O różnicy między cudami a magią

Pan Bóg w Piśmie Świętym w jasny i wyraźny sposób zabrania zaangażowania w magię, wywoływanie duchów, wróżbiarstwo:

Kpł 19:31 
Nie będziecie się zwracać do wywoływaczy duchów ani do wróżbitów. Nie wypytujcie ich, bo staniecie się przez nich nieczystymi; Ja, Pan, jestem Bogiem waszym. 

Kpł 20:6 
Kto zaś zwróci się do wywoływaczy duchów i do wróżbitów, by naśladować ich w cudzołóstwie, to zwrócę swoje oblicze przeciwko takiemu i wytracę go spośród jego ludu. Uświęcajcie się i bądźcie świętymi, gdyż Ja, Pan, jestem Bogiem waszym. 

Iz 8:19 
A gdy wam będą mówić: Radźcie się wywoływaczy duchów i czarowników, którzy szepcą i mruczą, to powiedzcie: Czy lud nie ma się radzić swojego Boga?Czy ma się radzić umarłych w sprawie żywych? 

Zgodnie z Bożym Słowem przekazanym przez proroka Izajasza obca duchowość to duchowość szeptania, mruczenia, niezrozumiałych dźwięków. Boża duchowość to duchowość konkretnego, wyrazistego, potężnego Słowa Bożego, które kruszy skały - również ludzkiego serca. Nieposłuszeństwo Bogu oznacza ucieczkę w to, co niekonkretne, rozmyte, w iluzję, a więc duchowość, która ucieka od objawionej Bożej woli. Dlatego również i dzisiaj dobrze się mają rodzaje duchowości, które lekceważą treść Pisma Świętego, a zwracają się do wnętrza człowieka, natury, nieożywionych obiektów, niezrozumiałych dźwięków i wibracji.

Istnieje różnica między cudami a magią. Kiedy w baśniach typu Opowieści z Narnii lub Władca Pierścieni widzimy magię w wydaniu np. Aslana lub Gandalfa, jest to tzw. biała magia, która w historiach J.R.R. Tolkiena i C.S. Lewisa symbolizuje Boże cuda, nadprzyrodzoność w świecie, który nie jest nakręconą maszyną. Istnieje oczywiście również czarna magia, która symbolizuje praktyki demoniczne i okultystyczne. 

Jaka jest różnica między cudami, które dokonuje Bóg a magią, która jest w Biblii zabroniona, a której przykłady widzimy np. w działaniach kapłanów w Egipcie? Pierwsza różnica tkwi w autorze. Autorem cudów jest Bóg. Autorem działań magicznych jest człowiek lub duchowe siły (demony), które przywołuje, na które się otwiera. Druga różnica polega na postawie serca człowieka, który jest obiektem działania cudów, bądź magii. 

Zaangażowanie w magię wiąże się z autonomią, nieposłuszeństwem Bogu i manipulacją. W magii to człowiek chce podporządkować sobie rzeczywistość za pomocą dźwięków, słów (zaklęć), gestów. Działanie magiczne jest próbą panowania nad rzeczywistością przy pomocy demonicznych sił. Jest pychą, która jest korzeniem buntu diabła. Natomiast doświadczając Bożych cudów wyznaję, że nie mogę, nie jestem w stanie kontrolować rzeczywistości. Cud jest Bożym suwerennym dziełem. W magię są zaangażowane demony. W cuda zaangażowany jest Bóg.

Magia i nauka

"W średniowieczu magii było bardzo niewiele; to właśnie na XVI i XVII wiek przypada szczyt jej rozwoju. Poważne eksperymenty naukowe i poważne eksperymenty magiczne były w rzeczywistości bliźniętami: jedno było zdrowe i przeżyło, drugie było chorowite i zmarło. Tak czy inaczej, były to bliźnięta. Zrodził je ten dam impuls. Nie przeczę, że niektórym pionierom (bo z pewnością nie wszystkim) nauki przyświecało wyłącznie czyste umiłowanie wiedzy. Jeśli jednak weźmiemy pod uwagę ducha tamtej epoki, dostrzeżemy w niej impuls, o którym mówię. Jest coś, co łączy magię i nauki stosowane, a równocześnie oddziela je obie od 'mądrości' poprzednich wieków. Bowiem dla dawnych mędrców zasadnicze pytanie brzmiało: jak dostosować duszę do rzeczywistości, a odpowiedzią było poznanie, samodyscyplina i cnota. Natomiast główny problem zarówno magi, jak i nauki stosowanej brzmi: jak podporządkować rzeczywistość życzeniom człowieka, a odpowiedzią jest technika. Adepci obu dziedzin w praktykowaniu owej techniki gotowi są posuwać się do czynów uznawanych wcześniej za odrażające i bezbożne - takich jak wykopywanie i okaleczanie zwłok. 

Jeśli porównamy głównego orędownika nowej epoki (Bacona) z doktorem Faustem Marlowe'a zobaczymy uderzające podobieństwo. U niektórych krytyków można przeczytać, że Faust pragnie poznania. W rzeczywistości niemal o nim nie wspomina. Tym, co chce dostać od demonów, nie jest prawda, ale złoto, kobiety i broń. "Wszystko, co między dwoma spokojnymi rusza się biegunami będzie stało na me rozkazy" i "Mag prawdziwy jest potężnym bogiem" (C. Marlowe, Tragiczne dzieje doktora Fausta). W tym samym duchu Bacon potępia tych, którzy cenią poznanie jako cel sam w sobie: według niego jest to wykorzystywanie dla przyjemności jako kochanki czegoś, co powinno być małżonką dla zrodzenia owocu. Prawdziwym celem jest rozszerzanie władzy człowieka tak, by osiągnął wszystko, co tylko może. Bacon odrzuca magię z powodu jej nieskuteczności, ale jego cel jest celem czarnoksiężnika, W osobie Parcelsusa spotykamy zarówno czarnoksiężnika, jak i naukowca. Niewątpliwie ci, którzy naprawdę kładli podwaliny współczesnej nauki, umiłowani bardziej prawdę niż władzę. Każde dwuznaczne przedsięwzięcie zawdzięcza swój rozwój dobrym, a nie złym elementom. Złe elementy nie są jednak bez znaczenia, jeśli chodzi o kierunek tego rozwoju. Powiedzieć, że współczesna nauka była skażona od urodzenia, to może zbyt wiele; ale nie będzie przesadą twierdzić, że urodziła się w niezdrowej okolicy i pod nieszczęśliwą gwiazdą. Być może jej zwycięstwa dokonywały się zbyt pośpiesznie i za zbyt wysoką cenę - przemyślenie wszystkiego od początku i coś w rodzaju skruchy może okazać się konieczne."

C.S. Lewis, Koniec człowieczeństwa