sobota, 23 października 2010

Studium biblijne nt. Dnia Pańskiego i Sabatu

1. Trzy powody tematu
- potrzeba nauczania w kościele
- błędne opinie o Sabacie
- Biblia wypowiada się w tej kwestii

2. Trzy podejścia do tematu
- Nie ma żadnej ciągłości między SP i NP. NT nic nie mówi o obowiązku szabatu.
- Ciągłość bez żadnej zmiany (np. Adwentyści Dnia Siódmego)
- Ciągłość, ale przy zauważeniu zmian, które przyszły wraz z Jezusem i NP

3. Od kiedy nakazany
1 Mj 2:1-3 – pamiątka stworzenia
2 Mj 16:22- 30 – szóstego dnia zbierali mannę w dwójnasób (sabat przed nadaniem Prawa)

4. Powody
2 Mj 20:8-11– pamiątka stworzenia
5 Mj 5:15nn – pamiątka odkupienia
2 Mj 31:13-18 - Sabat był znakiem przymierza Boga z Izraelem. Znakiem wybrania, zbawienia i uświęcenia. Podobny jest w tym do tęczy danej Noemu lub do obrzezania danego Abrahamowi. Był to znak przychylności Bożej i Jego łaski. Jest czymś czym Lud Boży miał się cieszyć, nie zaś jarzmem.
3 Mj 25:1-9 - Sabat to również co 7 rok, 50 rok (sabatami też były święta żydowskie)

5. Przestrzeganie i odrzucenie Sabatu w Starym Testamencie
Iz 56:6-8 – błogosławieństwo dla przestrzegających
Iz 58:13-14 – błogosławieństwo Boże
Neh 10:32 - nie będziemy od nich kupować w sabat
Neh 13:15-22 – Nehemiasz pilnował aby dzień sabatu był należycie święcony
Ps 127:2 – wyraz zaufania Bogu

6. Czy Sabat obowiązuje dziś?
Mat. 5:18-19 – ani jedna jota i kreska z Prawa
Rzym 3:31 – wiara nie unieważnia Prawa
Rzym 7:12 – zakon jest święty i przykazanie jest święte
Gal 5:14 – Ap. Paweł wskazywał na streszczenie zakonu, nie na jego zniesienie

7. Co się zmieniło?
Kilka uwag: Całe prawo Starego Testamentu zostało przemienione przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. Już to jest pierwszym powodem, dla którego bezpośrednio nie powinniśmy odnosić go do czasów NP. Stary Testament to czasy dzieciństwa. NP. to czasy dojrzałości w Chrystusie. Dzieci najpierw pewne rzeczy uczą się wykonywać. Po jakimś czasie rozumieją mądrość stojącą za nimi. Kiedy dziecko dojrzewa ograniczamy przepisy regulujące jego życie. Oczekujemy, że te zwyczaje weszły im w krew. Musimy uwzględnić tą zmianę i interpretować Prawo w świetle objawienia w Chrystusie.

Wszyscy ci, którzy obchodzą sabat w sobotę zapominają o tym. Wracają do czasów dzieciństwa, zapominając, że zarówno obrzezanie, starotestamentowy sabat, ofiary, Pascha były cieniami rzeczywistości, która nadeszła w Chrystusie. Te osoby przylgnęły do cieni.

W S.T. obrzezanie było znakiem przynależności do Ludu Bożego SP. Trwanie w tym co przeminęło jest odrzuceniem nowego porządku i nowego stworzenia w Chrystusie. O tym mówi Paweł w Gal do Żydów chcących wciąż obrzezywać pogan. Przyszła jednak nowa era – NP.

Przykład: otrzymałeś czek na 100 tys. dolarów i możesz zrealizować po 10 latach. Jednak kiedy mija 10 lat zapominasz o tym, na co wskazywał i nie chcesz wypłacić pieniędzy. Przylgnąłeś do niego, a nie do rzeczywistości, do której miał cię kierować. Niektórzy w podobny sposób trzymają się starotestamentowego sabatu.

Gal 4:1-7 zmiana: nie jesteśmy niewolnikami lecz synami (przyjście nowej ery – NP.)
Mat 28:1 – pierwszego dnia po Sabacie
Dz 20:6-7 – zgromadzenie pierwszego dnia po Sabacie (łamanie chleba)
Dz 20:16 – Paweł się śpieszył, mimo tego pozostał w Troadzie 7 dni chcąc zobaczyć zbór.
Obj 1:10 – Dzień Pański
1 Kor 16:2 – pierwszy dzień tygodnia
Jn 20:19 – zmartwychwstały Jezus objawia swoją tożsamość uczniom pierwszego dnia po Sabacie. Ten dzień zaczyna się od światłości – o poranku, a kończy wieczorem. Cały dzień jest wyróżniony. Nie tylko jego części.
Jn 20:26 – po ośmiu dniach znowu byli w domu uczniowie. Dlaczego Jezus czekał tydzień by ukazać się Tomaszowi? Ponieważ Dzień Pański jest dniem szczególnej obecności Pana. Tego dnia Jezus wyprowadza nas z ciemności na światło. W ndz widzimy Jezusa oczami wiary.

Dzień Pański powiązany jest z Sabatem tak jak Wieczerza Pańska z Paschą, a chrzest z obrzezaniem. Niedziela (podobnie jak Sabat) wskazuje na dzieło nowego stworzenia w Chrystusie (do nowego życia, nowej ludzkości) oraz na dzieło odkupienia – z niewoli grzechu.

8. Ósmy dzień w Piśmie Św. (obraz i cień Dnia Pańskiego w NP.)
1 Mj 2:1-3 – Bóg ósmego dnia nie powrócił do dzieła stwarzania
2 Mj 22:29-30 – ósmego dnia oddasz mi je
3 Mj 12:1-4 – obrzezanie ósmego dnia
3 Mj 23:34-39 - Ósmego dnia będziecie mieli święte zgromadzenie i odpoczynek - Święto Namiotów
4 Mj 29:32-35 - Ósmego dnia będziecie mieli uroczyste święto. Nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy

9. Jak obchodzić?
Dz. Ap. 20:7 – nabożeństwo
Hbr 10:24-25 – obowiązek wspólnych zgromadzeń
1 Mj 2:2-3 – odpoczynek
2 Mj 20:8-11– odpoczynek
Neh 10:32 – pomyśl o zakupach wcześniej
Neh 10:32 – ostrzegłem ich aby nie sprzedawali w tym dniu żywności
5 Mj 14:22-29 – wspólne świętowanie Ludu Bożego (tego dnia róbmy najlepszy posiłek na jaki nas stać)

10. Jak wygląda Twój Dzień Pański
- uczestnictwo i zaangażowanie w nabożeństwo
- odpoczynek od codziennych trudów
- społeczność z kościołem
- robienie dużych zakupów

Zapraszaj innych na obiady, bądź szczodry dla biednych, samotnych. Chrześcijanie mają rozkrzewiać odpoczynek w Dzień Pański. Tego dnia ucztujemy z Jezusem w Wieczerzy. Potem kontynuujmy świętowanie z Jego ludem w domach.

4 komentarze:

  1. Pastor próbuje udowodnić coś, co w biblii jest nie do udowodnienia. Nie ma żadnej wypowiedzi Pana Jezusa, ani apostołów, że należy święcić niedzielę w miejsce soboty. Jan 20:19 wskazuje, że sabat był jeszcze wtedy utożsamiany z sobotą. Jan 20:26- po ośmiu dniach od niedzieli, czyli w poniedziałek.
    Pierwsi chrześcijanie codziennie zbierali się na nabożeństwie, Dz.ap. 2:46, a więc spotkanie na łamaniu chleba w niedzielę, Dz.ap. 20:7, nie było niczym szczególnym i nie upoważnia zastępowania soboty niedzielą. Dopiero w 4 wieku zaczęto w chrześcijaństwie odchodzić od święcenia soboty zastępując ją niedzielą. Chrześcijanie poszli na kompromis z poganami.

    OdpowiedzUsuń
  2. W Katechizmie Kościoła katolickiego czytamy: „Trzecie przykazanie Dekalogu przypomina o świętości szabatu: »Dzień siódmy będzie szabatem odpoczynku, poświęconym Panu« (Art. 2168). Ewangelia przytacza wiele sytuacji, gdy oskarżano Jezusa o naruszenie prawa szabatu. Jednak Jezus nigdy nie narusza świętości tego dnia” (Art. 2173). „Jezus zmartwychwstał »pierwszego dnia tygodnia«” (Mateusza 28:1; Marka 16:2; Łukasza 24:1; Jana. 20:1). „Jako »dzień pierwszy«, dzień Zmartwychwstania Chrystusa, przypomina o pierwszym stworzeniu. Jako »dzień ósmy«, który następuje po szabacie, oznacza nowe stworzenie zapoczątkowane wraz ze Zmartwychwstaniem Chrystusa. Stał się on dla chrześcijan pierwszym ze wszystkich dni, pierwszym ze wszystkich świąt, dniem Pańskim, niedzielą” (Art. 2174).

    W dalszej części Katechizmu możemy przeczytać, że szabat — czyli sobota — został zastąpiony przez niedzielę, która powinna być obchodzona w całym Kościele jako najdawniejszy dzień świąteczny.

    W związku z powyższym powstają pytania: Co Biblia mówi o niedzieli? Czy pierwszy dzień tygodnia (niedzielę) nazywa „ósmym”? Czy niedzielę nazywa szabatem?

    OdpowiedzUsuń
  3. Jakkolwiek Pismo Święte wspomina o „pierwszym dniu tygodnia” osiem razy, nigdzie nie nazywa tego dnia świętym, najdawniejszym dniem świątecznym, szabatem, czy też dniem „ósmym”. Twierdzenia Kościoła katolickiego są więc bezpodstawne. Wystarczy przeczytać teksty mówiące o pierwszym dniu tygodnia, aby się o tym przekonać.

    Teksty z czterech Ewangelii wspominają o pierwszym dniu tygodnia w związku z pustym grobem Jezusa i Jego zmartwychwstaniem. Ale nie zawierają najmniejszej sugestii o święceniu tego dnia. Wszyscy, którzy wierzą w zmartwychwstanie Chrystusa, powinni uwzględnić, że Jezus ukazywał się swoim uczniom jeszcze przez czterdzieści dni, a mimo to nigdy nie wspomniał o tym, że sobotę zastępuje pierwszym dniem tygodnia. Stosując argumentację Kościoła katolickiego, równie dobrze można by święcić piątek, jako pamiątkę śmierci Chrystusa, albo czwartek, na pamiątkę wniebowstąpienia. Czy te powody są mniej istotne?

    Na szczególną uwagę zasługuje opis ewangelisty Łukasza. Mówiąc o zdjęciu Jezusa z krzyża i Jego pogrzebie, wspomina: „A był to dzień Przygotowania i nastawał szabat. A szły też za nim niewiasty, które (…) widziały grób oraz jak składano ciało jego; Powróciwszy zaś przygotowały wonności i maści. »Przez szabat zaś odpoczywały według przykazania«. A pierwszego dnia tygodnia, wczesnym rankiem, przyszły do grobu, niosąc wonności, które przygotowały”.

    Powyższy tekst wyraźnie wskazuje, który dzień był dniem odpocznienia, a który zwyczajnym dniem pracy. Zwolennicy święcenia niedzieli zazwyczaj powołują się na tekst z Dziejów Apostolskich: „A pierwszego dnia po sabacie, gdy się zebraliśmy na łamanie chleba, Paweł, który miał odjechać nazajutrz, przemawiał do nich i przeciągnął mowę aż do północy” (Dzieje 20:7). Przede wszystkim należy zauważyć, że było to zebranie pożegnalne. Odbyło się po sabacie, a więc wieczorem. Apostoł Paweł przemawiał nie tylko do północy, ale jak czytamy dalej, mówił długo, aż do świtania. Samo zaś łamanie chleba nie dowodzi, że było to zgromadzenie uświęcające pierwszy dzień tygodnia. Ponieważ początkowo wyznawcy Chrystusa „codziennie jednomyślnie uczęszczali do świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali pokarm z weselem i w prostocie serca” (Dzieje 2:46).

    Takie są fakty. Nie dowodzą one święcenia niedzieli. Ani razu Nowy Testament nie nazywa niedzieli „szabatem”. A twierdzenia, że niedziela jest „najdawniejszym świętem”, są bezpodstawne. Jakże spekulatywną interpretację stosuje Kościół katolicki! Dowodzi przedstawianie szabatu jako siódmego dnia, by po chwili szabatem nazwać pierwszy dzień tygodnia, który jednocześnie jest „dniem ósmym” i wyjątkowym. Jeżeli Jezus nigdy nie naruszył świętości dnia szabatu (a tak twierdzą katoliccy teolodzy), to dziwić musi, że świętość szabatu przeniesiono na pierwszy dzień tygodnia. Przecież Pan Jezus nie przyszedł znieść prawa szabatu (Mateusza 5:17-19). Dlatego uzasadnianie święcenia niedzieli w jakikolwiek sposób, jest sprzeczne z odwiecznym postanowieniem Boga, z nauczaniem i postępowaniem Chrystusa oraz nauką apostolską. I takie było wcześniejsze stanowisko Kościoła katolickiego!

    Spójrzmy do ich źródeł. „Możecie przeczytać Biblię od Księgi Rodzaju do Objawienia, a nie znajdziecie ani jednej linijki dla poparcia święcenia niedzieli. Pismo Święte domaga się religijnego przestrzegania soboty, dnia, którego my [katolicy] nigdy nie święcimy” (kardynał James Gibbons: „Wiara naszych Ojców”, str. 89, New York, 1917). „Jeżeli protestanci twierdzą, że uznają tylko Biblię, to święcąc niedzielę zaprzeczają temu, gdyż w Biblii nie ma wcale mowy o święceniu niedzieli, tylko o święceniu szabatu” (ks. prof. Franciszek Spirago: Katolicki katechizm ludowy, t. I, str. 38).

    OdpowiedzUsuń
  4. Czy Kościół katolicki. przyznaje się do zmiany przykazań Bożych? Oczywiście. We wspomnianym już Katechizmie, opracowanym przez ks. prof. F.Spirago, czytamy: „Nie naruszając istoty przykazania, poczynił w nich Kościół następujące zmiany formalne. Drugie przykazanie, dotyczące czci, obrazów złączył z pierwszym, natomiast dziesiąte przykazanie Boże rozdzielił na dwa osobne przykazania (…) nakaz święcenia szabatu przemienia Kościół na nakaz święcenia niedzieli” (t. II, str. 66).

    Zastanówmy się, czy takie poczynania są dopuszczalne? Czy odwieczne, doskonałe i niezmienne Prawo Boże nie powinno pozostać w nienaruszonym stanie? Czy zmiana świętych przykazań Bożych, dokonana przez grzesznego człowieka, nie jest przejawem pychy i dowodem dążenia, aby być jak Bóg — Jedynym Zakonodawcą i Sędzią? Czy Bóg nie przestrzegł przed zmianą Dekalogu, co czytamy w 5 Księdze Mojżeszowej: „Niczego nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i niczego z tego nie ujmiecie”.

    Rozumiem, że powyższych słów można nie przyjmować za Boże zarządzenie. Mają one bowiem znaczenie jedynie dla ludzi wierzących. Ale czy można wywierać presję na innych, aby święcić ten czy inny dzień? Papież Jan Paweł II, w tzw. liście apostolskim „Dies Domini” (7 VII 1998) nadaje niedzieli znaczenie fundamentalne, a święcenie jej przedstawia jako „element chrześcijańskiej tożsamości”. Czyżby święcenie niedzieli miało być znakiem jedynie prawdziwych chrześcijan? Czy nie jest to kolejny przejaw zadufania i nietolerancji dla innych? Czy apele do samorządów gmin o niewydawanie zezwoleń na handel w niedzielę nie są ingerencją Kościół katolicki. w sprawy państwa? Czy zdemolowanie przez proboszcza otwartego w niedzielę sklepu, które miało miejsce 14 czerwca 1998 r. w Modliszewku, nie jest dowodem bezprawia?

    Jezus powiedział: „Sabat jest ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Tak więc Syn Człowieczy jest Panem również i szabatu” (Marka 2:27-28). W związku z powyższym nikt nie ma prawa narzucać ani osądzać kogokolwiek z racji przestrzegania lub nieprzestrzegania dnia szabatu, a tym bardziej niedzieli. Niedziela jest pozostałością po imperialnym Rzymie oraz kulcie pogańskiego sol invictus. Kult tego dnia na zawsze pozostanie znakiem autorytetu cesarza, jak szabat pozostanie znakiem wszechmocy Stworzyciela.

    OdpowiedzUsuń