowaniu tożsamości dziecka jako niechrześcijanina. Wobec nas więc również wołają: Wolny wybór! Wolny wybór! Prawa człowieka! Ta woda to zwykły rytuał. Nic nie daje. To jedzenie chleba to zwykły posiłek. Zjedzcie go w domu. To picie wina przez nieletnich to promocja pijaństwa! Łamiecie prawo. Niech dzieci same wybiorą gdzie chcą chodzić, co chcą jeść, do kogo chcą się modlić, komu chcą wierzyć. 

Bóg jednak mówi zupełnie coś innego. Kogo posłuchamy? 

4 komentarze:

  1. Chrzest niemowląt denerwuje nie tylko antyklerykałów, ale też całkiem sporą grupę protestantów.

    Wiem, że temat był już wiele razy poruszany wraz z wersetami itd. Mnie ta argumentacja nie przekonuje. Skoro można znaleźć wersety na "tak: i na "nie", to moje osobiste poznanie tematu mówi "nie".

    Odnośnie samego tekstu, to że będziemy na różne sposoby zachęcać dzieci do życia w wierze jest naszą (rodziców) odpowiedzialnością, ale nie możemy decydować za kogoś o "obmyciu z grzechu pierworodnego" lub o "przynależności do kościoła".

    OdpowiedzUsuń
  2. Kilka lat temu zdecydowałam urodzić moje dzieci. A potem zdecydowałam, że bedę je uczyć, że poznają otaczajacy je świat. A jeszcze później, że lekcje pianina dadzą moim dzieciom kreatywność, rozwiną wrodzone uzdolnienia, nauczą szacunku dla muzyki i muzyków, i - w czym mam cichą nadzieję - pomogą im się kiedyś utrzymać, gdy wszystko inne zawiedzie. I zadecydowałam zablokować złe strony netowe, by syf świata moich dzieci nie zabrudził. I jeszcze zdecydowałam rozmawiać z nimi o wielu rzeczach, by nie poszły pytać internetu albo koleżanek i kolegów, które jeszcze guzik o wszystkim wiedzą. I o wielu, wielu rzeczach ZADECYDOWAŁAM. Dlatego, że to ja za nie odpowiadam przed Bogiem dopóki nie będą w stanie same o tym decydować. Bo co by się stało, gdybym decyzję np. pianina, czy nauki dzieci odłożyła do ich 18 roku życia? I na inne rzeczy? Uważam, że pastor ma 100% rację - usprawiedliwiając brak chrztu rzekomym wolnym wyborem dziecka w dorosłści pielegnujemy ateizm i wychowywanie w niewierze. Dodam jeszcze, że jestem katoliczką - poprzest chrzest otrzymujemy naprzyrodzoną łaskę: wiarę, nadzieję i miłość. Co mogę lepszego i piękniejszego dać swoim dzieciom niż wzrastanie w tych łaskach Chrystusowych dzień po dniu, godzina po godzinie, minuta po minucie? I co, jeśli umarłyby bez chrztu? Bo TYLKO poprzez chrzest mamy udział w Chrystusie.

    OdpowiedzUsuń
  3. Jestem katolikiem. Wiele razy w życiu zastanawiałem się, dlaczego rodzice nie pozwolili mi wybrać. Teraz (mam 36 lat) jestem im bardzo za ten "brak wyboru" wdzięczny. Uchronili mnie w ten sposób. Pozwolili, bym wychowywał się będąc ochrzczonym. Nie wiem, jaka ich wiara była w sercach. Wiem jednak, że chodziliśmy do kościoła. Modliliśmy się. Wiem, że zrobili dla mnie dobrze.
    Wiem również, że dzieci rodziców ateistów są tak samo wartościowymi ludźmi jak my, ochrzczeni. Syn koleżanki, ateistki był w wieku pierwszokomunijnym gdy w domu (w czasie kiedy jego koledzy i koleżanki przygotowywali się do pełnego uczestnictwa we Mszy Świętej) "bawił" się za pomocą ciastek w dawanie "ciała Chrystusa". On tak bardzo chciał Go przyjąć a jego mama się z tego śmiała... Żałuję, że wtedy nie miałem takiej odwagi, by powiedzieć koleżance, żeby mu na to pozwoliła...
    Muszę się w końcu zdobyć na odwagę i z nią na ten temat porozmawiać.

    Dziękuję za ten temat.

    OdpowiedzUsuń
  4. Jak napisała moja znajoma w swojej książce: "Brak wyboru jest również wyborem."

    OdpowiedzUsuń